Ota Benga (Ur. ok. 1883 – 20 marca 1916) był członkiem plemienia Mbuti ( pigmejskie plemię Kongo ), znanym z wystawy na Louisiana Purchase Exposition w 1904 roku w St. Louis w stanie Missouri oraz jako eksponat zoologiczny w 1906 roku w Bronx Zoo .
Benga został zakupiony od rdzennych afrykańskich handlarzy niewolników przez odkrywcę Samuela Phillipsa Vernera, biznesmena poszukującego Afrykanów na wystawę. Berner zabrał czarne dziecko do Stanów Zjednoczonych. Podczas pobytu w Bronx Zoo, Benga mógł spacerować po terenie przed i po wystawie w Monkey House. Benga został umieszczony w klatce z orangutanem , co uznano zarówno za obrazę jego człowieczeństwa, jak i promocję darwinizmu.
Aby wzmocnić prymitywny wizerunek i prawdopodobnie chronić się przed małpą, dano mu działający łuk i strzały. Używał ich zamiast tego do strzelania do zwiedzających, którzy z niego szydzili, w wyniku czego wystawa została zakończona. W 1906 r po interwencji prasy burmistrz nowego Jorku uwolnił chłopaka z Bronx Zoo.
Po zakończeniu targów w St. Louis, Benga z Venerem na chwilę pojechał do Afryki, jednak większość swojego życia mieszkał w Stanach Zjednoczonych, głównie w Wirginii. Tam pod opieką Jamesa H. Gordona Benga uczył się "manier" i angielskiego, jego opiekun zadbał również o spiłowane zęby chłopaka, dzięki czemu Benga mógł podjąć pracę w fabryce tytoniu w Lynchburgu.
Próbował wrócić do Afryki, ale wybuch I wojny światowej w 1914 r. zatrzymał wszystkie podróże statkami pasażerskimi. Benga zachorował na depresję i popełnił samobójstwo w 1916 r.
Podobny przypadek do Ota Benga to Ishi , jedyny żyjący członek plemienia Indian Yahi , który został wystawiony w Kalifornii mniej więcej w tym samym okresie. Ishi zmarł 25 marca 1916 r., pięć dni po śmierci Ota
Autor Piotr Szlanta w artykule pisze o trzech atakach gazowych:
31 stycznia 1915
31 maja 1915
12 czerwca 1915
i dalej_: Po tym jak 28 czerwca odwołano kolejne natarcie, naczelny dowódca frontu wschodniego gen. Paul von Hindenburg postanowił ostatecznie poniechać planów frontalnego uderzenia 9. Armii w kierunku nieodległej Warszawy._
Natomiast na tablicy (zdjęcie poniżej) znajdującej się na cmentarzu we wsi Joachimów-Mogiły (front był bardziej na wschód od Bolimowa po drugiej stronie rzeki) mowa jest także o ataku gazowym przeprowadzonym 6-7 lipca 1915
Z kolei rosyjski generał Gurko (był dowódcą korpusu nad Rawką) w swoich pamietnikach pisze też o ataku gazowym już 10 stycznia 1915 (o kolejnym 31 stycznia również - w maju już go nie było nad Rawką).
Pod tagiem #bolimow1915 przytaczałem fragmenty książki Stanleya Washburna brytyjskiego korespondenta "The Times" po ataku gazowym z 31 maja.
Nazistowski generał Anton Dostler przywiązany do pala przed egzekucją przez pluton egzekucyjny, 1945 r.
Generał Anton Dostler był generałem piechoty w regularnej armii niemieckiej podczas II wojny światowej. W pierwszym procesie wojennym aliantów po wojnie Dostler został uznany winnym zbrodni wojennych i stracony przez rozstrzelanie.
Rozkazał i nadzorował bezprawną egzekucję piętnastu schwytanych żołnierzy amerykańskich. Żołnierze zostali wysłani za linie niemieckie z rozkazem zburzenia tunelu, który był używany przez armię niemiecką jako szlak zaopatrzeniowy na linie frontu.
Zostali schwytani i gdy Dostler dowiedział się o ich misji, nakazał ich stracenie bez procesu.
Żołnierze amerykańscy nosili odpowiednie mundury wojskowe, nie mieli na sobie ubrań cywilnych ani należących do wroga, a zgodnie z Konwencją Haską po kapitulacji byli uznawani za osoby niebiorące udziału w walkach.
Zgodnie z Konwencją haską z 1907 r. o wojnie lądowej legalne było zabijanie „szpiegów i sabotażystów” przebranych za cywilne ubrania lub mundury wroga, ale nie tych, którzy zostali schwytani w odpowiednich mundurach.
Ponieważ piętnastu żołnierzy amerykańskich było ubranych w odpowiednie mundury amerykańskie za liniami wroga, a nie przebranych w ubrania cywilne lub mundury wroga, nie mieli być traktowani jak szpiedzy, lecz jak jeńcy wojenni, co Dostler złamał.
Rozkaz ten stanowił realizację tajnego rozkazu Hitlera dotyczącego komandosów z 1942 r., który nakazywał natychmiastowe wykonanie bez procesu komandosów i sabotażystów.
Niemieccy oficerowie z 135. Brygady Fortecznej skontaktowali się z Dostlerem, próbując opóźnić egzekucję. Dostler wysłał kolejny telegram, nakazując Almersowi przeprowadzenie egzekucji.
Funkcjonariusze ze 135. jednostki podjęli jeszcze dwie próby powstrzymania egzekucji, niektóre z nich telefonicznie, ponieważ wiedzieli, że egzekucja jeńców wojennych w mundurach stanowi bezpośrednie naruszenie Konwencji Genewskiej z 1929 r. o jeńcach wojennych.
Wysiłki te nie przyniosły skutku i 15 Amerykanów zostało straconych rankiem 26 marca 1944 r. w Punta Bianca na południe od La Spezia, w gminie Ameglia.
Ich ciała pochowano w zbiorowym grobie, który następnie zamaskowano.
Generał został skazany i skazany na śmierć przez Amerykański Trybunał Wojskowy. Został stracony przez 12-osobowy pluton egzekucyjny 1 grudnia 1945 r. w Aversie.
Egzekucję sfotografowano na czarno-białych kamerach fotograficznych i filmowych (w archiwach USA znajduje się nagranie tej egzekucji).
Bezpośrednio po egzekucji ciało Dostlera przeniesiono na nosze, owinięto w biały bawełniany pokrowiec na materac i wywieziono wojskową ciężarówką.
Jego szczątki zostały pochowane w grobie 93/95 w sekcji H na niemieckim cmentarzu wojennym w Pomezii.
Pamiętam scenę z serialu "Kompania Braci". Tam w pewnym momencie jeden amerykaniec dał niemieckim jeńcom papierosa po czym ich zastrzelił. Czy dobrze rozumuję, że w tym momencie popełnił zbrodnię wojenną?
Życie toczy się dalej. Grób niemieckiego żołnierza, Hawel 1946 rok.
Polecam książki Haralda Jähnera opisujące powojenne życie codzienne w Niemczech. Oprócz powojennej biedy i próby ułożenia zycia na nowo Jähner portretuje kobiety, które z powodu dużego deficytu mężczyzn, musiały wziąć na swoje barki odpowiedzialność za codzienne życie. Autor opisuje też wędrówkę ogromnej ilości ludzi przemierzających nowy kraj: bylych więźniów obozów, bylych żołnierzy, ludzii szukających rodziny lub miejsca do życia, przestępców, ludzi po traumie itp.
jakie za⁎⁎⁎⁎ste zdjęcie... Czasami mam takie rozkminki że ja sobie piwkuję przed kompałke a kilkaset kilometrów dalej ludzie siedzą w okopach i walczą z najeźdzcą.
Pojawiła się na Reddit mapka z miastami, które stają się obiektem szydery i wstydu każdeego uropejskiego kraju.
U nas padło na Białystok.
Kilka cytatów co do wyboru miast
Ludwigshafen
To jedno z najbrzydszych miast w Niemczech. Rywalizuje o tytuł z opuszczonymi, opuszczonymi ośrodkami przemysłowymi i miejscami na Wschodzie, które naznaczyły komunistyczny brutalizm i mimo to nadal wyglądają gorzej. Najbardziej godnym uwagi znakiem wizualnym są ogromne zakłady chemiczne BASF.
A skoro mowa o tej fabryce, miasto często śmierdzi okropnie, bo coś w niej poszło nie tak. Czasami z tego powodu nie można otworzyć okna.
Ludzie tam są po prostu głupi, nie wiem jak to inaczej powiedzieć. Nie spotkałem jeszcze osoby urodzonej i wychowanej w Ludwigshafen, która nie byłaby głupia jak cegła.
Stamtąd pochodził były kanclerz Helmut Kohl, który był skorumpowany i niekompetentny. I nawet on nie chciał, żeby jego tłusta d⁎⁎a została tam pochowana, więc pochowano go w pięknej Speyer.
Konya to miejsce, z którego pochodzą wirujący derwisze. Ludzie często mówią, że najmądrzejsza osoba w Konyi zakręciła się na śmierć.
Ponadto miasto cechuje bardzo twardy konserwatyzm muzułmański z mocnnym kultem jednostki prezydenta Erdogana.
Dla Słowenii Maribor jest stolicą regionu, z którego wszyscy się śmieją. Jest wiele miejsc, które znacznie lepiej pasują do tego żenującego opisu (brudne / zaniedbane / pełne religijnych wariatów), ale trudno byłoby zgodzić się na jedno, bo w każdym mieszka około 7 osób.
Vaslui to najbiedniejszy obszar w całej Unii Europejskiej i oczywiście w Rumunii. Słyną z alkoholizmu, dużej wiary i przestarzałego sposobu myślenia (choć są to kwestie powszechne w Rumunii, ale w ich przypadku tylko wzmacnia to ich status mema)
w Finlandii Kouvola (nie Kouvula, jak stwierdza poczta) jest po prostu uważana za szare miasto. Architekturę często żartobliwie porównuje się do szarych miast sowieckich. Z tego powodu miasto ma obraźliwy przydomek „Kouvostoliitto” („Związek Radziecki” po fińsku to „Neuvostoliitto”, więc myślę, że pseudonim po angielsku brzmiałby coś w rodzaju „radzieckiego Kouvola”). Nie jest to więc szczególnie krępujące ani złe miasto, po prostu nie jest to pożądane miejsce dla wielu ludzi, zwłaszcza młodych ludzi, jako miejsce do przeprowadzki. Jak na miasto w Finlandii jest ono duże, z 11. co do wielkości populacją, ale jeśli się nie mylę, są tam ludzie w średnim lub starszym wieku, więc przypuszczam, że populacja tam powoli maleje.
Na Białorusi Świetłahorsk to miasto z największą liczbą narkomanów, a przy tym strasznie zbudowane. Same fabryki nawet w centrum.
Intensywny regionalizm skutkuje dużą nienawiścią do stolicy. Nienawidzimy Madrytu, bo wydaje się, że istnieje tylko Madryt, a reszta Hiszpanii jest nieistotna. Wszystko dzieje się w Madrycie, tylko wiadomości o Madrycie są transmitowane w telewizji, w Madrycie można usłyszeć wytworny hiszpański akcent (w pobliżu znajdują się małe miasteczka, które mają najwyższy PKB na mieszkańca), kiedy nadchodzi lato, każda plaża na wybrzeżu jest nimi zatłoczona.
Skopje i jego kicz i fałszerstwo. Wciąż całkiem fajnie zobaczyć i bardzo podobała mi się moja wizyta w mieście. I bardzo dobre jedzenie i oszałamiająca przyroda. Ale kicz stolicy jest po prostu trochę zabawny i przesadny i nie sądzę, żeby dobrze reprezentował kraj (co stolica jednak robi). O ile wiem, wielu Macedończyków również nie jest z tego zadowolonych, ponieważ projekt mający na celu nadanie miastu takiego wyglądu kosztował mnóstwo pieniędzy, co nie zostało dobrze przyjęte w czasach kryzysu
Rosja ma wielu kandydatów
Moskwa, bo tam siedzi rząd, a administracja miejska potrafi marnować nieskończone pieniądze, jakie dostaje
Omsk za bycie memem, ponieważ był narkotykową stolicą kraju, ma też metro składające się z 1 stacji z 0 pociągami
Petersburgu za zabawny akcent
Varkucie za niepowodzenia i okrucieństwa neoliberalnej gospodarki
i wreszcie Murmańsk, bo według nich gotowanie mięsa z ziemniakami i solą i niczym więcej to odpowiednia zupa
Dzierzansk zasłynął bardzo dużym zanieczyszczeniem i wyjątkowo nieatrakcyjna architekturą.
W Slough w Wielkiej Brytanii panuje przekonanie, że nie ma tu nic dobrego. To nudne, brzydkie i zaniedbane miasto tuż za granicami Londynu. Chociaż nie jest tak biedny jak niektóre nadmorskie lub dawne miasta górnicze i nie jest tak niebezpieczny jak niektóre dzielnice dużych miast.
John Benjamin napisał wiersz w 1928 roku.„Przyjdźcie, bomby i spadajcie na Slough”, który nie wpłynął pozytywnie na jego reputację.
Slough jeszcze 10 lat wcześniej było małą przyjemną wioską niedaleko Eton, potem dwóch biznesmenów kupiło wszystkie pozostałe pojazdy z I wojny światowej i odnowiło je na terenie dawnej farmy, tworząc pierwszy na świecie teren przemysłowy, jednak do 1928 roku uległ on ogromnemu upadkowi, ponieważ zniknęło większość pojazdów, wszędzie panował bałagan, a domy dla pracujących tam ludzi były słabo zbudowane.
Cytuję bezpośrednio tłumacząc przez Google, nie zmieniam formy i składni. Może kogoś zainteresuje.
wiersz sprzed wojny, a nadal aktualny. pamiętam jak ten 'urban w londynie' robił odcinek o tym że slough to normalne miejsce i jako przykład zrobił wywiad uliczny z normalnym brytyjczykiem ze slough. trafił na mojego wtedy sąsiada heroiniste, który chyba akurat był na speedzie i podsumował że wszystko ok i mieszkają tu też normalni brytyjczycy.
Inauguracja pierwszego Prezydenta Republiki Białorusi Aleksandra Łukaszenki, 20 lipca 1994
W drugiej turze wyborów 10 lipca 1994 roku Łukaszenka pokonał Kiebicza, uzyskując 80% głosów (według innych źródeł – 81% lub 80,1%) i tym samym został wybrany na stanowisko pierwszego prezydenta Republiki Białorusi.
Musi być bardzo dobrym prezydentem, skoro naród nieprzerwanie od 30 lat wybiera go na swojego przedstawiciela.
Obraz zniszczeń miasta, które miało "ucierpieć dla przykładu" łączy się z powieścią Kurta Vonneguta Rzeźnia numer pięć. Ksiazka zostala zainspirowana pobytem autora w niewoli w Dreźnie podczas bombardowań i jest połączeniem na wpół autobiograficznej refleksji o czasie, jaki tam spędził, z science-fiction.
Opis wyjscia z piwnic rzeźni na zdziesiątkowane ulice Drezna po bombardowaniu opisał Vonnegut jak wejście na powierzchnię księżyca. Kratery i wszystko tak zniszczone, że nie wyglądało już jak miasto. Myślę, że podobne odczucia mogli żywic Warszawiacy po stłumieniu przez Niemców powstania Warszawskiego i zagruzowaniu miasta.
Bombardowanie było tak zorganizowane, a zestaw zabieranych bomb tak dobrany, że na zbombardowanym obszarze powstało zjawisko burzy ogniowej – ogromnego pożaru, w którym słup gorącego powietrza zasysa w sposób ciągły powietrze z otoczenia, tym samym samoistnie się podsycając. Taki pożar nie jest możliwy do opanowania, w jego epicentrum temperatura dochodzi do 1600º C, spaleniu ulegają wszystkie palne materiały. W tym ludzie, którzy setkami stłoczeni w piwnicach, udusili się z braku powietrza, wyssanego przez pożar, a następnie ich ciała zostały zwęglone przez ogromną temperaturę.
Ludzie, którzy nie zdążyli ukryć się w piwnicach, lub zdążyli z nich uciec, gdy domy stanęły w ogniu, często nie byli w stanie przeżyć. Na zewnątrz szalał ogniowy huragan, wokół płomieni powstały potężne wiry zasysanego powietrza o prędkości do kilkuset kilometrów na godzinę, które wciągały ludzi do ognia. Późniejsze sekcje zwłok – o ile będą się one jeszcze do tego nadawały – wykażą, że 70% ofiar poniosła śmierć nie w wyniku spalenia, lecz uduszenia bądź rozerwania płuc w wyniku gigantycznych różnic ciśnienia. Ulicami płynęła rzeka roztopionego asfaltu i metali.
Rankiem miasto było już całkowicie wypalone. Ludzie którym udało się przeżyć widzieli potworne morze dopalających się ruin i sterty spalonych zwłok na ulicach.
Ciężko ustalić liczbę ofiar. Najnowsze badania mówią o 22-25 tys ofiar.
Przeżyłem kontrolowany wybuch pojedynczej bomby z drugiej wojny światowej i nawet nie chcę sobie wyobrażać, co musieli czuć mieszkańcy bombardowanego miasta.
@alaMAkota gwoli prawdy historycznej trzeba dodać, że Drezno było jak najbardziej celem wojskowym- wbrew powojennej narracji ziomkostw czy innych pogrobowców Trzeciej Rzeszy. Znajdował się tam, jak dziś byśmy powiedzieli ogromny hub transportowy, łączący Rzeszę z Łużycami, Śląskiem i Protektoratem. Dodać do tego trzeba lotnisko, setki zakładów produkcyjnych skupionych na dostawach wojennych (w tym min. ważne zakłady Zeissa produkujące optykę czy Lehmanna produkujące działa plot.), potężny garnizon i centrum administracyjne.
