Czy ktoś z Was kiedykolwiek borykał się z wypaleniem zawodowym i udało mu się z tego w jakiś sposób…

@Kolekcjoner_dusz ja staram się dotrwać do wiosny

L4 I terapia albo spiac poslady j⁎⁎⁎ac papierami i szukac czegos innego, niema zlotego rozwiazania

@Kolekcjoner_dusz @DexterFromLab o tym sporo pisał

Mi pomaga jak rzadziej pracuję. Dłuższa zmiana i więcej pełnych wolnych dni.

Oczywiście dalej jestem wypalony i jedynym moim motywatorem jest rodzina. Bez niej wszystkim bym pierdolnął dawno temu.

@Kolekcjoner_dusz tak, przerabiałem temat po 15 latach pracy w bankowości korporacyjnej. Przebranżowienie na coś dosyć zgodnego z wykształceniem technicznym. A potem kolejne na już docelową branżę zgodną z moim hobby i wykształceniem. U mnie dodatkowym impulsem było stałe obniżanie premii.

@Kolekcjoner_dusz U mnie wypalenie było elementem bardziej złożonej sytuacji, ale skończyło się, kiedy domknęłam konieczne do domknięcia sprawy, zamknęłam za sobą drzwi i przekierowałam się na coś innego.

Kiedy organizm wysyła Ci takie sygnały, to znak, że nie ma co czekać, aż samo przejdzie. Można teoretycznie zaciskać zęby i starać się funkcjonować jak gdyby nigdy nic, ale na dłuższą metę to tylko pogłębi problem. Weź L4, daj sobie czas na to, żeby na spokojnie się podładować i przepracować sprawę. Zawsze jest szansa, że po takiej przerwie uda Ci się spojrzeć na wszystko trochę inaczej.

@Kolekcjoner_dusz W sumie też chciałbym wiedzieć to podepnę się. Ludzie tu piszą weź L4. Domyślam się że od psychiatry. Tylko co takiemu psychiatrze powiedzieć? Bo mojemu powiedziałem że mam problemy z pracą, zero motywacji, lęki( #niedzielawieczur ale 7 dni w tygodniu) i ogólną niechęć do mojej pracy i ludzi w niej, to mi dał antydepresanty po których nie dość że objawy depresyjne się zaostrzyły, to do tego pojawiały się myśli S. I nie w pierwszych dwóch tygodniach stosowania, ale później. O L4 czy terapii nawet nie wspominał. Po prostu "Masz Pan tu te tablety i zapraszam za dwa miesiące."

@Kolekcjoner_dusz rzuciłem pracę przed komputerem i poszedłem do pracy fizycznej.

Zgadza się dokładnie tak jak w office space

Ten film to nie komedia to film instruktażowy

@Kolekcjoner_dusz @bojowonastawionaowca Tak, jestem w trakcie rozwiązywania tego problemu

@Kolekcjoner_dusz Yup. Skończyło się na załamaniu nerwowym w pracy i ponad roku dochodzenia do siebie. Myślałem, że nowa praca coś zmieni, ale to jest gówno prawda. Jak jesteś wypalony zawodowo, to tak jakbyś ucieczki od toksycznej partnerki szukał u prostytutki - zawsze będziesz stratny i nie znajdziesz tego, czego ci brakowało.

Dużo zależy od tego czy wiesz co cię wypala - czy czujesz się nieszanowany, czy może niedopłacony, czy może uważasz że to co robisz nie ma sensu, czy jeszcze coś innego. To co mi mocno pomogło, to zdanie sobie sprawy że praca mnie nie definiuje jako człowieka. Pracę zacząłem traktować jako środek do zdobycia środków na realizację rzeczy na których mi zależy.
Zależy mi na tym żeby być w dobrej formie, więc zacząłem biegać. Czy lubię biegać? Absolutnie nie. Czy bieganie w jakikolwiek sposób robi ze mnie osobę, którą należy postrzegać tylko jako biegacza? Absolutnie nie. Czy to bieganie komukolwiek na około pomaga? Wcale. Ale czy sprawi, że będę bardziej na chodzie za 30 lat? Pewnie tak. Tego się trzymam.

Czy moja praca to cokolwiek społecznie ważnego? Nie, nikt nie potrzebuje tego co robię. Czy ją lubię? Nienawidzę. Ale dzięki niej zarabiam pieniądze za które mogę iść z synem na gokarty, pójść z żoną na fajną randkę, kupić sobie lepsze struny do gitary, a to są dla mnie rzeczy ważne.

Jeśli praca jest, mimo tego. co do niej czujesz, środkiem do realizacji czegoś większego, to jesteś na dobrej drodze do przestania postrzegania jej jako czegoś co cię definiuje i czegoś co musi ci dawać spełnienie. Praca to praca. Robisz swoje, dostajesz hajs i tyle cię widzieli. Nie trzeba mieć ambicji zawodowych, nie trzeba czuć satysfakcji, spełnienia itd. z pracy. Ale jest nam to potrzebne jako ludziom do czucia radości z życia, dlatego musisz znaleźć źródło tych rzeczy gdzieś indziej. Gdzie? Nie wiem, nie umiem ci na to odpowiedzieć bo cię nie znam. Ja, odkąd wiem co sprawia że mogę nazwać tydzień dobrym, że wiem co robić aby czuć się dobrze, aby mieć poczucie że się rozwijam, abym wiedział że dokądś zmierzam dużo mniej przejmuję się pracą i nie potrzebuję aby mi to dawała. Daje mi to ogromną kontrolę. Praca nadal mnie wkurza, frustruje, najchętniej bym tego nie robił. Ale muszę. Tak samo jak nie znoszę robienia zakupów, ale muszę je robić.

Nienawidzę swojej pracy, gdybym wygrał w totka, to wypowiedzenie byłoby pierwszą rzeczą jaką bym zrobił, ale tak jak muszę jeść, muszę spać, muszę robić kupę, tak muszę chodzić do pracy po to, żeby osiągać to co chcę robić poza nią. I tylko po to, niczego więcej tam nie szukam, niczego więcej nie oczekuję.

Zdanie sobie sprawy z tego, że nie potrzebujesz określać siebie jako człowieka pracą to pierwszy krok do tego, żeby pokonać wypalenie zawodowe. Szukaj sensu, tego czego ci brakuje, poza nią.

@Kolekcjoner_dusz ja się borykam od pierwszego dnia, kiedy musiałem iść do pracy. Prawdopodobnie wyleczę się dopiero pierwszego dnia na emeryturze, jak dożyję. ¯\_(ツ)_/¯

@Kolekcjoner_dusz zastanowiłem się długo co chcę robić, odszedłem z pracy i otworzyłem własną firmę. Problem z wypaleniem jest taki, że raczej nic tego ognia już nie roznieci. Albo zmienisz robote albo wprowadzisz inne radykalne zmiany w swoim zatrudnieniu (nowe stanowisko? inne obowiązki?), albo Cie to zeżre do końca.

@Kolekcjoner_dusz tak, zmieniłem pracodawcę na takiego który większy nacisk naklada na rozwój pracownika

@Kolekcjoner_dusz Tak. 7 lat temu.

Pół roku robienia tylko tego, na co mam ochotę pomogło się z tego wyleczyć. Ale również bym polecał pojechanie gdzieś, gdzie jest ciepło i tanio. Ładna pogoda i spędzanie dużo czasu na zewnątrz, wśród ludzi, pomaga.

Na każdym etacie byłem wypalony od startu, bo nie zdążyłem się nawet zapalić. Niezależnie od tego czym się zajmowałem, gdyż udało mi się pracować nawet przy czymś co lubiłem prywatnie grzebać. W kieracie szybko przestało mnie to cieszyć.

Sądziłem, że po prostu nie nadaję się do żadnej pracy i pozostaje alkoholizm xd

Z odpowiedzią przyszła mi własna działalność. Nadal nie lubię pracy - to się nie zmieni. Jednak pojawiają się inne źródła motywacji, inne źródła stresu, oraz większa ruchomość czasowa (nienawidzę zegarka, budzika i konieczności siedzenia gdzieś od x godziny do x godziny). Nawet jak są okresy ciężkie, to ta "walka" jest jakby bardziej uzasadniona, bo tyram na siebie, na swój własny ogródek. Odpadł mi też fakt, iż nienawidzę posiadania przełożonych i wyścigu szczurów w którym się uczestniczy wespół z innymi. Teraz jestem z tego jakby wyjęty, bo ludzie którzy u mnie pracują - zapewne mnie nie lubią - ale jeśli walczą o jakieś względy, to moje. Przynajmniej na czas pracy.

Stąd mówiąc na moim przykładzie - trzeba odnaleźć coś w czym znika jak najwięcej tych wyzwalaczy stresu i zmęczenia umysłowego. Czy to inna firma, czy zupełne przebranżowienie, czy coś swojego. Spróbuj rozłożyć na czynniki pierwsze to, co najbardziej cię upadla.

No i rzecz jasna przemyśleć to wszystko najlepiej na długim urlopie, albo bezrobociu z jakąś poduszką finansową o ile masz. Żeby szukać wyzwań, trzeba chwilę odpocząć.

@Kolekcjoner_dusz ja, właśnie teraz. I już chwilę szukam pomysłu. Ale, w mojej opinii psycholog tutaj nic nie zdziała, trzeba kombinować jak zmienić robotę bo to jest leczenie przyczyn a nie objawowe.

@Kolekcjoner_dusz mi pomogla zmiana pracy

@Kolekcjoner_dusz Też się mierzę z depresją i totalnym wypaleniem zawodowym. Na ten moment sobie nie radzę, więc nie powiem Ci nic sensownego poza "rozumiem co czujesz i trzymam kciuki". Ja czekam aż mnie zwolnią, bo to się opłaca bardziej niż odejść samemu. Potem szukanie nowej pracy albo coś swojego ze świadomością że może się nie udać, ale to nic.

@Kolekcjoner_dusz siłka, magnez i kreatyna mi pomogły

@Kolekcjoner_dusz tak. Mi pomogła zmiana roboty, poza tym depresję trzeba leczyć i traktować poważnie. Ale nie tylko objawowo, ale dotrzeć do przyczyn tego co jest nie tak. Powodzenia!

@Kolekcjoner_dusz 

udało mu się z tego w jakiś sposób wyjść?

Tak, zmieniłem pracodawcę.

3 lata sklep internetowy+serwis samochodowy+ kurierka+ laweta+ serwis komputerowy+ inne bzdety w zależności od potrzeby. Nie miałem siły upominać się o pieniądze co chwila (wyplata tygodniowa spóźniona o 3-5 tygodni bo albo szefa nie ma, albo jest wspolpracownik co nie może zobaczyć ile zarabiam). Stwierdziłem że pi⁎⁎⁎⁎le i zmieniam pracę.

Zostałem serwisantem mobilnym. Po 4.5 roku zorientowałem się, że na kazdego maila reaguję nwrwoow a na myśl zjazdu na bazę bierze mnie ku⁎⁎⁎ca. Szefowa zaczęła mi robić mikrozarzadzanie i kontrolę wydatków od samego początku (mimo, że cały czas to ona zatwierdzała faktury do rozliczenia). Po dziesięciominutowym przesłuchaniu na temat faktury na baterie sprzed trzech lat (kwota 70zł brutto) stwierdziłem, że fajnie to już było, a praca mobilna wymaga pełnego zaufania z obu stron. S skoro pracodawca mi nie ufał (i nie chciał gadać, o 7 rano poprosiłem o rozmowę i nawet nie wyznaczył terminu mimo, że z innymi osobami gadał w tym czasie) to mu ulatwiłem sprawę i złożyłem wypowiedzenie. Bez opcji alternatywnej dla mnie - szukanie rozpocząłem później żeby być fair wobec prezesa.

Tak oto na miesiąc przez porodem żony zmieniłem fach z serwisanta ciężkiego sprzętu na inżyniera elektronika (skończyłem technikum tylko). Dwa razy mnie pracodawca zrobił w c⁎⁎ja na obietnice, a po dwóch latayjak poszedłem po podwyżkę inflacyjną+10% to poklikał w nanowszego iPada (założę się, że narysował tam k⁎⁎⁎sa) i zapytał

A co jak ci nie dam tej podwyżki

Jasne dla mnie bylo, że zmiana wynagrodzenia musi wiązać się ze zmianą NIPu nadawcą przelewu.

W ten sposób zostałem serwisantem jeszcze cięższego sprzętu, ale tam był srogi zapierdol i przy średnim tygodniowym czasie pracy 46h nie przedłużono mi umowy. Po czasie dowiedziałem od wspólnego znajomego, że miałem łatkę nieroba bo za slabo młotem nakurwiałem (zatrudniony jako specjalista elektronik).

Aktualnie trzeci rok siedzę oficjalnie jako specjalista ds. dokumentacji, a nieoficjalnie specjalista od spraw popierdolonych ( ͡ʘ ͜ʖ ͡ʘ) Wypaleniu zapobiegam poprzez babranie się w nowym gównie tak szybko, jak tylko aktualne gówno przestaje śmierdzieć i staje się obslugiwalne przez resztę zespołu.