#heheszki #humorobrazkowy #deathmetal #death #muzyka #metal #polityka
#heheszki #humorobrazkowy #deathmetal #death #muzyka #metal #polityka
O Cie chooy! Faktycznie!
@nietzsche o, lekarz
@nietzsche
Zaloguj się aby komentować
to jest nuta
@ostrynacienkim obowiązkowo raz na jakiś czas trzeba to poczuć.
Zaloguj się aby komentować
ma naprawdę za⁎⁎⁎⁎ste płyty. polecam np. jedyny hotel w mieście
Zaloguj się aby komentować
Death - Trapped in a Corner
https://www.youtube.com/watch?v=XlcApCaBvJM
#deathmetal #metal #death
@Bloodlust91 Schuldiner w formie.
Zaloguj się aby komentować
31 sierpnia 1998 roku ukazał się siódmy album amerykańskiej grupy deathmetalowej Death zatytułowany The Sound of Perseverance. To kolejna w dorobku Chucka Schuldinera płyta, która zachwyca przede wszystkim niesamowitymi partiami gitarowymi. Riffy w takich kawałkach jak Flesh and the Power It Holds, Spirit Crusher czy To Forgive Is To Suffer momentalnie wgryzają się w czaszkę i osiadają tam na dobre. Zasługa w tym przebojowości wybijającej się z niektórych utworów, choć warto zaznaczyć, że nie jest ona w takich ilościach jak choćby na Symbolic. Natomiast w porównaniu do wspomnianej poprzedniczki omawiana tu płyta jest bardziej techniczna, w kompozycjach więcej się dzieje, ich dynamika się często gwałtownie zmienia. Na uwagę zwraca również wokal lidera grupy, który jest bardziej skrzekliwy i podobnie jak sama muzyka, niewiele ma wspólnych punktów z typowymi dla death metalu środkami. Zresztą wokalny popis Chucka dostajemy w znakomitej interpretacji klasyka heavymetalowców z Judas Priest zatytułowanego Painkiller.
Natomiast sama płyta do dnia dzisiejszego rewelacyjnie się broni i jest doskonałym, acz mimo wszystko smutnym zwieńczeniem artystycznej działalności - wkrótce po premierze u Schuldinera rzadki nowotwór mózgu, który pomimo ufundowanej przez fanów grupy i muzyków metalowych operacji przyczynił się do śmierci założyciela Death w wieku 34 lat.
https://www.youtube.com/watch?v=quPliK3eAy4
#muzyka #deathmetal #metal #death #tegodniawmetalu
@schweppess kocham tą płytę. Pamiętam jak ją odkryłem zaraz po tym jak na rynku pojawiły się pierwsze płyty CD. Oj działo się:)
Zaloguj się aby komentować
Dziś wpis z doskoku, bo czasu brak, a parę zdań skreślić na temat płyty trzeba. 12 sierpnia 1988 roku ukazał się drugi krążek death metalowej formacji z USA Death zatytułowany Leprosy. Ozdobiony charakterystyczną okładką materiał był w porównaniu do debiutu Scream Bloody Gore bardziej wyrafinowany. Kompozycje są dłuższe, bardziej złożone, obfitują w znacznie większą ilość zmian tempa, riffów i partii solowych. Jedyne, co mogę zarzucić, to nieco zbyt proste bębny, zwłaszcza, gdy siedzącego za nimi Billa Andrewsa porównany choćby z takim Gene Hoglanem. Dlatego więc jest to jeden ze słabszych w moim mniemaniu materiałów w dyskografii grupy. Niemniej Leprosy to klasyka gatunku i warto go znać.
#muzyka #deathmetal #metal #death #tegodniawmetalu
Zaloguj się aby komentować
Zaloguj się aby komentować
22 czerwca 1993 roku wytwórnia Relativity Records wydała piąty album studyjny amerykańskiej grupy death metalowej Death zatytułowany Individual Thought Patterns. Prócz rzecz jasna zdecydowanego lidera grupy Chucka Schuldinera swoje partie nagrali Gene Hoglan (perkusja), mistrz basu Steve DiGiorgio oraz znany ze współpracy z Kingiem Diamondem Andy LaRocque (który dla mnie swoją drogą nie jest tak znany metalowcom jak powinien być). No i odpowiedzcie sobie sami, czy taki skład miał prawo nagrać coś słabego? No pewnie, że nie. Death na tym albumie dalej rozwijał formułę swojej muzyki, oddalając się od death metalu w stronę bardziej progresywnych dźwięków. Kompozycje są połamane, pełne zmian tempa i znakomitych riffów i cudownych partii solowych. Andy nie odstaje od Chucka pod tym względem, a jego solówka w takim choćby moim ulubionym numerze Trapped in a Corner to coś, co przy każdym odsłuchu powoduje opad szczęki. Sekcja rytmiczna także nie odstaje - wyeksponowany do przodu bas DiGiorgio zachwyca swoimi wycieczkami, zaś Hoglan pokazuje, że także potrafi pokombinować za grami, ale też gdy trzeba, dewastuje swoimi salwami na centralach. Do tego standardowo w przypadku pana Schuldinera dostajemy ciekawe i dobrze napisane teksty zawierające jego przemyślenia na temat ludzkiej natury.
Sporo tu średnich temp i melodyjnych partii, przez co niektórzy kręcili nosem, że to już nie ten Death i w ogóle jakoś tak za ładnie się zrobiło. Dla mnie to jedno z ulubionych wydawnictw grupy, zwalające z nóg pod kątem instrumentalnym. Polecam sobie np. posłuchać i poanalizować grę basu albo jakie riffy są grane w tle podczas solówek.
https://www.youtube.com/watch?v=XlcApCaBvJM
#muzyka #deathmetal #death #tegodniawmetalu#metal
Zaloguj się aby komentować
#muzyka #death #deathmetal
Wreszcie po latach uzupełniłem kolekcję o brakujące Human. Niektórzy mogą uważać, że kierunek artystyczny zespołu pod koniec działalności był inny niż oczekiwany, ale ja się nie zgadzam. Cała dyskografia ma mocne punkty. Są albumy w pełni dobre, są albumy z momentami mniej dobrymi, ale nigdy w życiu nie pomyślałem, żeby przestać słuchać na zawsze.
Pewnie, że w czasach gdy nawet Majka Jeżowska jest brutalna, niektórzy wzruszą ramionani, ale to jest muzyka niemal doskonała, nie tylko w swojej niszy.
Wszystkie są najlepsze. W swoim czasie 3 pierwsze to był istny szok (czasy Metalliki, choć slayer już wtedy kopał zad) 3 ostatnie majstersztyk techniki grania. Jeszcze słucham czasem.
@Parigot Zacząłem słuchanie od końca i najbardziej lubiłem dwa ostatnie albumy, a jakiś czas temu dwa pierwsze najbardziej mnie interesowały. Słychać jak muzyka ewoluuje. Czasem krótkie motywy, czasem całe koncepcje utworów.
"The Philosopher", "Nothing is everything", "Zero tolerance".
Wszystkiego nie znam, ale to moja trójka, którą swojego czasu słuchałem w kółko.
@Wilk86 Zero Tolerance to potężny utwór i wydaje mi się, że to nie jedyny tego typu w historii grupy (ale najlepszy moim zdaniem). Wydaje mi się, że jego ślady można znaleźć w dyskografii jak jakieś szkielety dinozaurów. Jeden z nich się czai na trzecim albumie, ale nie mam pewności.
Teraz mi się jeszcze "Symbolic" przypomniał. Jak dla mnie Death muzycznie, to geniusze i jedyni w swoim rodzaju. Każdy kto ma jakieś większe pojęcie o muzyce docenił by kunszt. Nawet jeśli nie gustuję w tym gatunku
Zaloguj się aby komentować
@RottenToTheCore ale klasyk
Zaloguj się aby komentować
Zaloguj się aby komentować
33 lata temu na świat ukazała się 3 płyta death metalowej formacji Death pod tytułem Spiritual Healing. Z biegiem czasu chyba trochę niedoceniana i zapomniana, a niesłusznie, bo to kawał bardzo dobrej muzyki, pełnej ciekawych riffów, partii solowych i ciekawych tekstów.
https://www.youtube.com/watch?v=Cz2Z7GGOFX0
#metal #deathmetal #muzyka #death
@schweppess piękna płyta
Zaloguj się aby komentować
Zaloguj się aby komentować
