@AdelbertVonBimberstein Nie zawsze

@AdelbertVonBimberstein jakby mi ktoś coś takiego napisał w takim momencie to chciałbym mu zajebać

@rain współczuję równie mocno. My mamy nadzieję, że po biopsji szybko się dostanie na zabieg, albo że to nie będzie poważne. Że nie jest jeszcze za późno.

Dużo zdrówka dla Twojego taty i wam wytrwałości.

@rain to dopiero pierwsza diagnoza. Przed wami jeszcze długa droga. Nie martwcie się za wczasy, starajcie się żyć i wierzyć że będzie dobrze. Trzymajcie się, dbajcie i tatę.

@Opornik dziękujemy.

@Vinzenty z mężem. Jestem kobietą. Ale dziękujemy.

@Roche 

>z mężem. Jestem kobietą. Ale dziękujemy.

Jakby co to wiesz że nie jesteście sami.

@JaktologinniepoprawnyWTF nie wiem. Według polskich standardów 6-7 tydzień to czas na pojawienie się akcji serca. W Niemczech (wiem od przyjaciółki), to aż 9 tygodni. Nie mam pojęcia co mogę zrobić, żeby to zmienić. Na razie czekam i liczę, że się pokaże, ale jest tak ciężko. To ciągle myślenie co zrobiłam nie tak, albo co mogłam zrobić inaczej.

@Roche Możesz dobrze się odżywiać, brać witaminy i wyluzować. Reszta w rękach lekarzy i natury/Boga.

@Roche jestem pewien że robiliście wszystko żeby było dobrze. Takie myśli będą Wam jednak towarzyszyć dobrze ze o tym potrafisz pisać czy mówić. Na pewno macie prawo do bólu, strachu, żalu. Kto uważa inaczej temu kij w oko.

@pi0t bardzo mi przykro, musiało wam być wtedy bardzo ciężko. Twoja narzeczona musiała to strasznie przeżyć. Nie potrafię zrozumieć braku empatii personelu. Lekarz wczoraj wieczorem mówił, żeby się wstrzymać z zabiegami, skoro na usg mi wyszło, że to 7 tydzień i ja im też to mówiłam, bo może się pokazać coś. A babka dziś mi nawet sondy nie wlożyła, tylko od razu tabletki i zabiegi. A jak w końcu włożyła to dosłownie w tym samym momencie powiedziała, nie ma akcji serca. Ale już nie płakałam. Dam sobie czas. Wizyta u ginekologa umówiona na przyszły tydzień. Jak nic się nie pokaże to wtedy do szpitala.

@Roche bardzo ciężkie chwilę i dni, parę dni w szpitalu. Akurat w tym czasie inna kobieta zmarła w szpitalu w podobnej sytuacji, całe szczęście narzeczona o tym nie wiedziała. Mocno to przeżyliśmy, pewne rzeczy jak pakowanie próbki do badań genetycznych do kartonu dla kuriera medycznego zostaną ze mną na zawsze. Potem urząd stanu cywilnego. Trochę późniejszy tydzień był ale strata to strata. Jeszcze po stracie bywało że ktoś z dalszej rodziny dzwonił gratulować. Trudne i bolesne chwilę ale my przetrwaliśmy i Wam tego samego życzę. Tulić, rozmawiać albo zwyczajnie być razem.

Potem sporo osób nie wiedziało jak się zachowac, dla ludzi to takie tabu. A jak się okazało takie przypadki zdarzały się w rodzinie i u znajomych.

My z czasem też skorzystaliśmy z wizyty u polecone psychoterapeutki, myślę że było warto. Spojrzenie trochę z innej strony, niby wszystko wiedzieliśmy że zrobiliśmy co się tylko dało, ale to była dobra rzecz szczególnie myślę dla narzeczonej.

@DexterFromLab tata załamany, a ja płacze teraz podwójnie. Życie jest strasznie do dupy.

@Roche bardzo mi przykro popłacz sobie. Ważne żeby Cię to nie przybiło na stałe. Nie codziennie człowiek zdaje sobie sprawę że może być śmiertelnie chory. Ja też płakałem. Nigdy nie zapomnę wzroku mojego taty kiedy przeczytał wynik z biopsji. Był przerażony. Nowotwór to nic dobrego, to straszny dramat. Ale można wyciągnąć z tego lekcje. Jeszcze możecie wyciągnąć z tego całego ścieku coś dobrego. Ale to dopiero przed wami. Najpierw musicie poradzić sobie z tym cierpieniem. To wasza czarna godzina, czas próby. Wierzę w was, że sobie poradzicie i pokonacie cierpienie które życie stawia przed wami. Odezwij się jak dojdziesz do siebie, porozmawiamy o tym

@DexterFromLab dziękuję. Idę jeszcze mierzyć betę i potem do ginekologa. Choć to będzie pewnie kolejne rozczarowanie to i tak wierzę, że może jeszcze coś z tego będzie, że puls się pojawi, mimo iż to naiwne myślenie.