@CoryTrevor Wszystko kumam, ale urlop na podratowanie zdrowia nie zmieni świadomości, nie od razu, a według mnie nawet wcale, jeśli ktoś to zatwardziały beton i ma nawyki przyniesione z lat 80-90. Będzie to negatywnie odebrane przez pracodawców, jako dodatkowy urlop. Jak to wytłumaczyć inaczej niż miganie się od pracy? Jesteś chory, leczysz się, to idziesz na L4 i każdy to zrozumie. Chcesz ciąć w chuja - no to wykorzystujesz prawo do tego, by ciąć w chuja i mieć darmowy urlop. Nie bardzo rozumiem o jakim ostracyzmie społecznym mówisz. W miejscach, w których pracowałem, naturalne było, że ktoś z problemami zdrowotnymi dostaje wsparcie od pracodawcy i pełne zrozumienie. Nie możesz pracować wcale? No to skupmy się na problemach rent.
Za wyjątki można uznać korporacje, traktujące ludzi jako słupki w excelu lub januszexy z tyrającymi robolami w nieludzkich warunkach, ale takich miejsc należy się wystrzegać, to raz, dwa, w przypadku korpo nie masz problemu z polską mentalnością, tylko z uciskiem firmy z międzynarodowym kapitałem, która i tak się nie przystosuje do żadnych zasad w naszym kraju, skoro często nawet olewa nasze prawo.
A jeśli ludzie jako ludzie mają problem z tym, że ktoś się leczy i nie może pracować, to znaczy, że mentalnie tkwi w PRL w kulcie przodownictwa pracy i socjalistycznego zapierdolu dla samego zapierdolu i przekładania ilości pracy nad efektywność, ale według mnie już się to zmienia płynnie od czasu, kiedy staliśmy się pełnoprawnym członkiem zachodu. I jeszcze pewnie trochę czasu musi minąć, ale dla kogoś, kto ma 20-35 lat to podejście w postaci niewolnictwa pracowniczego jest debilne i wyniszczające. Poczekajmy jeszcze 10-15 lat i zmiany będą zauważalne gołym okiem. Nie potrzeba tu państwa opiekuńczego.