Tego dnia, 264 p.n.e. – po tym jak w Italii konsul Marek Fulwiusz Flakkus zdobył etruskie miasto Wolsinię, mieszkańców przesiedlono niżej, nad sam brzeg jeziora a tysiące posągów zrabowano. Mieszkańcy zdobytego miasta poprosili ponadto o przeniesienie do Rzymu boga Wolsinów Wertumnusa, któremu poświęcono nową świątynię na wzgórzu awentyńskim dnia 13 sierpnia.
Tego dnia, 30 p.n.e. – odebrała sobie życie Kleopatra VII, ostatnia królowa Egiptu z dynastii Ptolemeuszów. Wcześniej życie odebrał sobie jej kochanek Marek Antoniusz. Kleopatra podejmowała działania na rzecz zachowania niezależności królestwa i zapewnienia swoim dzieciom władzy. Pertraktacje z Oktawianem nie przyniosły jednak pomyślnych rezultatów.
Tego dnia, 117 n.e. – w wieku 41 lat, po śmierci Trajana, cesarzem został Hadrian. Dzień wcześniej zmarł Trajan, który prawdopodobnie miał wylew w Selinuncie, w Cylicji podczas powrotu z kampanii przeciw Partom. Trajan przed śmiercią zdążył przekazać dowodzenie wschodnią armią Hadrianowi, synowi jednego ze swoich kuzynów. Po ogłoszeniu śmierci władcy to on otrzymał natychmiast aklamację cesarską w Antiochii, a Senat ją ratyfikował. Nie było żadnego oficjalnego aktu adopcji, ale Plotyna, żona Trajana natychmiast oświadczyła, że na łożu śmierci cesarz formalnie wyznaczył Hadriana na swego następcę. Był trzecim z tzw. Pięciu dobrych cesarzy.
Tego dnia, 48 p.n.e. – Juliusz Cezar w bitwie pod Farsalos pokonał liczniejszą armię Pompejusza Wielkiego. Cezar po bitwie senatorom pozwolił wrócić do Rzymu, a żołnierzy Pompejusza wcielił do swoich legionów. Zwycięstwo to było przełomem w wojnie domowej i zmusiło Pompejusza do ucieczki do Afryki. Wszystkie prowincje i greckie państwa zależne od Rzymu opowiedziały się teraz po stronie zwycięzcy, który ruszył w ślad za uciekającym Pompejuszem, chcącym odbudować swoją armię i stanąć na czele pozostałych legionów w sojuszniczym Egipcie. Jednak planu nie mógł wprowadzić w życie, gdyż zaraz po wyjściu na ląd został zamordowany na zlecenie młodego faraona Ptolemeusza XIII.
Tego dnia, 461 n.e. – w Dertonie (obecna Liguria, północno-zachodnia Italia), niedaleko rzeki Iria (obecna Staffora) został ścięty cesarz Majorian. Przed zamordowaniem cesarza drogę jego orszakowi dnia 2 sierpnia zastąpił wódz naczelny Rycymer, który wykorzystał niezadowolenie ludności spowodowane nieudaną, a kosztowną wyprawą władcy. Barbarzyńca miał przy sobie siły znacznie przewyższające liczebnie skromne wojska cesarskie. Cesarz dostał się do niewoli. Po 5 dniach znęcania się i upokarzania Rycymer rozkazał go ściąć, rozpuściwszy wcześniej pogłoskę o tym, jakoby były władca zmarł na dyzenterię.
Tego dnia, 70 n.e. – wojska rzymskie pod wodzą Tytusa Flawiusza zajęły i splądrowały podczas oblężenia miasta Świątynię Jerozolimską. Jedyną pozostałością Świątyni są resztki muru oporowego, powstrzymującego okalające ją mury przed zawaleniem – tzw. mur zachodni, lepiej znany jako Ściana Płaczu. Na pamiątkę traumy związanej ze zburzeniem świątyni w 586 roku p.n.e. i 70 n.e. oraz upadkiem powstania Bar Kochby – Żydzi obchodzą smutne, pokutne i postne święto Tisza be-Aw.
Tego dnia, 216 p.n.e. – wódz kartagiński Hannibal rozgromił w bitwie pod Kannami liczniejsze wojska rzymskie. Manewr kannaeński, polegający na okrążeniu przeważających liczebnie sił rzymskich, był nowatorskim rozwiązaniem. Taktyczny plan Hannibala stał się na przestrzeni wieków wzorem do naśladowania dla adeptów szkół wojskowych. O jego doskonałości świadczy fakt, że na przestrzeni wieków był wielokrotnie wykorzystywany przez najwybitniejszych wodzów. Bitwa kanneńska była strasznym ciosem dla Republiki Rzymskiej, która aby ratować swoją niepodległość sięgnąć musiała po głębokie zapasy ludzkie.
Tego dnia, 10 p.n.e. – urodził się w Lugdunum przyszły cesarz Klaudiusz, syn Druzusa Starszego i Antonii. U współczesnych cesarz Klaudiusz nie budził szacunku i był wyśmiewany z powodu swych licznych ułomności fizycznych, jednak los pozwolił mu później objąć najważniejszy urząd w ówczesnym świecie. Cesarz uważany jest za władcę wykształconego, dbającego o lud i obyczaje, a z drugiej strony za człowieka podejrzliwego, poddającego się wpływom osób drugich i niezdecydowanego. Ciężko jest jednoznacznie ocenić jego całą sylwetkę. Warto dodać, iż był on ostatnim znanym człowiekiem władającym językiem etruskim.