Jako fan i hejter League of Legends (zależy jak dobrze w gierce idzie) cieszyłem się na wieść, że powstają gry osadzone w uniwersum skupione na fabule (bo lore akurat LoL ma świetny). Jednak jakoś bohater dzisiejszego wpisu czyli Ruined King: A League of Legends Story wyszedł, a ja miałem zawsze coś innego do ogrania (inna sprawa, że to samo obecnie mam z grą o Sylasie, Ekko i Nunu). Ostatecznie jakieś 3-4 miesiące temu go nadrobiłem. I bawiłem się nieźle.

• historia skupiona jest wokół Bilgewater, Zrujnowanych Wysp i początku zrujnowania. Głównymi bohaterami są Pyke, Miss Fortune, Ahri, Yasuo (po raz pierwszy tolerowałem tą postać, niestety ale grający nim ludzie strasznie go obrzydzają, bo fabularnie jest spoko), Braum i Illaoi. Spotkamy też kilka innych dobrze nam znanych. Fabuła jest całkiem fajna, postacie zarysowane ciekawie ze swoją motywacją i charakterami, ogólnie dobrze napisana historia zarówno dla ludzi którzy znają ten świat, jak i nowicjuszy w temacie.
  

• ładna, stylizowana grafika, chociaż jednocześnie pod względem technicznym prosta i mogłaby mieć trochę więcej detali.
  

• walki jest od groma i z jednej strony jest ok, z drugiej dosyć prosta jeśli ogarniesz odpowiednie synergię między postaciami (naraz możesz mieć aktywne 3). Moje dwa ulubione tria stanowili Braum, MF i Ahri oraz Illaoi, Yasuo i Ahri. System walki jest turowy, podzielony na 3 paski (w skrócie to szybkie ataki, normalne i ładowane długo). Są także zagadki środowiskowe, dosyć proste i przyjemne.
  

• dźwięki w kontekście dialogów są bardzo dobre (grałem z dubbingiem), reszta stoi na dobrym poziomie, ale nie ma czegoś szczególnie się wyróżniającego, to samo z muzyką.
  

• Technicznie także jest w porządku, chociaż zdarzały się sytuacje, że nie mogłem użyć ataku podczas chodzenia po mapie i trzeba było zrobić szybkie wczytanie zapisu (co było najczęstszym błędem). Innych sytuacji sprawiających problemy sobie nie przypominam.
  

Ogólnie grę oceniłbym na 8/10, ale z zastrzeżeniem, że to gra bardziej z segmentu indie niż AAA (ewentualnie można by określić jako pojedyncze A). Dla fanów lore LoLa (jak ja) będzie to fajna gierka, dla reszty różnie, głównie zależy czy podpasuje im ta walka i historia.

#gry #gimemoagra #ruinedking #leagueoflegends

Dzisiaj szybka recka tegorocznej strategi - Alien: Dark Descent. Tytuł wyłapałem przypadkowo miesiąc przed premierą i był to bardzo dobry strzał.

• fabularnie jest prosto, ale ciekawie - ot załoga statku USMC przybywa nad planetę, która zostaje objęta kwarantanną wskutek obecnością xenomorphów. Mamy parę zwrotów fabularnych, kilka fajnych postaci. Nie jest to mistrzostwo świata, ale jednocześnie fabularnie to najlepszy obcy od dawna.
  

• rozgrywka polega na kierowaniu oddziałem marines jako jedną jednostką i wykonywaniu celów na danej mapie. Nasi podopieczni zawsze są skupieni razem, nie można kierować nimi pojedynczo. Mają różne klasy i specjalizacje, zdolności specjalne (typu cichy strzał snajperski, ogień zaporowy, strzał ze strzelby itd). Jeśli zginą w tracie misji to permanentnie, z każdą raną oraz starciem z obcymi pogarsza się też ich stan psychiczny.
  

• Poza misjami mamy trochę takiego x-koma - zarządzanie naszą bazą, odkrywanie nowych technologii, szkolenie żołnierzy, wybieranie misji. Podobnie jak też we wspomnianym od pewnej misji zaczyna nam bić czas do ostatecznego końca. Jeśli do tego momentu nie zakończymy fabuły, to przegrywamy całą kampanię.
  

• Same misje nawet nie tyle co można, a powinno się do nich podchodzić wielokrotnie. Postęp w nich jest zapisywany, a więc jeśli w pierwszym podejściu wykonasz np. dwa cele, to przy następnym kontynuujesz związaną z nimi fabułę. Na każdej mapie jest po kilka misji fabularnych oraz pobocznych, do tego różne zasoby do zebrania oraz znajdźki roszerzające świat obcego.
  

• Naszymi przeciwnikami będą zarówno ludzie jak i obcy. Ci pierwsi walczą w zwarciu i na dystans, czyli nic szczególnego. Obcych mamy natomiast kilka rodzajów - od zwykłych robotnic (znane z filmów) i facehugerów, po lepsze i silniejsze warianty (które na nas szarżują, skaczą, są bardziej wytrzymałe) po królowe, które są najcięższymi przeciwnikami.
  

• Graficznie gra jest ok, chociaż niektóre elementy otoczenia widać, że są gorszej jakości. Jednocześnie artystycznie gra zachowuje klimat świata.
  

• Technicznie było ok, chociaż gra potrafiła przy większych wymianach ognia gubić klatki (grałem tuż po premierze, nie wiem jak jest teraz)
  

• Dźwiękowo jest bardzo dobrze, szczególnie w momencie kiedy dookoła nas panuje cisza i nagle słyszysz charakterystyczne pikanie kardiomonitora i odruchowo patrzysz na mapę gdzie jest sygnał.
  

Ogólnie grę oceniam na mocne 8/10. Dla fanów uniwersum obcego będzie to bardzo fajny tytuł, inni mogą tu znaleźć całkiem fajną i trochę inną od wszystkich strategię.

#gry #gimemoagra #aliendarkdesceny

Wracam po dłuższej przerwie, trochę praca pochłonęła, do tego inne zajęcia, plus poza tym wyszły ostatnio dwa tytuły które zajęły mi resztę czasu. O jednym z nich w dzisiejszym wpisie.

A więc o czym mowa? Oczywiście o dodatku do Cyberpunka czy Phantom Liberty. I boże, jakie to było dobre.

- fabularnie Redzi znowu dostarczyli nam świetny tytuł. Mamy szpiegowski thriller science-fiction, świetnie napisane nowe postacie i ciekawy wątek.

- nowe kontrakty są rozbudowane, każdy ma jakąś fabułę, a także wybór moralny. Aż szkoda, że w podstawce było to mniej rozbudowane

- mamy do tego nowe misje z kradzieżami aut plus jedną od El Capitana po ukradnięciu paru fur. Całkiem miły dodatek, można na nim dodatkowo dobierać na ulepszenia broni czy wszczepów.

- Dogtown to mała, ale całkiem fajnie zrobiona dzielnica. Czuć tutaj klimacik czegoś w stylu 13 dzielnicy rządzonej twardą ręką przez pułkownika z jądra ciemności (takie miałem cały czas skojarzenie).

Zrobiłem oba zakończenia (w tym odblokowując nowe zakończenie gry, mocno depresyjne swoją drogą), oba są ciekawe i dobrze zrealizowane,a wybór z nimi związany jest ciężki bo obie strony mają swoje racje. Osobiście wolę to z So Mi, chociaż to z Reedem podnosi ciśnienie bo jest klimacik niczym z Obcego izolacji. Ogólnie sam dodatek oceniam 10/10, szkoda że to już koniec przygody, a Mr. Hands to mój ulubiony fixer.

#gry #gimemoagra #cyberpunk2077phantomliberty

Czas na kolejny tytuł, tym razem jeden z zaległych i nadrobionych dopiero w tym roku - Syberia:The World Before. W skrócie - jest to kontynuacja znanej większości osób serii gier przygodowych z Kate Walker w roli głównej (chociaż tym razem jest jeszcze jedna bohaterka). Ale nie przedłużając:

- jak już przed chwilą wspomniałem tym razem mamy dwie bohaterki. Pierwszą jest oczywiście Kate Walker, którą znamy już doskonale z poprzednich części i śledzimy jej dalsze losy. Drugą natomiast jest Dana Rose, której losy są główną osią fabularną, wszystkie wydarzenia z nią związane dzieją się w przeszłości przed i w trakcie 2 wojny światowej. Fabuła gry jest bardzo mocną stroną produkcji, wydaje się toczyć powoli, ale jednocześnie ciągle chce się więcej i więcej. Jedna z niewielu produkcji, gdzie utoczyłem nawet nie jedną, a dwie łzy (a zdarza mi się to baaaardzo rzadko). Na również wysokim poziomie stoją postacie poboczne, ich charaktery oraz motywacje. Do tego powraca jeden stary znajomy, ale gdzie i jak to już zostawiam do odkrycia wam samym. Jej długość to jeśli dobrze pamiętam około 15 godzin. Momentami fabuła bywa jednak przewidywalna, szczególnie głównej tajemnicy gry domyślamy się szybko.

- grafika technicznie stoi na przyzwoitym poziomie, w kwestii natomiast settingu świata to jak zwykle mamy tutaj przepiękną wizję Sokala. Akcja gry głównie dzieje się w jednym mieście (z niewielkimi odstępstwami), które jest przepięknym miejscem i z przyjemnością się je ogląda.

- technicznie nie mamy tutaj takiego burdelu jak przy trójce, ale optymalizacyjnie niewiele brakuje do ideału. Gra potrafi czasem zgubić parę klatek, jednak myślę że przy tego typu tytule nie stanowi to jakiegoś ogromnego problemu, a dzieje się ro też bardzo rzadko.

- muzyka jest przepiękna i chwyta za serce. Czasem potrafię wrócić do Hymnu Vaghen (miasta w którym toczy się akcja gry) i go słuchać. Jeśli chodzi o dźwięk to pochwałę także dubbing i jedynie szkoda, że ponownie nie zatrudniono aktorki z dwóch pierwszych części. Jednakże uważam też, że Beata Wyrąbkiewicz jest godną następczynią Brygidy Turowskiej w roli Kate.

- ostatnia kwestia czyli zagadki. Nie są specjalnie skomplikowane, ale co według mnie bardzo istotne są fajne, zróżnicowane i LOGICZNE. Czy to otworzenie jakiegoś automatonu, naprawa mechanizmu czy obsługa radiostacji (według mnie najfajniejsza zagadka ze wszystkich) to wszystko jest ciekaw i przemyślane. Powiem, że rzadkość w tym gatunku, bo jak sobie przypomnę niektóre co miały inne gry to miałem ochotę zrobić facepalma.

Ostateczny werdykt? 10/10 i będę się tego trzymać, choćby mnie na tortury zaciągnęli. Jest to po prostu przepiękna opowieść pod wieloma względami i top wśród swego gatunku. Szkoda, że twórca zmarł jakiś czas temu i nie wiadomo jak to się może odbić na ewentualne przyszłe projekty studia.

#gry #gimemoagra #syberiatheworldbefore

W kolejnym wpisie wezmę na warsztat tegorocznego Star Wars: Jedi Survivor. Pokrótce - kontynuacja Star Wars: Jedi Fallen Order, opowiadająca o dalszych losach Cala Kestisa i jego walce z Imperium. A więc zaczynajmy:

- fabularnie gra bardzo mi się podobało, wraz z postaciami zarówno znanymi z poprzedniej części jak i nowymi. Na mocny plus jak dla mnie odniesienia do mojej ulubionej ery jeśli chodzi o zakon czyli Wielkiej Republiki;

- technicznie gra jest średnia. Ogrywałem ją jakiś czasu temu na PS5 i dropy klatek z czapy zdarzały się często, było też trochę bugów czy gliczy graficznych. Jak teraz nie jestem pewien, ale słyszałem, że nie ma zbyt dużej poprawy.

- grę zaczynamy mając moce i techniki z poprzedniej części, poznajemy też sporo nowych wraz z 5 różnymi stylami walki, gdzie czuć między nimi różnice i myślę, że każdy może znaleźć coś dla siebie.

- znajdźki można podzielić na 3 kategorię czyli moc i życie (warto, a wręcz trzeba zbierać), echa mocy (rozszerzają świat i wiedzę o nim, jak pominiesz nic się nie stanie, dla fanów SW warto), kosmetyka (popierdółki typu wygląd BD, mieczy, Cala, czy rybki i kwiatki) którą można zlać jeśli tego typu rzeczy cię nie bawią;

- walka jest jakby to ująć... sztywna. Żebyście mnie dobrze zrozumieli - z jednej strony czułem z niej fun, z drugiej potrafiła wkurzyć (a im więcej przeciwników tym bardziej). Zarówno nasz bohater jak i przeciwnicy tak jakby "przyciągali" się podczas ciosów, czasem też interakcje są dziwne bo niby nie powinien cię cios sięgnąć, a jednak to zrobił. Zrobiłem wszystkie opcjonalne szczeliny z bossami i powiem, że dwie "żaby" jak to nazywam jednych przeciwników, jak i dwa rancory były niezwykle wkurzające przez wspomniane rzeczy. Uważam też, że nieco jej te soulsowe naleciałości szkodzą.

- graficznie jest ładnie, jednak jest to jedna z tych gier gdzie rozumiesz gdy ludzie mówią o tej specyfice Unreal Engine.

- no i muszę wspomnieć o muzyce, szczególnie o utworach The Hu, które bardzo pasują do klimatu tego uniwersum.

Będzie to gra gdzie chyba najciężej będzie mi podać wam uczciwie ocenę. Jestem ogromnym fanem Gwiezdnych Wojen i jako właśnie taka osoba gra bardzo mi się podobała mimo wad jakie wymieniłem, tak że jestem gotów nawet mimo tej walki, błędów czy optymalizacji dać jej 8.5/10. Jednak patrząc trzeźwym okiem jestem zmuszony zjechać i moja ocena wacha się między między 6.5, a 7. Ostatecznie obstaję jednak przy 7, bo mimo wszystko jest to dobra gra (praktycznie lepsza pod każdym względem niż poprzedniczka), ale technicznie widać, że Respawn mógł dowieźć lepiej.

#gry #gimemoagra #starwarsjedisurvivor

W sumie jak zapowiedziałem tak kontynuuję swoją serię krótkich wpisów o ukończonych grach. Kolejną po Starfield będzie Evil West. Po krótce jest to liniowa gra akcji osadzona na dzikim zachodzie gdzie walczymy z wampirami. A więc przejdźmy do rzeczy:

- historia jest całkiem prosta, wręcz stanowi pretekst do kolejnych aren na których robimy sieczkę. Ot wraz z bohaterami którzy w niej występują porównałbym do starych filmów akcji z Sylvkiem i Arnim, co dla mnie jest jak najbardziej w porządku.

- walka jest soczysta, zrobiona w stylu ostatnich God of Warów. Czuć siłę ciosów, strzelanie jest przyjemne chociaż stanowi ono uzupełnienie walki wręcz. Jednak walka bywa też momentami mocno chaotyczna, szczególnie pod koniec gry kiedy wrogów jest dużo. Jest też parę walk z bossami, każda inna od poprzedniej oraz kilka rodzajów przeciwników.

- grafika jest po prostu ol. Nie jest to poziom topowych produkcji, ale wygląda to ładnie (jak na załączonym screenie). Do tego sam setting dzikiego zachodu z wampirami jest wykonany ciekawie i czuć tu klimacik.

- optymalizacja jest wykonana dobrze jeśli chodzi o PS5 na którym tytuł ogrywałem. Gra utrzymuje stałe 60FPS.

- jest rozwój postaci, odblokowywanie nowych kombo i umiejętności oraz wykupywanie ulepszeń do broni za znalezione złoto. Na początku warto przemyśleć w co chcesz iść bo całego drzewka nie rozwiniesz.

Ogólnie gierkę oceniam na 7.5/10. Porządnie wykonana i jeśli masz ochotę na sporo walki w klimatach dzikiego zachodu i wampirów z prostą, ale pasująca fabułą - bierz śmiało, znajdziesz tutaj około 10-15 godzin fajnej zabawy.

#gry #gimemoagra

Dobra, specjalnie wykupiłem GP, aby pobrać Starfielda i samemu ostatecznie obczaić. Pograłem dzisiaj z parę godzin i póki co mogę podać następujące wnioski:

- gra mi się póki co całkiem przyjemnie;

- zadania raczej nic wybitnego, ot typowa Bethesda;

- strzelanie jest bo tyle mogę rzec, mam pistolet, laser, strzelbę i karabin, wszystko mam wrażenie wali jak karabinki do paintballa, kopa trochę brak, ale mimo wszystko wróg pada;

- ai przeciwników to żart, jakbym walczył z botami z csa;

- wszelkie ekwipunki, menusy, modyfikację statku itd. ładnie by podsumował pewien znany pan krzyczący "DLACZEGO?!";

- otwieranie zamków proste, ale jednak te 10 sekund czasem trzeba pomyśleć więc jest progres;

- walka w kosmosie taka zwykła arcadeówka, prosta i sympatyczna;

- loading loadinga loadingiem pogania;

- grafika pamięta czasy budżetowych tytułów z roku 2014/2015 (screen zrobiony na ultra na RTX 4080, rozdzielczość 2560x1440), jednocześnie design ma taki styl siermiężnego (tak to ujmuję) NASA co ma lekki klimacik;

- i znowu nie da się zrobić ładnej kobiecej postaci, idź pan w luj.

Na ten moment ocena bym tak powiedział... 6/10. Raczej wątpię by mnie ta gra czymś jeszcze zaskoczyła, a nawet to i tak wątpię by podniosło to ocenę o wiecej niż pół oczka do 6.5. Taki typowy średniak, który nadal potrafi dać sporo frajdy, ale musieliby mi akumulator podpiąć w pewne miejsce, abym rzekł że mamy tu coś więcej niż typowe "It just work".

A może też przy okazji zrobię sobie taki mały tag gdzie pooceniam gierki w które już grałem, dlatego na wszelki wypadek robię tag #gimemoagra

#gry #starfield