Seria rozpoczyna się od przedstawienia widzowi postaci Takafumiego udającego się do szpitala, w którym leży jego wujek. Wujek, który obudził się po 17 latach śpiączki i był źródłem rozłamu w rodzinie w kwestii tego czy go po prostu nie odłączyć oraz wielu nieszczęść, w tym finansowych. Sam bratanek udaje się tam w jasno określonym celu - ma przy sobie papiery, na podstawie których zamierza oddać go do zakładu opiekuńczego. Po spotkaniu jego obawy się spełniły - wujek jest pie⁎⁎⁎⁎⁎ięty, bo twierdzi, że przez ostatnie 17 lat żył w innym świecie i ma na to twarde dowody. Dowody okazują się jednak na tyle mocne, ze Takafumi zabiera go do siebie do domu, a sam wujek postanawia zostać Youtuberem.
Wspaniałe anime o starym boomerze poprowadzone w tonie "Słuchaj no, synek!", gdzie nasz tytułowy bohater relacjonuje klasyczne "kiedyś to było". Dosłownie, nic nie kłamie. 80% czasu antenowego to stary ugly bastard opowiadający historie ze swojej młodości, z tym że tak jak je zapamiętał, a nie tak jak zgodnie z prawdą było. Anime pomimo całkowicie narracyjno-retrospekcyjnej natury jest po prostu przekurwaśmieszne, choć nie wynika to bezpośrednio z jakichś zabójczych gagów, a z ciężkiej szydery, twardego sarkazmu i ciętej ironii. Relacje damsko-męskie wujaszka doprowadziły mnie do łez, a jego zdolność do przegapienia sedna sprawy - do ataków kaszlu.
Miejscami widać developement hell przez jaki przechodziła ta seria, animacja czasem potrafi łapać czkawkę, mamy okazjonalne klejenie jakimś paskudnym 3d, a sinusoida skoków i spadków jakości jest widoczna gołym okiem. W absolutnie żaden sposób nie przeszkadza to w odbiorze, a rzekłbym nawet że okazjonalne pokraczne chibi wstawki wyszły na dobre bo są utrzymane w klimacie prosto z memów "skisłem xD"
Popura, dorabiająca sobie w restauracji nastolatka o karłowatym wzroście dostaje od szefowej zadanie - brakuje rąk do pracy, więc ma znaleźć kogoś do roboty, ale ino raz. Gdy żadna z koleżanek nie jest zainteresowana i kończą się jej pomysły, w akcie desperacji zaczyna zaczepiać ludzi na ulicy. Ku jej nieukrywanemu zdziwieniu, pewien chłopak po krótkim namyśle się zgadza. "Ale mam farta" pomyślała Popura. "A to w dodatku taki miły chłopiec". Niestety, nie wiedziała, że to pedofil.
Konstrukcyjnie Working jest okruchami życia z gatunku januszex ze sporą dozą klasycznego amerykańskiego sitcomu. Akcja dzieje się dosłownie w kilku lokalizacjach i w całości opiera się na perypetiach pomiędzy postaciami, beż żadnego wiodącego wątku fabularnego. A postaci w tej bajce jest nie mniej niż członków rodziny polityków pis w spółkach skarbu państwa. Poza pracownikami restauracji są też ich rodziny i szeroko pojęci znajomi, którzy regularnie pojawiają się w mniejszych lub większych rolach. A prawie wszyscy to jakieś dziwadła. Kierowniczka restauracji to dawna przywódczyni grupy chuliganów, szefowa sali biega z mieczem samurajskim u pasa, jedna z kelnerek jest największą fanką One Punch Mana, na kuchni pracują doomer z podglądaczem. No i jest jeszcze Yamada, koń pociągowy tej bajki, której super mocą jest tłuczenie talerzy i wchodzenie w kadr jak ktoś akurat robi zdjęcie. Jest mega sympatycznie i z przyjemnością ogląda się tę zgraną paczkę.
Seria jest wizualnie ładna, potrafi czasami zaskoczyć sprytną reżyserią lub dbaniem o szczegóły, które dodają jej uroku. Humor jest dosyć specyficzny i choć baja potrafi kilka razy zagrać to samo, ale jakimś cudem przez bite trzy sezony wcale a wcale mi się nie przyjadło, głównie dzięki zrzuceniu okazjonalnej bomby oraz zagrywki w stylu tworzenie podbudówki pod jeden gag przez półtora (!) sezonu lub awangardowa ekspozycja postaci "Jedynej normalnej kelnerki Matsumoto". Coś, czego nie miałem przyjemności zobaczyć nigdy w żadnym anime, wręcz Monty Pythonowski fikołek scenariuszowo/reżyserski zostawiający widza z pytaniem - "Ale... ale, dlaczego w ogóle i po co?"
Świetna zabawa, choć szczerze przyznam, przed seansem myślałem że to będą generyczne slice of life pomyje i dałem się bardzo przyjemnie zaskoczyć.
A teraz specjalnie dla was Yamada nak⁎⁎⁎⁎⁎jąca przez 15 minut na tamburynie. Wiem, że krótko, ale można nacisnąć replay.
kuurhwa ghost hunt obejrzany bylo w pyte nawet ogladalo sie dosc przyjemnie mai wypidalaj do burdli ehh teraz pora na nowa produkcje tylko niestety nie wiem co moge obejrzec ehh myslalem nad d gray manem albo jigoku shoujo albo cholera wie co #przegryw #anime #animedyskusja
@UncleMcRape nie mam mala (znaczy sie mam ale jakbym mial tam dodac kazde anime kazdy sezon kazde ova specisl itd to bym sie pochlastal) ale zaczalem ogladac d gray mana na razie obejrzalem 5 odcinkow nie wyglada na razie najgorzej
Ga-Rei Zero (2008) to, rzekomo, jakiś prequel do mangi Ga-Rei, której nie znam ni w ząb, ale może to i lepiej? Opowiada o tym, jak to bohaterka mangi została jej to bohaterką, i prezentuje jej pierwszą traumę, a naszą w Zero oś fabularną - jak to jej przyszywana starsza siostra, Yomi, stała się zła, i trzeba ją było zabić.
To zdecydowanie produkt swoich czasów. Historia upadku Yomi jest o tyle przebrzmiałą dramą pełną juchy i walki na miecze, co nieustannie też detonują ją brednie pokroju wózka inwalidzkiego ze schowanym gatlingiem, gołego australijskiego weaboo wykuwającego bojowe żelazka na parę święconą, czy przeciwskutecznej operacji specjalnej, mającej na celu zbliżenie do siebie zakochanej pary. Bardzo sprawnie poprowadzony jest sam wstęp, i z reżyserskiego punktu widzenia ta historia naprawdę się broni. Być może byłaby znacznie lepszą, gdyby odeszła od materiału źródłowego, i zostawiła same tony poważniackie.
Pewnych rzeczy się jednak nie przeskoczy. Mamy tu akcyjniak, w którym dziewuszki w szkolnych mundurkach likwidują duchy i potwory, i w międzyczasie usiłują łyknąć chociaż nieco zwykłego rodzinnego życia, zanim znowu się coś nie sypnie. A sypie się grubo, oj sypie. Intryga nt. pochodzenia Yomi, a więc też jej prawa do dziedziczenia pozycji w rodzie, wprowadzana jest mimochodem, by w końcu stać się kołem zamachowym najważniejszego kryzysu w fabule, a potem już brniemy w rozsypujący się jak domek z kart obrazek wspólnego życia przekreślonego już na dobre. Nie jest źle, gdy nie jest akurat źle. Bywa źle, ale też nie wydziwiajmy przesadnie - chińskie bajki to, było nie było, chińskie bajki.
Bardzo przyjemny OST, stojący jakością wykonania o ligę wyżej, niż rysunki - a zwłaszcza do stylu rysowania twarzy nie zdołałem się przekonać, autor designów miał idiotyczny pomysł rysować twarz z frontu z wargami jak u Simpsonów, a z profilu już normalnie. Po co, dlaczego? Gra głosowa też powyżej średniej branżowej, chociaż na nagrodę zasługuje tu przede wszystkim p. Norio Wakamoto, podkładający głos pod bliźniaków Nabu.
Zdecydowanie warto łyknąć bajkę jako jakiś odchamiacz między cgdct, czy co tam teraz młodzież lubi oglądać.
kuurhwa obejrzalem te claymore fsjnie sie ogladalo bylo nawet w pyte 14 epizodow obejrzalem w 1 dzien ale te zakonczenie hujowe wkurwil mnie ten maly smiec sojak redditowy nienawidze go ehh teraz se chyba obejrze ghost hunt albo jigoku shoujo koniec nerwow #przegryw #anime #animedyskusja
@Tacerpacer Claymore za⁎⁎⁎⁎ste. Ogladalem ze 13 lat temu. Najlepsza walka z tym lwem Ricardo na końcu. Podobno jest jeszcze manga gdzie są dalsze losy.
@Henson pczywoscoe ze tak to bylo moje 2 lub 3 anime bylo w pyte ale czuje ze n0rmictwo je overratuje z bardzo dobrego anime (chociaz podobno ending bedzie hujowy nie wiem bo nie cxytam mang) do jakiegos arcybostwa
@yeebhany @Tacerpacer Manga jest i to skończona, a anime ma zakończenie z d⁎⁎y, bo zrobili autorskie po 1/4 materiału. Generalnie wszystko co w tej historii najlepsze nie zostało zekranizowane.
Jakiś czas temu JPF ogłosił dodruki tego tytułu. Na półeczce leżały 4 pierwsze tomy, więc postanowiłem kupić resztę, aby dopełnić kolekcję. Pamiętam że to co już przeczytałem nawet mi się podobało, więc była to idealna okazja aby po tylu latach zapoznać się z całą historią Freemana.
Ale zacznijmy od początku. Nasz główny bohater to najlepszy zabójca na świecie, który pracuje dla chińskiej mafii. Pseudonim "crying freeman" zawdzięcza swojemu zachowaniu po każdym morderstwie, mianowicie płacze. Beczy, bo tak naprawdę jest zahipnotyzowanym niewolnikiem mafii, a to jest jego jedyna "wolność" na jaką może sobie pozwolić.
Historia śledzi jego losy od momentu uprowadzeni przez mafię, wykonywania dla niej zleceń, znalezienia sobie żony i zostania głową tej organizacji.
Jest to opowieść 18+, mamy tu morderstwa, mafijne porachunki i sex. Ogromne ilości sexu. Duet autorów chciał zaserwować nam opowieść dla dorosłego odbiorcy, ale wyszedł z tego jakiś marny pornos. Za mało tutaj "zleceń" czy większych intryg, za dużo nagości i kopulacji. Ludzie na akcje biegną nago, albo w samych majtkach, a problemy Freeman rozwiązuje penisem równie często co nożem.
Czyta się to słabo, bo protagonista jest najlepszym mordercą. Nikt nie stanowi dla niego zagrożenia, a wszystko zwykle idzie zgodnie z jego planem. Chyba właśnie dla tego nawet jako szef organizacji, lata sobie na jakieś niebezpieczne misje. Wychodzi to dość nieciekawie. Pierwsze tomy są ok, ale potem wieje nudą. Zakończenie praktycznie nie istnieje, kolejna misja zakończona i nara.
Za dużo ruchania, za mało zabijania. Dlatego mogę zaproponować zmianę tytułu na "Crying Freeman - żigolak morderca".
5-/10
Dodatkowo wyszła 6-odcinkowa seria OVA, którą niedługo mam zamiar obejrzeć. Może ta historia w ruchu będzie trochę lepsza.
Co ciekawe są też 3 filmy kinowe. Dwa z Hongkongu i jeden międzynarodowej produkcji. Jak je obejrzę to postaram się coś o nich napisać.
No cześć ( ͡° ͜ʖ ͡°) Ktoś chce zasilić nasz #discord narodzony kiedyś na #mangowpis ?
Oferujemy wiele zabawy (możesz być nawet głównym bohaterem yaoi fanfika) i wspólne spędzanie czasu na jakościowych rzeczach.
Serwer istnieje już dobrych parę lat i ludzie są ze sobą bardzo blisko, także zapraszamy ludzi płci obojga (tak, mamy dwie onee-chan). Oferujemy rozrywkę w każdych tematach, od #anime #animedyskusja do nie-anime.
Kto tutaj na was czeka?
-Fanka yaoi i berserka (w sumie jedno i to samo)
-Artysta-malarz-żeglarz-NEET
-Centrystyczny wierzący w różne teorie spiskowe oligarcha i szczęśliwy mąż
-Miłośnik wszystkiego co chińskie, spania w krzakach i jedyny internetowy ultras PSL
-Pewien człek, który chciał być k-popiarą ale potem znalazł 5 euro w Niemczech i zapragnął zostać Niemcem
-Człowiek, który był fanem chińskich bajek z lat 80, a potem wstąpił do wojska i stał się pierwszym anime-sebkiem
-Trans zakochany/a w tym wyżej
-Księgowy, który chciałby wprowadzić faszyzm, ale nie umie nawet wstać rano
-Naczelna hafciarka wykopu
-Korposzczur-antysemita robiący dinozaury w kształcie penisów na drukarce 3D
-Specjalista od vtuberek i kebabów. Pakistańczycy się z niego śmiali
-Specjalista od gier gacza i zmian pracy (w tydzień miał 4)
-Mieszkający w Holandii człowiek, który przekonał Holendra, że w Polsce gejów wypuszczamy w koloseum. Wydał 30 tys na figurki
-Jedyny mogący konkurować w walce na figurki z tym wyżej. Kocha Yukino z Oregairu.
-Gość, który jest stereotypowym mieszkańcem południowego USA (poza religią), ale przypadkowo urodził się w Warszawie
-Człowiek, który jechał 300 km do swojej byłeś z kilkukilogramową lampą z soli
-Górnik, fan loli kóz mówiący po japońsku
-Eks-komunista, który stał się korwinistą
-Fan samochodów i Barcelony. Jest przystojny, ale wolałby wyglądać jak Messi
-Autor yaoi-fanfików i aniki z siłowni
-Specjalista od covidowej ruletki. Kocha miasta z kiczowatymi kamieniczkami
Dobra kurhwa mam 3 tytuly i bede musial wybrac ktorys z nich do oberjzenia tylko nie wiem ktory ehh upatrzylem claymore ghost hunt i b: the beginning teraz ske tylko zdecydowac kurrw
kuurhwa oregairu skonczone trzeba obejrzec nowe anime tylko kompletnie nje wiem jakie sam nie wiem na co mam ochote ehh szkoda ze nje ma zbtt wielu horrrorowych anime a te co w ogole mozna zaliczyc pod horror (niektorzy jako horror polecaja anime typu tokyo ghoul czy the promised neverland no prosze was gdzie to horror) to juz chyba wszystkie widzialem #przegryw #anime #animedyskusja
kuurhwa mac zostala mi najnowsza ova oregairu co wyszla w ubieglym miesiacu do obejrzenia zeby skonczyc te anime ale do tsj pory chyba nikt tego na polski nie przetlumaczyl a ja jestem prawdziwym 100% p0lakiem robakiem wiec angielskiego nie umiem w zasadzie to niczego nie umiem nawet jezdzic na rowerze ehh zdolny do uczenia sie jestem tak samo jak zdolne jest dziecko z zespolem downa na olimpiadzie matematycznej #przegryw #anime #animedyskusja #zalesie
Podchodząc do seansu miałem w myślach największą katastrofę sezonu. Tytuł póki co jednak się broni i to dość zaskakująco. Tło fabularne to reinkarnacja dwójki bohaterów jako dzieci sławnej idolki. Starają się stawiać pierwsze kroki w dorosłość (i jak tu pisać bez spoilerów). Wokół przewijają się zmagania różnych postaci pobocznych w tym trudnym showbiznesie. Jedni staczają się na dno, inni wypadają z obiegu, kolejni starają się trzymać na powierzchni i przebranżawiają. Samo opowiadanie o tych postaciach dałoby nam całkiem pokażny serial z wieloma ludzkimi dramatami. Jednakże główny wątek dodaje głębi, powstaje tajemnica do rozwiązania. Silne emocje głownego bohatera, trudna branża z egoistycznymi ludźmi gotowymi sprzedać wszystko co mają za sukces sprawia, że rodzi się na naszych oczach coś, co może przerodzić się w anime dekady. Oczekiwania są wysokie, czekam na finał.
Trochę wyskoczyło dla mnie znikąd. Współczesna Japonia po przejściu jakiegoś kataklizmu. Populacja zdziesiątkowana, zapanowała anarchia z na domiar wszystkiego po ulicach przechadzają się jakieś nadnaturalne istoty zżerające ludzi. W tym całym bajzlu mamy podróżujących chłopaka i jego ochroniarza babeczkę. Koleżka zamierza odnaleźć miejsce zwane „niebem” gdzie ostali się ludzie, którzy zachowali zdobycze współczesnej technologii. Dużo pytań bardzo mało odpowiedzi. Fabuła rozwija się powoli i wolałbym, żeby zaplanowano to na więcej niż 13 odcinków. Pozostaje czekać i patrzeć, czy zakwitnie. Dla mnie to Japan sinks którego oczekiwałem, ale nigdy nie dostałem.
Parka licealistów ma problemy ze snem. Znajdują sobie opuszczone obserwatorium szkolne, gdzie po kryjomu odsypiają nieprzespane nocki. Sprawa się rypie i nauczycielka proponuje im reaktywację klubu astronomicznego, by zachowali dostęp do tego miejsca. Kroi się bardzo przyjemny romans.
Przenieśli Saitamę do Hogwarthu i to bez zdolności magicznych. Jest zabawnie, główny bohater o bystrości przeciętnego posła wszelkie przeciwności losu zwalcza argumentem pięści i wszystko uchodzi mu na sucho. Taki miszmasz wielu parodii z ostatnich lat. Lubię takie tytuły gdzie uciera się nosa cwaniaczkom a to jeden z nich i robi to bardzo dobrze.
Mądra, ale niezbyt ładna dziewczyna z wiochy jedzie do Tokio spełniać swoje marzenie o zostaniu urzędnikiem państwowym, który zmieni na lepsze podejście japończyków do zarządzania terenami wiejskimi. Może i mądra, ale niezbyt bystra przynajmniej jeśli chodzi o relacje międzyludzkie. Wpada z impetem do wielkiego miasta gdzie ludzie nie zawsze są sobie życzliwi. Powoli jednak krok po kroczku buduje swoją paczkę znajomych. Bardzo komfortowo się ogląda a koleżanki niczego sobie.
Jaka ta seria nierówna to szkoda pisać. Od hype trainu przez depresję po zaciekawienie i chęć dania drugiej szansy. Krąży plota, że na jednej z wysp można znaleźć owoc dający nieśmiertelność. Zainteresowany tym szogun wysyła na wyspę skazanych na śmierc przestępców wraz z pilnującymi ich strażnikami, by odnaleźli ten owoc i z nim wrócili a zostaną ułaskawieni. Zgraja to prawdziwa plejada osobistości. Ninje, bezrozumne giganty, świry, mordercy a do tego ich strażnicy – kaci na usługach szogunatu. Sama wysepka też ddość ciekawa. Wszędzie przechadzają się gigantyczne posągi imitujące bóstwa z różnych mitologii atakujące intruzów. Na dodatek pod nogami pałęta się robactwo o ludzkich twarzach, które zamienia ludzi w kompost pod wyrastające na nich roślinki. Gdyby tego było mało, to robale mają latających kunpli robiących dokładnie to samo. A gdybyś szukał drogi ucieczki to nic z tego, prądy morskie zawrócą ciebie na wyspę. Dostajemy battle royale w ciekawym otoczeniu z kiepskim ale przynajmniej jakimś podłożem fabularnym.
Początkowo nie planowałem, ale dałem się przekonać. Rząd japoński wypowiada wojnę wszystkim otaku. Po latach zdziesiątkowane oddziały otaku przechodzą do kontrataku, potrzebują tylko zjednoczyć swoje wybawczynie – magiczne dziewczynki. Dobra kreska, przyjemna muzyka i całkiem nieźli seiyuu. Akcja jest bardzo efektowna i czuć klimat studia Trigger. Warto dać szansę.
Tu koncepcja wywaliła mnie z butów. Koleżka jest gnębiony w szkole przez oprychów. Otrzymuje prezent od rodziny w postaci zwoju. Okazuje się, że jego użycie nakłada na niego czar, który powoduje, że wszystkie patusiary zaczynają na niego lecieć. I teraz największe gangusiary z miasta starają mu się przypodobać. Protagonista w swoim nieudolnym stylu próbuje jakoś się w tym odnaleźć i rozpocząć spokojne szkolne życie.
Drama osadzona w otoczeniu muzyków. Całkiem lubię tego typu dramy. Kono oto tomare jest jednym z moich ulubionych tytułów. Tutaj mamy do czynienia z parką skrzypków, którzy dołączają do liceum z najlepszą orkiestrą symfoniczną w japonii. Czeka nas sporo kiepskiej jakości cgi ale i przyjemne sceny robiące ciepło na serduszku. Każdy z muzyków niesie ze sobą jakiś bagaż trudnych doświadczeń. Raz o własnych siłach a czasem z pomocą innych radzą sobie z trudnościami i poświęcają całych siebie na rozwój i doskonalenie umiejętności gry. Tytuł póki co mnie nie zachwyca, ale zwykle powoli się rozkręcają zwłaszcza, że zapowiedziano 24 odcinki.
Nie wrzucam tego do kontynuacji bo jednak to raczej spin off. Historia opowiada jak Megumin stała się tym, kim była w serii głównej. I wychodzi na to, że nie tylko to jest u niej rodzinne co ona sama wyniosła to do rangi sztuki stając się wyjątkiem wśród wyjątków. Po kono subie spodziewałbym się fajnego humoru i dostałem go, ale rozkręca się bardzo powoli. Jest wręcz nudne. Zostajemy wrzuceni do wioski gdzie wszyscy mają syndrom gimbusa a główną aktywnością uczniów jest sprawianie pozoru bycia fajnym. Kono suba dla mnie jest jednak serią, którą lepiej się wspomina niż ogląda, więc nie wykluczone, że pójdzie wyżej.
Nad dziewczyną w szkole znęcają się dzieciaki przezywając ją ponurym żniwiarzem. Do klasy dołącza nowy chłopak, dla którego ksywka wydaję się interesująca i postanawia się z nią zakumplować. Wszystkie docinki i przezwiska kierowane do dziewczyny chłopak przeinacza co miejscami jest dość zabawne. Wiele z tych scen ma wydźwięk romantyczny, czego niewinny jak niemowle chłopak najwyraźniej nie dostrzega. Seria dla mnie bardzo przyjemna. Nie ma fajerwerków, ale miło spędza się czas.
Reverse isekai gdzie do naszego świata zostaje ściągnięty bóg nekromancji do ciała świeżo zamordowanego nastolatka. Raczej z tej kategorii op postaci, których nie da się tknąć. Chłopak trafia do światka podziemia. Morduje swoją niedoszłą morderczyni, po czym wskrzesza ją jako zombiaka. Stawia sobie za cel zarobienie forsy przez co przyjmuje zlecenia na morderstwa. Możnaby to porównać do zreinkarnowanego skrytobójcę, ale jest tutaj troszkę mroczniej i nie widzę tutaj szans na jakieś głupkowate romansowanie. Czas jednak pokaże co będzie dalej.
Koncepcja bohatera walczącego z władcą demonów jest mocno zakorzeniona w obecnym fandomie. Tutaj już w pierwszym odcinku bohater ginie uwłaczającą śmiercią a jego miejsce zajmuje zboczony wieśniak uprawiający rzepę. Żeby nie było tak prosto, to jakaś nekromantka przenosi jego duszę do truchła bohatera przez co ziomek po chwili wygląda jak chodzący szkielet. Wydaje się głupie i jest głupie. Zbiera się wokół niego haremik i pląsają sobie radośnie po świecie przezwyciężając trudności i śmiejąc się z protagonisty, że jest słaby i nic nie potrafi.
Chłopak z zespołem gimbusa podkochuje się w koleżance z klasy – modelce. Ta z czasem go zauważa i dochodzi do niewinnych spotkań w bibliotece. Wszystko rozgrywa się dość powoli, z czasem otoczenie zauważa, że parka się ze sobą zaczyna dogadywać. Poza wkurzającym nastawieniem protagonisty w początkowych odcinkach tytuł jest niczego sobie, ale i tak polecałbym koneserom.
Ojciec dowiaduje się, że jego córka jest bita przez swojego chłopaka. Udaje się do jej mieszkania poszpiegować gdzie podsłuchuje rozmowę faceta przez telefon i dowiaduje się, że należy do organizacji przestępczej i planuje wyłudzić pieniądze od teścia a córkę zabić. Nie myśląc długo chwyta co ma ciężkiego pod ręką i wali kolesia w łeb, trup na miejscu. Taki wstęp zaciekawił mnie bardzo i niestety nie dźwiga ciężaru gatunku. Zamiast trzymać w napięciu to raczej mam wrażenie, że zaraz protagonista wyskoczy, że to tylko żart. Jest niezręcznie i raczej poziom spada.
Ziomek odkrywa w domu wrota do świata isekai (gate be like). Tutaj jednak może w tym nowym świecie levelować przez co wracając do siebie posiada umiejętności z nowego świata. I tak w przerwę wakacyjną z grubasa staje się ikemenem, na którego leci wszystkie stworzenie płci żeńskiej. W nienaturalny sposób zaczynają przydarzać mu się same dobre rzeczy. Zaproszenie do prestiżowej szkoły, udział w sesji zdjęciowej, oświadczyny księżniczki, przyjaźnie. Aż chce się powiedzieć – wystarczy, że przestaniesz być brzydki. Dla koneserów.
Umiera babuszka, wnuczek wraca sprzedać majątek a tam czeka na niego pięć atrakcyjnych lasek. To miała być ta haremówa do której chętnie usiądę się odmóżdżyć i zawiesić oko na cycu lub tyłku. No i w sumie na czym zawiesić jest oko, ale nie ogląda się tego niestety dobrze. Widz zdecydowanie odczuwa napiętą atmosferę wśród bohaterów i ich relacjach. Może z czasem się to rozejdzie i będzie się to lepiej oglądać.
Parodia isekaia – ziomek trafia do świata, gdzie nie istnieje koncepcja bogów. Sam natomiast jest wspierany przez boga, którego wyznawcą był jego ojciec z poprzedniego świata. Zakłada sektę w nowym świecie i zbiera wyznawców. Nie podoba się to obecnemu imperatorowi i rozpoczyna się wyścig, by zdążyć napełnić moc boga – Mitamy przed konfrontacją z obecną władzą. Postaci szczują cycem, jest trochę humorku i można się całkiem nieźle bawić.
Zreinkarnowany w świecie fantasy z siostrą o mocy one punch mana i cyckach miseczki F. Siorka ma kompleks młodszego braciszka a chłopak chce w miarę normalnie bawić się tym, że jest w świecie fantasy. Dużo fanserwisu, trochę walk ale niezbyt efektownych można skipnąć.
Ponownie zreinkarnowany w świecie fantasy. Trochę jak powrót do starego mmorpg gdzie zdobyło się niemalże wszystko z tą różnicą, że w tej serii jednak ktoś jeszcze tam jest ze starych znajomych. Autorzy trochę grają na naszych sentymentach próbując pokazać jak to fajnie jest wrócić do miejsca gdzie się bywało. Wszyscy tęsknili za nami i wyczekiwali naszego powrotu. Kobitki pchają się w ramiona a faceci uginają karki i ponownie można poczuć tą ekscytację z przeżywania przygody. Jednak jest to złudne uczucie. Dostaliśmy po prostu kolejnego isekaia z op postacią i ładnymi paniami z falującymi bimbałami.
Pasożytujący na innych otaku w tym przypadku elf, który robi za bóstwo świątyni. Wszystko kręci się wokół jej zachcianek na co przyzwala kapłanka i całe otoczenie. Dla mnie nic specjalnego. Tytuł raczej nastawiony na seiyuu, żeby się nachapali kaski albo wypromowali.
Reklamuje się jako romans, ale to zwykła drama. Studentka ze złamanym sercem podbija do licealisty, który jest graczem tej samej gry. Stara się przeniknąć do jego grupki znajomych co w dłuższej perspektywie czasu ma doprowadzić do szansy na romans. Początek był zabawny, ale to tylko maska zakładana sporadycznie dla ukrycia prawdziwej twarzy serialu. Przekwitająca laska szuka na siłę faceta po drodze doprowadzając do niezręcznych a czasem uwłaczających scen. Wygląda jak coś co mogłoby stworzyć ministerstwo do walki z niską dzietnością wśród japończyków.
Isekai osadzony w grze otome. Tym razem protagonistka wbija się do rodziny książęcej na narzeczoną. W powietrzu spiski o władzę, romanse, dramy i nauka etykiety dworskiej. Na siłę szukam różnic do innych tego typu tytułów, ale trudno mi takie znaleźć. Przynajmniej babeczki ładne i mają zwykle czym oddychać.
Tutaj tytuł otome dla niepoznaki osadzony w fantastycznej krainie zwierzoludzi. Główna bohaterka niewolnica składana w ofierze władcy bestii przekonuje do siebie króla i ten postanawia wziąć ją za żonę. To się naród wkurzy a rywalki obruszą. Parka ma to jednak za nic i grucha sobie przy każdej możliwej okazji.
Haremówa isekai z op głównym bohaterem. Żadnych babeczek nie szczędzi, trzy księżniczki w tym jedna elfka a kolo ma dopiero 10 lat. Raczej podrzędny isekai bez fajerwerków. Można skipnąć.
Poznajemy twórcę mangi, który szuka pomocnika do jej tworzenia. Zgłasza się atrakcyjna babeczka, która na dodatek smoli cholewy do jegomościa. Wszystko jak w bajce, ale może ja jestem przewrażliwiony. Dla mnie tytuł strasznie toksyczny. Porzucając złudzenie otoczenia otaku to w pierwszych odcinkach dowiadujemy się, że facet zacznie chorować, jeśli oddali się od swojej adoratorki. Później nie tylko oddalenie a nawet nie zgadzanie się z nią lub powiedzenie czegoś, co jej się nie spodoba – jebs dostaje ziomek gorączki. Ziomek z początku się opiera a potem sam twierdzi, że się w niej buja tragedia. Tresura gorsza niż u zwierząt. Dla mnie drop.
Toksyczna babeczka przez wpadnięcie na innego przechodnia zostaje w ramach rekompensaty zaciągnięta do pomocy przy obsłudze klientów w larpowej kawiarni. Kawiarnia ta to inscenizacja powieści yuri osadzonej w jakieś szlacheckiej szkole żeńskiej. Babeczka ma do odgrywania postaci równie złe nastawienie co do życia w ogóle i zaczyna zmieniać scenariusz i wkurzać współpracowników. Ciężko się to wg mnie ogląda, leci dropik.
Powoli zbliżamy się do końca przygody Tanjiro. Przed nami arc o ataku na wioskę kowali. Początek powolny, trochę mało klimatyczny dla mnie. Pojawienie się przeciwników słabo zekranizowane. Po prostu jesteśmy i tyle. Żadnej wyszukanej strategii ataku. Wbili się na pełnej petardzie, od razu zostali znalezieni i dostaną w chwilę wpierdziel. Liczę, że to co zaoszczędzili na tych przynudnych odcinkach wpakowali w epickie sceny walki w dalszej części, bo jest miernie.
Na Senkuu i ekipę nie jestem w stanie się nawet zirytować. Jak na niedzielny obiadek u mamusi. Niby zawsze to samo, ale podane z miłością i zawsze w taki sposób jak lubisz. Kolejne odpetryfikowane osoby dodają kolorytu. Najbliższe odcinki zapowiadają ciekawe walki i uchylą trochę rąbka tajemnicy petryfikacji. Dla mnie warto poświęcić trochę czasu.
Pierwszy sezon to było duże zaskoczenie dla mnie. Dobrze się oglądało wizualnie, ciekawie budowało narracje, ale gdzieś to wszystko było zbyt przesiąknięte naiwnością. Sceny mechów to poezja dla oczu stąd oczekuę więcej i tego życzę też innym oglądającym
Piękna seria o mistycznych istotach, magii, świecie baśni. W drugim sezonie główni bohaterzy niestety zostali uwięzieni w szkole. Ekscytacja poziom 0. Zamiast pięknych krajobrazów, fajerwerków magicznych lampie się, jak pół odcinka biegają po korytarzach nosz ja pi⁎⁎⁎⁎lę. Można sięgnąć, ale poczekałbym aż dokończą sezon i wtedy poczytałbym o opiniach.
Pierwszy sezon był świetny z uwagi na skupienie się na różnicach między płciami i tym jak każdy z nas postrzega związek. Było uroczo, romantycznie i ekscytująco. Drugi sezon to już szarość i codzienność każdego małżeństwa. Pojawiają się problemy do rozwiązania i ludzie, którzy zawsze czegoś od ciebie chcą a którym nie wypada odmówić.
Misiowa koleżanka kontratakuje. Więcej misiów, więcej zaskoczonych ludzi misiową mocą. Dalej jest miło i przytulnie. Brak fajerwerków i rozbudowanej fabuły. Raczej dla koneserów.
