WujekAlien

83 + 1 = 84

Tytuł: Wzgórze psów

Autor: Jakub Żulczyk

Kategoria: kryminał, sensacja, thriller

Wydawnictwo: Świat Książki

Format: e-book

ISBN: 9788368350302

Liczba stron: 864

Ocena: 6/10

Jakub Żulczyk to autor, który przyzwyczaił swoich czytelników do wciągających, pełnokrwistych opowieści z głębokim spojrzeniem w ludzką psychikę. Jednak Wzgórze psów okazuje się książką, która nie spełnia oczekiwań, stając się bardziej próbą niż osiągnięciem w dorobku autora.

Fabuła osadzona jest w małej miejscowości - Zyborku, gdzie główni bohaterowie – młode małżeństwo – powracają, by zmierzyć się z przeszłością i lokalną społecznością pełną tajemnic, hipokryzji i mroku. Mikołaj jest pisarzem, któy popełnił książkę o rodzinnej miejscowości, a jego żona dziennikarką. Teraz wracają, by skonfrontować się z ojcem Michała i lokalną społecznością. Żulczyk buduje atmosferę napięcia i izolacji, łącząc dramat obyczajowy, wręcz rodzinny z elementami thrillera. Niestety, mimo potencjalnie interesujących założeń, powieść grzęźnie w dłużyznach. A jest ich na prawdę sporo i tak, długośc tej książki to nie jest zachęta do cudownej literackiej przygody, a do długich stron przynudzania czytelnika.

Książka cierpi na nadmiar opisów i dialogów, które niewiele wnoszą do rozwoju fabuły. Wiele wątków wydaje się rozwleczonych, jakby autor na siłę starał się nadać powieści monumentalny charakter, co zamiast budować napięcie – rozmywa je. Atmosfera jest duszna, ale nie zawsze w sposób zamierzony, a miejscami akcja sprawia wrażenie chaotycznej i niepotrzebnie zapętlonej.

Choć Żulczyk znany jest z wnikliwego portretowania postaci, tutaj bohaterowie nie zyskują wystarczającej głębi, by wynagrodzić czytelnikowi trudy przedzierania się przez rozbudowany tekst. Ich relacje i konflikty, choć momentami intrygujące, giną w gąszczu zbędnych detali. Zakończenia nie trudno się domyślić, ale nie jest ono też satysfakcjonujące, bo mam wrażenie, jakby ktoś autorowi powiedział, masz już 800 stron natrzaskane, kończ to Jakub.

Wzgórze psów to książka, która mogła być wciągającym thrillerem psychologicznym, ale rozczarowuje rozwlekłością i brakiem wyrazistego tempa. Mimo przebłysków talentu Żulczyka, to jego najsłabsze dzieło – dla mnie wypadek przy pracy, który dowodzi, że nawet najlepszym autorom zdarzają się potknięcia.

Po książkę sięgnąłem przed premierą serialu na Netflixie.

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik 10/128

#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto #czytajzwujkiem

81 + 1 = 82

Tytuł: Przemiana

Autor: Franz Kafka

Kategoria: literatura piękna

Wydawnictwo: Masterlab

Format: e-book

ISBN: 9788379910168

Liczba stron: 84

Ocena: 7/10

Franz Kafka ukazuje historęi, która pod warstwą surrealistycznej fabuły skrywają głębokie prawdy o ludzkiej kondycji. Ta zwięzła, ale intensywna powieść zaczyna się od szokującego wydarzenia – Gregor Samsa budzi się pewnego dnia jako gigantyczny robak. Jednak najważniejsze w tej opowieści nie jest samo przerażające przekształcenie, ale reakcje rodziny i to, jak ta nowa rzeczywistość wpływa na ich codzienne życie.

Kafka w niezwykle przenikliwy sposób pokazuje, jak choroba czy inna nagła zmiana w życiu członka rodziny potrafi wpłynąć na jej dynamikę. Rodzina Samsy początkowo reaguje współczuciem, jednak z czasem zaczynają dominować frustracja, wstyd, obrzydzenie i obojętność do uprzednio jedynego żywiciela rodziny. Gregor, niezdolny do pracy i skazany na izolację w swoim pokoju, stopniowo staje się dla swoich bliskich ciężarem – przypomnieniem o wszystkim, co w ich życiu poszło nie tak. Siła Przemiany tkwi w subtelnym, ale niezwykle wymownym przedstawieniu tego, jak społeczeństwo, a zwłaszcza najbliżsi, radzą sobie z obciążeniem, jakie niesie choroba lub niepełnosprawność. Zamiast oferować proste odpowiedzi czy rozwiązania, Kafka zmusza czytelnika do zastanowienia się nad moralnością, empatią i egoizmem w relacjach międzyludzkich.

Choć książka może być trudna w odbiorze ze względu na swoją specyficzną atmosferę i klaustrofobiczny klimat, to właśnie w tej intensywności leży jej wyjątkowość. Wydarzenia przedstawione w powieści są alegoryczne, ale jednocześnie boleśnie rzeczywiste.

Natomiast to co moim zdaniem nie zagrało: zbyt wiele alegorii, rozumiem, że taki był zamysł, ale dało się to chyba zrobić bardziej urealnionym. O ile klimat jest na plus, to postaci drugoplanowe i minimalizm fabularny zdecydowanie na minus. Trudno jest się utożsamiać z innymi bohaterami i wczuć w rolę członka rodziny, jeśli właściwie nic o nich nie wiemy, a oni sami są zbyt mało zachęcający, żeby choć podjąć próbę. Fabularnie jest dość ubogo i o ile autor raczej nie chciał odciągać nas od przemiany pobocznych bohaterów i wyrobienia w nas poczucia empatii dla protagonisty, to ja mam jednak pewien niedosyt. Jest to moje 3 podejście do tej książki i o ile mam wrażenie, że 2 było najbardziej udane (powiązane z podobną sytuacją choroby w mojej rodzinie, więc i większą szansą na zrozumienie na gorąco), to za każdym kolejnym podejściem widze tu więcej braków niż zaletm, stąd też taka ocena.

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik 9/128

#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto #czytajzwujkiem

80 + 1 = 81

Tytuł: Piekło pocztowe

Autor: Terry Pratchett

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Format: e-book

ISBN: 9788376480428

Liczba stron: 360

Ocena: 9/10

Piekło pocztowe to jedna z najbardziej błyskotliwych i przystępnych powieści w Świecie Dysku, która nie tylko bawi, ale również niezwykle wciąga swoją dynamiczną akcją i świetnie nakreślonymi postaciami. Dla mnie to była pierwsza książka z tej serii, która naprawdę mnie pochłonęła (a przeczytałem ich już 10) – od pierwszych stron aż do samego końca, udało mi się ją skończyć w jeden dzień.

Krótko o fabule: Głównym bohaterem jest Moist von Lipwig, oszust i naciągacz, który w wyniku zawiłych okoliczności zostaje zmuszony przez Patrycjusza Vetinariego do objęcia stanowiska naczelnika Poczty Ankh-Morpork. To zadanie, wydawałoby się, niewykonalne – urząd pocztowy jest w opłakanym stanie, zalany listami z przeszłości, które nigdy nie dotarły do adresatów, bez pracowników i chęci rozwoju i poprawy jakości usług. Jednak Moist, ze swoją nieprzeciętną charyzmą, sprytem i talentem do improwizacji, zaczyna przywracać poczcie dawną świetność. Choć droga do celu jest pełna wyzwań, komicznych sytuacji, nieoczekiwanych sojuszy i na prędce zdobywanych wrogów. Sam Moist jest też bardzo pomysłowy i kreatywny, co szybko zjednuje mu czytelnika, mimo, że jest oszustem i krętaczem

Pratchett jak zwykle bawi się absurdem i satyrą, tworząc świat, który odbija nasze własne społeczeństwo w krzywym zwierciadle. W tej książce podjął temat biurokracji, zarządzania, korporacji i komunikacji – wszystko w swoim niezrównanym stylu, pełnym humoru i zaskakujących obserwacji. Przez całą historię przewijają się barwne postacie, jak zgraja wiekowych golemó czy nieco ekscentryczni pracownicy poczty, którzy dodają kolorytu każdej scenie. Książka wyróżnia się nie tylko doskonałą fabułą, ale także niesamowitą energią i tempem, które sprawiają, że trudno się od niej oderwać. Jest to książka o transformacji, o tym, jak człowiek, nawet w trudnych okolicznościach, może dokonać rzeczy wielkich – choć czasem kosztem kilku nerwów i zdrowego rozsądku.

Zawsze pamiętaj, że tłum, który oklaskuje twoją koronację, jest tym samym tłumem, który będzie oklaskiwał twoją egzekucję.

W każdej sytuacji należy się uśmiechać, mówić właściwym tonem właściwe słowa i zawsze, ale to zawsze niczym supernowa promieniować pewnością siebie.

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik 8/128

#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto #czytajzwujkiem #swiatdysku

65 + 1 = 66

Tytuł: Nie tłumacz się, działaj! Odkryj moc samodyscypliny

Autor: Brian Tracy

Kategoria: Poradnik, Rozwój osobisty

Wydawnictwo: Helion

Format: e-book

ISBN: 9788324628520

Liczba stron: 256

Ocena: 7/10

Brian Tracy prezentuje (jego zdaniem) kompleksowy przewodnik po budowaniu samodyscypliny, która według niego jest kluczem do sukcesu w każdej dziedzinie życia. Autor dzieli się praktycznymi strategiami oraz motywującymi przykładami, jak skutecznie wyznaczać cele, podejmować działania i konsekwentnie realizować zamierzenia.

Książka podzielona jest na przystępne rozdziały, które skupiają się na różnych aspektach samodyscypliny, takich jak zarządzanie czasem, budowanie nawyków, rozwój osobisty czy radzenie sobie z prokrastynacją. Autor podkreśla znaczenie odpowiedzialności za własne decyzje i uczy, jak eliminować wymówki, które często stoją na drodze do osiągnięcia sukcesu.

Wydźwięk książki jest motywujący, co w połączeniu z dość prostym językiem ciekawie przekazuje jej przesłanie. Tracy wykorzystuje swoje bogate doświadczenie zawodowe i osobiste, co z jednej strony dodaje wiarygodności jego radom, z drugiej z tyłu głowy mamy to, że jednak zbudował na tym całkiem niezłe imperium finansowe. W książce jest też sporo o sprzedaży, co nie każdemu przypadnie do gustu, choć im wyższe szczeble osiągamy w organizacjach, tym bardziej umiejętności sprzedażowe się przydają w codziennej pracy.

Choć treść jest momentami powtarzalna dla osób obeznanych w gatunku samorozwoju, to jednak tytuł skutecznie przypomina, że kluczem do sukcesu jest codzienna praca nad sobą i czasami walka z samym sobą, żeby kontynuować wypracowane nawyki. Ostatecznie to solidny poradnik, który może zmotywować do działania i wprowadzenia pozytywnych zmian w życiu, szczególnie biorąc pod uwagę, że Blue Monday zbliża się wielkimi krokami i rozliczenie z postanowień noworocznych może nie każdemy wyjść pozytywnie. A ta książka zdecydowanie stanowi dobrą motywację do tego, żeby się nie poddawać, czy zacząć jeszcze raz, jeśli już do teraz coś nam nie wyszło.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik 7/128

#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto #czytajzwujkiem

53 + 1 = 54

Tytuł: Nocami krzyczą sarny

Autor: Katarzyna Zyskowska

Kategoria: literatura piękna

Wydawnictwo: Znak Literanova

Format: e-book

ISBN: 9788324095841

Liczba stron: 400

Ocena: 7/10

Główne bohaterki: Maria, Mereike i Marianna to reprezentantki 3 pokoleń, któych losy splatają się w wielowymiarową, pełną emocji opowieść o międzypokoleniowych sekretach, złożoności relacji rodzinnych i próbach radzenia sobie z przeszłością. Każda z kobiet wnosi do fabuły inną perspektywę, a ich historie tworzą bogaty obraz walki z trudnymi doświadczeniami oraz prób zrozumienia siebie i świata, w którym żyją.

Historia osadzona jest w małej, odizolowanej miejscowości w Górach Sowich na Dolnym śląsku, gdzie drugowojenna przeszłość mieszkańców rzuca długie cienie na ich teraźniejszość. Historia koncentruje się wokół wnuczki, najmłodszej z kobiet, która powraca do rodzinnego domu po latach z zamiarem odkrycia rodzinnej historii, niosąc w sobie niewyjaśnione żale, traumy i nieprzepracowane wspomnienia. Choć żyje w zupełnie innych czasach, to ma tendencje to popadania w takie same pułapki jak jej babka.

Z jednej strony książkę się czyta ultra szybko, trudno się od niej oderwać, z drugiej, mam jednak lekki niedosyt czasów wojennych i rzeczywistości tamtych czasów, choć to część skupiająca się na babce jest najdłuższa. Do tego okładka tej książki to dramat, nie wiem kto ją wypuścił, ale nigdy w życiu bym po nią nie sięgnął ze względu na okładkę i dlatego chciałbym podziękować @ismenka za polecenie.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik 6/128

#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto #czytajzwujkiem

51 + 1 = 52

Tytuł: Socjopatka

Autor: Patric Gagne

Kategoria: autobiografia

Wydawnictwo: Filia

Format: e-book

ISBN: 9788383576145

Liczba stron: 528

Ocena: 8/10

Socjopatka to autobiograficzna książka Patric Gagne. Książka, która wstrząsa, zaskakuje i zmusza do refleksji. Osadzona w brutalnej rzeczywistości kobiety, która prowadzi nas przez swoje dzieciństwo, dojrzewanie i dorosłe życie. Prezentuje niezwykle osobisty portret głównej bohaterki – kobiety uwikłanej w skomplikowaną sieć emocji, traumy i moralnych dylematów. Patric, choć budzi mieszane uczucia, jest jednocześnie fascynująca i tragiczna. Z ogromną precyzją kreśli swój portret psychologiczny, ukazując życie przez pryzmat doświadczeń, które uczyniły ją tym, kim jest. To nie tylko opowieść o socjopatii, ale także głęboka analiza ludzkiej natury, samotności i potrzeby akceptacji. To też stawianie pierwszych kroków autorki w tworzeniu definicji socjopatii i oddzielenia jej od psychopatii, z którą dzieliły właściwie większość podręczników, do których autorka miała dostęp.

Historia porusza trudne tematy, zmuszając czytelnika do postawienia sobie niewygodnych pytań. Czy bohaterka zasługuje na potępienie, czy może na współczucie? Gagne nie daje prostych odpowiedzi, nie zadaje też pytań, ale zasiewa ziarenko w naszych głowach. Zamiast tego prowadzi nas przez swoje życie, odkrywając kolejne warstwy jej osobowości i przeszłości.

Książka wyróżnia się narracją – surową, niemal ascetyczną, ale jednocześnie niezwykle sugestywną. Każde słowo wydaje się ważne, a sposób, w jaki autorka buduje napięcie, sprawia, że trudno się od niej oderwać. Emocjonalna intensywność tej powieści nie pozwala przejść obok niej obojętnie. To lektura, która nie tylko angażuje, ale też pozostaje z czytelnikiem na długo, zmuszając do przemyśleń nad granicami ludzkiej moralności i zrozumienia. To nie jest książka o Sojopatii per se, ale próba pokazania, jak to jest być reprezentantką tego schorzenia.

Natomiast największą wadą dla mnie jest jest największa zaleta, czyli jej osobistość, trudno jest ją odnieść do innych osób z tym schorzeniem, bo autorka tak bardzo wciągnęła nas w swoje życie i swój świat, że nie ma tu za bardzo miejsca na rozważania o innych i jak różni się od innych. Jest tu tym mitycznym jednorożcem i żaden inny się w tej ksiażce nie pojawia, po za wzmiankami w literaturze.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik 5/128

#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto #czytajzwujkiem

348 397,44 - 14,36 - 1,31 - 5,06 - 1,21 = 348 375,5

Dziś z przypadkową wizytą na kaczym zebraniu :D

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer

38 + 1 = 39

Tytuł: Okno na podwórze

Rok produkcji: 1954

Reżyseria: Alfred Hitchcock

Kategoria: Thriller

Czas trwania: 1h 52m

Obiektywna ocena: 9/10

Świetny przykład tego, że wystarczy 1 pomieszczenie, żeby nakręcić świetny film.

Krótko o fabule: Fotograf, który złamał nogę zostaje uziemiony w mieszkaniu i z nudów zaczyna obserwować sąsiadów przez okno wychodzące na podwórze okolicznych kamienic. Jednego z nich podejrzewa o zabójstwo żony, ale cała reszta prowadzi nie mniej interesujące życia. Świetne role Jamesa Stwarta i Grace Kelly.

Film dostępny na Amazon Prime Video

#filmy #filmmeter

35 + 1 = 36

Tytuł: Tęsknię za tobą

Autor: Harlan Coben

Kategoria: kryminał, sensacja, thriller

Wydawnictwo: Albatros

Format: e-book

Liczba stron: 480

Ocena: 6/10

Coben przedstawia nam historię detektywki Kat Donovan, która w obliczu trudnej przeszłości i emocjonalnych blizn stara się ułożyć swoje życie na nowo. Kiedy postanawia spróbować swoich sił w internetowych randkach, przypadkiem natrafia na profil swojej dawnej miłości, Jeffa, który zniknął z jej życia lata temu bez żadnych wyjaśnień raniąc jej sercę i pozostawiając w rozsypce na długie lata. Spotkanie to staje się punktem wyjścia dla zawiłej intrygi, która łączy jej osobistą historię z mrocznym światem tajemniczych zaginięć i oszustw finansowych.

Podczas dochodzenia Kat odkrywa, że za pozornie zwykłymi historiami kryje się niebezpieczna siatka przestępstw, której ofiarami padają ludzie szukający miłości w aplikacji randkowej. Kobieta zostaje wciągnięta w emocjonalnie wyczerpującą grę, próbując rozwikłać zarówno zagadkę Jeffa, jak i sprawę brutalnych przestępstw, które zdają się ze sobą powiązane. W tle przewija się również wątek osobistej tragedii i niezabliźnionej rany – niewyjaśnionej śmierci jej ojca – która od lat nie daje jej spokoju.

Fabuła gęsto oplata się wokół pytań o zaufanie, miłość i to, jak przeszłość potrafi wpływać na teraźniejszość. Choć książka oferuje wiele zwrotów akcji i napięcia, rozwiązanie poszczególnych wątków staje się momentami przytłaczające przez ich ilość i sposób prowadzenia. Niemniej, detektywistyczny klimat i emocjonalne zaangażowanie Kat w sprawę sprawiają, że historia trzyma w napięciu aż do samego końca. Zakończenie jest lekko rozczarowujące, ale obawiam się, że Coben nas do tego przyzwyczaił.

Było to moje kolejne podejście do Cobena, które po raz kolejny nie sprawiło, że zacznę go nałogowo czytać. Dalej w jego literaturze mi czegoś brakuje, niby jest thriller, niby są różne wątki, więc każdy znajdzie coś dla siebie, niby są duchy przeszłości i niby mamy wyrazistych bohaterów i mroczną historię. Ale dalej mi się to jako całość nie spina, choć poszczególne elementy nie są złe.

Do przeczytania książki zachęcił mnie serial na Netflix, na jej podstawie, o tej samej nazwie. Postanowiłem przeczytać przed obejrzeniem.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik 4/128

#bookmeter #ksiazki #czytajzwujkiem

348 461,13 - 15,39 - 19,41 - 2,35 = 348 423,98

W końcu trochę śniegu, więc i widoczki ładniejsze

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer

33 + 1 = 34

Tytuł: Rok, w którym narodził się diabeł

Autor: Santiago Roncagliolo

Kategoria: fikcja historyczna

Wydawnictwo: ArtRage

Format: e-book

ISBN: 9788368191400

Liczba stron: 544

Ocena: 9/10

Fikcja historyczna, w której Santiago Roncagliolo (autor Nocy Szpilek - https://hejto.pl/wpis/70-1-71-tytul-noc-szpilek-autor-santiago-roncagliolo-kategoria-kryminal-sensacja ) ) wciąga czytelnika w mroczne realia Wicekrólestwa Peru. Kreacja świata, pełnego napięcia i mistycyzmu, mistrzowsko ukazuje zderzenie kultur, politycznych napięć i fanatyzmu religijnego w czasach kolonializmu w XVII wieku. Choć jest to oczywiście fikcja historyczna z tłem prawdziwych wydarzeń.

Głównym bohaterem jest Alonso Morales, młody i pełen ideałów konstabl trybunału Świętej Inkwizycji, który dostaje misję, by zrelacjonować serię niewytłumaczalnych wydarzeń w Limie. To miejsce, gdzie dawne, przedkolonialne wierzenia ścierają się z katolicką doktryną. W miarę rozwoju fabuły Alonso odkrywa, że rzeczywistość jest znacznie bardziej złożona, a to, co początkowo wydawało się prostą sprawą, zaczyna odsłaniać znacznie mroczniejsze tajemnice. Pewnej nocy w klasztorze klarysek nowicjuszka rodzi przerażającą bestię o dwóch głowach, rozwidlonym języku i ośmiu kończynach. a tego samego dnia w mieście pojawia się Róża - kobieta, w której mieszkańcy widzą świętą, a kościół wysłanniczkę szatana. Te zagadki postaramy się rozwikłać razem z Alonso, który do tego dołoży również poszukiwanie własnego ja, brudzenie w odmętach swojej niejasnej przeszłości, próbie dowiedzenia się, kim właściwie jest jego matka oraz poszukiwaniu ojca.

Roncagliolo w sposób mistrzowski portretuje zarówno samego Moralesa, jak i ludzi, których ten spotyka podczas swojego śledztwa. Morales, z początku wierzący w porządek i sprawiedliwość, musi zmierzyć się z moralnymi dylematami i własnymi przekonaniami, kiedy staje twarzą w twarz z przemocą, korupcją i zakorzenionymi w tradycji przesądami. Jego wewnętrzna przemiana jest jednym z najbardziej intrygujących elementów tej historii.

Autor z ogromnym wyczuciem oddaje atmosferę rrealiów życia w Wicekrólestwie Peru – nowotworzącym się państwie na styku religii, polityki i walki o wpływy. W tle pojawia się także refleksja nad zderzeniem dwóch światów: kolonizatorów i rdzennych mieszkańców, a także nad destrukcyjnym wpływem wiary w boga i szatana, używanej jako atrybut władzy.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik 3/128

#bookmeter #ksiazki #czytajzwujkiem

348 646,63 - 13,37 - 2,67 - 1,97 - 8,72 - 1,58 - 5,11 = 348 613,21

Delikatny rozruch starych kości w nowym roku.

Na zdjęciu w tle #bojowonastawionawiewiorka

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer

13 + 1 = 14

Tytuł: Dla Rouenny

Autor: Sigrid Nunez

Kategoria: literatura piękna

Wydawnictwo: Pauza

Format: e-book

ISBN: 9788396466785

Liczba stron: 256

Ocena: 8/10

Nunez przedstawia historię Rouenny – dawnej koleżanki głównej bohaterki, która po latach odnawia z nią kontakt, otwierając drzwi do wspomnień, refleksji i trudnych pytań o sens życia oraz ludzkie wybory. Narratorka, będąca pisarką, po kilku spotkaniach z dawną znajomą z młodości, podejmuje wyzwanie napisania książki o jej życiu. Rouenna, bo tak ma na imię koleżanka, to prosta dziewczyna, która z czasem odsłania swoje głębsze, tragiczne oblicze. Styl Nunez jest oszczędny, ale pełen wrażliwości, co doskonale pasuje do opowieści, w której wielkie dramaty nie są wykrzyczane, lecz cicho pulsują w tle. Autorka zręcznie przeplata literacką elegancję z codziennością, tworząc coś autentycznego i poruszającego.

Największą siłą książki jest sposób, w jaki łączy ona przeszłość z teraźniejszością, budując obraz Rouenny jako osoby złożonej, pełnej sprzeczności. Jej historia – z prostych początków, przez służbę jako pielęgniarka podczas wojny w Wietnamie, po późniejsze zmagania z codziennością – staje się uniwersalnym portretem ludzkiego cierpienia i wytrwałości. Relacja między narratorką a Rouenną przypomina, jak głęboko mogą wpłynąć na nas ludzie, którzy kiedyś byli częścią naszego życia.

Książka jest jednocześnie osobista i uniwersalna. Skłania do refleksji nad pamięcią, poczuciem winy oraz sposobami, w jakie ludzie próbują nadać sens swojemu życiu nawet w trakcie wojny i z jakimi traumami i problemami zdrowtnymi z niej wracają. Nunez doskonale ukazuje, jak bliskość z innymi – nawet ta chwilowa lub z pozoru nieważna – może ukształtować nasze spojrzenie na świat i siebie samych. To opowieść o życiu widzianym oczami kogoś z zewnątrz – pełna delikatności, melancholii i głębi, która zostawia czytelnika z poczuciem, że właśnie dotknął czegoś prawdziwego.

To mój ulubiony sposób mówienia o bezsensie wojny, oczami zwykłych ludzi, którzy na niej byli, a którzy wrócili zupełnie inni i ich życie już nigdy nie wróci do normy.

Nawiązując do ostatniej afery:

Ocena w żadnym wypadku nie była wymuszona, czy wyżebrana, stanowi tylko moją opinię, bo najzwyczajniej w świecie książka mi się podobała

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik 2/128

#bookmeter #ksiazki #czytajzwujkiem

7 + 1 = 8

Tytuł: Piąta pora roku

Autor: N.K. Jemisin

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Sine Qua Non

ISBN: 9788379246984

Liczba stron: 440

Ocena: 4/10

Jest to pierwsza część nagradzanej trylogii, osadzonej w brutalnym, dystopijnym świecie, gdzie katastrofy naturalne są nieustannym zagrożeniem. Choć pomysł na książkę ma ogromny potencjał, jej realizacja pozostawia wiele do życzenia – zwłaszcza w sposobie, w jaki autorka prowadzi czytelnika przez swoją złożoną rzeczywistość.

Główna bohaterka Sejn, to kobieta, której życie zostaje rozbite na kawałki w dniu, gdy jej mąż zabija ich syna i ucieka, porywając córkę. Sejn, obdarzona niezwykłymi mocami kontrolowania ziemi, wyrusza w pełną niebezpieczeństw podróż przez świat zmierzający ku katastrofie. Jej historia przeplata się z losami dwóch innych kobiet – młodej dziewczyny oraz potężnej orogenki. Z czasem te wątki łączą się w jedną opowieść, odkrywając kolejne sekrety i zawiłości tego świata.

Sejn jest postacią silną, ale przytłoczoną traumami i żalem. Jej losy powinny angażować emocjonalnie, ale narracja, prowadzona w drugim osobie, często odrywa czytelnika od jej przeżyć. To, co mogło być intymnym portretem matki walczącej o swoje dziecko w świecie chaosu, zamienia się w historię trudną do śledzenia przez niedopowiedzenia i brak klarowności.

Moim największym zarzutem wobec tej książki jest to, że Jemisin zdaje się nie dbać o to, czy czytelnik zrozumie zasady rządzące światem, który stworzyła. Orogenia, piąta pora roku, nieznane moce i hierarchie społeczne – wszystko to zostaje przedstawione w sposób skąpy, wymagający ogromnego wysiłku, by poukładać sobie całość w głowie. To, co mogło być wciągającą opowieścią o przetrwaniu i odnajdywaniu swojego miejsca w nieprzyjaznym świecie, staje się doświadczeniem frustrującym. Trochę jak rzucenie czytelnika na jałową bezludną wyspę i liczenie, że rozpali ogień nie mają pod ręką drewna. Autorka jest też bardzo niekonsekwentna, książka ma wiele dłużyzn, w trakcie których moglibyśmy się dowiedzieć jak działają górotwory, czemu mają taką moc i jak mogą ją wykorzystać. A dodam, że przedstawione sytuacje, użycia mocy, dają spory niedosyt. Ale w trakcie dłużyzn nie dowidujemy się niczego, za to w pewnym momencie autorka sobie przypomina o mocy bohaterki i jesteśmy wrzucani w sam środek bitwy morskiej, która zanim się na dobre rozkręci, to górotwór ją kończy. Super, poproszę więcej, ale nie, bo autorce się już znudziło pisanie o bitwie, przenieśmy się do osady na wyspie i pogadajmy o seksie w trójkącie, bo to jest ważne.

Zalety? Świat jest pomysłowy, a atmosfera surowa i przejmująca. Jemisin doskonale oddaje grozę życia w miejscu, gdzie każda chwila może przynieść nowy kataklizm. Jednak piękno tej wizji ginie w chaotycznym sposobie jej przedstawienia, a bohaterowie są tak wnerwiający, że nie sposób ich lubić, bo jak już któregoś polubisz, to się okazuje, że w kolejnej scenie znika i "płacze w toalecie".

Mocny kandydat do najgorszej 12 tego roku, a to dopiero 1 książka, nie polecam Sprawdzę drugi tom, bo jestem masochistą, ale tylko po to, żeby zobaczyć, czy autorka zebrała jakieś opinie po pierwszym tomie i zmieniła coś w 2, a może okaże się jednak arcydziełem (naiwny wujek marzyciel).

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik 1/128

#bookmeter #ksiazki #czytajzwujkiem

Poniżej znajdziecie zestawienie 12 najlepszych i 12 najgorszych książek, które przeczytałem w 2024 roku:

Najlepsze 12 książek (Kolejność po za TOP3 przypadkowa)

Ayn Rand - Źródło https://hejto.pl/wpis/1030-1-1031-tytul-zrodlo-autor-ayn-rand-kategoria-literatura-piekna-wydawnictwo-

Terry Hayes - Pielgrzym https://hejto.pl/wpis/434-1-435-tytul-pielgrzym-autor-terry-hayes-wydawnictwo-rebis-isbn-9788383382227

Barbara Kingslover - Demon Copperhead https://hejto.pl/wpis/51-1-52-tytul-demon-copperhead-autor-barbara-kingslover-kategoria-literatura-pie

4. Ayn Rand - Atlas Zbuntowany (Brak wpisu na bookmeter)

5. Erich Maria Remarque - Czas życia i czas śmierci https://hejto.pl/wpis/1043-1-1044-tytul-czas-zycia-i-czas-smierci-autor-erich-maria-remarque-kategoria

6. Fredrik Backman - Mężczyzna imieniem Ove https://hejto.pl/wpis/103-1-104-tytul-mezczyzna-imieniem-ove-autor-fredrik-backman-kategoria-literatur

7. Samantha Harvey - Orbital https://hejto.pl/wpis/1098-1-1099-tytul-orbital-autor-samantha-harvey-kategoria-fantasy-science-fictio

8. Hector Kung - Więzień sumienia https://hejto.pl/wpis/109-1-110-tytul-wiezien-sumienia-autor-hector-kung-kategoria-podroznicza-krymina

9. Chris Carter - Obserwator śmierci https://hejto.pl/wpis/1029-1-1030-tytul-obserwator-smierci-autor-chris-carter-kategoria-kryminal-sensa

10. Arto Paasilinna - Las powieszonych lisów https://hejto.pl/wpis/1133-1-1134-tytul-las-powieszonych-lisow-autor-arto-paasilinna-kategoria-literat

11. Charles Duhigg - Supercommunicators: How to Unlock the Secret Language of Connection https://hejto.pl/wpis/1216-1-1217-tytul-supercommunicators-how-to-unlock-the-secret-language-of-connec

12. Marshall Goldsmith - What Got You Here Won't Get You There https://hejto.pl/wpis/1158-1-1159-tytul-what-got-you-here-wont-get-you-ther-autor-marshall-goldsmith-k

Najgorsze 12 książek (Kolejność po za TOP3 przypadkowa):

Maren Uthaug - 11% https://hejto.pl/wpis/1172-1-1173-tytul-11-autor-maren-uthaug-kategoria-literatura-piekna-wydawnictwo-

John Grisham - Wymiana https://hejto.pl/wpis/1123-1-1124-tytul-wymiana-autor-john-grisham-kategoria-kryminal-sensacja-thrille

Przemek Corso - Serce putyni https://hejto.pl/wpis/1073-1-1074-tytul-serce-putyni-autor-przemek-corso-kategoria-kryminal-sensacja-t

4. Ruth Ware - Dzień zero https://hejto.pl/wpis/1159-1-1160-tytul-dzien-zero-autor-ruth-ware-kategoria-kryminal-sensacja-thrille

5. Wasilij Machanienko - Spersonifikowane Noa https://hejto.pl/wpis/1116-1-1117-tytul-spersonifikowane-noa-autor-wasilij-machanienko-kategoria-fanta

6. Przemysław Piotrowski - Anubis (Brak wpisu na bookmeter)

7. Marcin Ciszewski - Mróz (Brak wpisu na bookmeter)

8. Jon Fosse - Białość (Brak wpisu na bookmeter)

9. Jack Ketchum - Przeprawa (Brak wpisu na bookmeter)

10. Christopher Paolini - Eragon https://hejto.pl/wpis/1049-1-1050-tytul-eragon-autor-christopher-paolini-kategoria-fantasy-science-fic

11. Paula Hawkins - Błękitna godzina (Brak wpisu na bookmeter)

12. Evie Woods - Zaginiona księgarnia (Brak wpisu na bookmeter)

I tak mniej więcej prezentuje się 24 książki ze 160, które przeczytałem w ubiegłym roku. Niestety większość książek była raczej średniakami, ale zdecydowanie na plus było to, że udało mi sie odkryć takich autorów jak: Ayn Rand, Terrego Hayesa i Barbarę Kingslover, których książki zostaną ze mną na dłużej i z czystm sumieniem polecę każdemu.

#ksiazki #dwanascieksiazek #czytajzhejto #podsumowanieroku #podsumowanieroku2024

To ja Państwu życzę, żebyście w 2025 mieli więcej czasu na to, co sprawia Wam radość 🎉

#sylwesterzhejto #2025 #hejto30plus

348 715,58 - 5,46 - 2,29 - 13,18 = 348 694,65

Ostatnie 2 dni tego roku i ostatnie 20km :)

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer

Czas podsumowań, więc sprawdźmy co udało mi się zrealizować w 2024

Książki (Podsumowanie z Goodreads):

Przeczytanych książek - 160 (cel 128 zrealizowany, ale o 12 mniej niż w 2023)

Przeczytanych stron - 56719 stron (743 więcej niż w 2023)

Książek z gatunku Poradniki/Self-Development - 34 (21% wszystkich)

Bookmeter - 73 książki, tu trochę mi się nie chciało, ale i tak nie jest to najgorszy wynik

Podsumowanie wyzwania #dwanascieksiazek

12 serii do dokończenia - Tu się niestety nie udało, ale też nie czytam aż tyle serii, żeby ukończyć wyzwanie

12 książek z gatunku samorozwój pracowy

12 książek z gatunku samorozwój prywatny

12 książek po angielsku

12x10 książek w 2024

12 najlepszych i 12 najgorszych książek przeczytanych w 2024 roku i wrzucenie wpisu - planuję wrzucić jutro

Sport (podsumowanie ze Stravy):

365 dni aktywności

łącznie 5617km: bieg + rower + spacer (10% więcej niż w 2023)

bieg - 98km - wyszła ze mnie leniwa parówa

łącznie 866h (38% więcej niż w 2023)

róznica poziomów - 22 559m (120% więcej niż w 2023)

#postanowienia #postanowienia2024 #ksiazki

#ksiezycowyspacer #bookmeter (mam nadzieję, że użycie tagów nie rozwala liczników)

1284 + 1 = 1285

Tytuł: Gabinet luster

Autor: Przemysław Żarski

Kategoria: kryminał, sensacja, thriller

Wydawnictwo: Czwarta Strona

ISBN: 9788367176750

Liczba stron: 400

Ocena: 6/10

Thriller pełen mroku, tajemnic i psychologicznej głębi. Choć książka ma kilka mocnych stron: umiejętne budowanie napięcia, gęsty klimat czy interesujące nawiązania do wpływu przeszłości na teraźniejszość, to ostatecznie pozostawia pewien niedosyt.

Fabuła skupia się na zbrodniach, których korzenie sięgają wydarzeń z przeszłości. Bohaterowie są uwięzieni w swoich własnych „gabinetach luster”, gdzie każde odbicie przeszłości zniekształca teraźniejszość, ukazując prawdę w bolesny i nieoczywisty sposób. Żarski zadaje pytania o to, jak trauma wpływa na ludzkie wybory i jak daleko można się posunąć, by ukryć własne błędy.

Największym atutem książki jest atmosfera – klaustrofobiczna, pełna niedopowiedzeń i rosnącego napięcia. Trudno to określić, ale może momentami jakby nawet psychodeliczna, Autor umiejętnie stopniuje emocje, odkrywając kolejne warstwy historii. Symbolika luster jest dobrze wpleciona w narrację, nadając jej refleksyjny wymiar. Niestety, książka nie do końca spełnia swoje obietnice. Tempo akcji jest nierówne, a niektóre wątki wydają się niewystarczająco rozwinięte, co osłabia siłę finału. Postaci, choć psychologicznie wiarygodne, momentami pozostają jednowymiarowe, przez co trudno w pełni się z nimi utożsamić.

To książka, która ma potencjał i momenty naprawdę dobrej prozy, ale ostatecznie brakuje jej wyrazistości, by dostać wyższą ocenę. Oceniam ją jako niewykorzystany potencjał, całości nie ratuje nawet Adam Bauman jako lektor audiobooka, na którego przerzucałem się od czasu do czasu po za domem.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik 160/128 - ostatnia książka w tym roku

#bookmeter

1279 + 1 = 1280

Tytuł: Dalej tylko pola

Autor: Michał Gołębiowski

Kategoria: literatura piękna

Wydawnictwo: Dębogóra

ISBN: 9788367316590

Liczba stron: 244

Ocena: 9/10

Michał Gołębiowski w Dalej tylko pola, prezentuje niezwykle osobistą i nastrojową opowieść,, która w swojej refleksyjności i poetyckiej narracji przypomniała mi o dwóch innych książkach: Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję (Mateusza Pakuły) oraz Rzeka dzieciństwa (Andrzeja Stasiuka). Podobnie jak oni, Gołębiowski zabiera nas w podróż przez wspomnienia, krajobrazy i stany ducha, tworząc przestrzeń, gdzie melancholia miesza się z brutalną szczerością życia.

Fabuła książki jest oszczędna w akcji, ale bogata w detale emocjonalne i kulturowe. Główny bohater, powracający do wiejskich stron swojego dzieciństwa, próbuje odnaleźć spokój i zrozumienie w prostocie otaczającego świata. Tytułowe „pola” to nie tylko geograficzna przestrzeń, ale także miejsce ucieczki od zgiełku współczesności i powrotu do korzeni – zarówno tych fizycznych, jak i duchowych.

Gołębiowski opisuje codzienność, czyniąc z niej coś niezwykłego. Każdy szczegół, od gry światła na polach po rozmowy z miejscowymi, niesie ze sobą głębsze znaczenie. Książka jest pełna pięknych, niemal malarskich opisów przyrody, które stają się lustrem dla wewnętrznych przeżyć bohatera. Podobnie jak u Stasiuka, przyroda odgrywa w tej książce kluczową rolę – to przestrzeń, która nie tylko koi, ale i zmusza do refleksji nad przemijaniem. Jednocześnie Gołębiowski, jak Pakuła, nie unika trudnych tematów, takich jak śmierć, rozpad relacji czy poczucie utraty. Jego proza jest zarazem liryczna i szczera, a jej rytm przypomina strumień myśli – swobodny, ale celny w swoich spostrzeżeniach.

Trudno było mi rozpoznać twarz ojca. To pierwszy wyraźny znak, że sprawy zaszły za daleko i nie ma już odwrotu. A raczej, od pewnych rzeczy po prostu nie może być odwołania, cokolwiek by się działo dziś, jutro, przez kilka następnych miesięcy i lat. To był tego znak. Dotarło do mnie, że każdy z nas rzeczywiście zmierza w jednym kierunku, drogą znaną i nieznaną zarazem, a ciało coraz dobitniej daje do zrozumienia, że pewne etapy na tej ścieżce już się skończyły.

Wracamy do domu pociągiem. Dowiedzieliśmy się, że ojciec zmarł dziś przed południem. Telefon i krótka informacja, że jest już po wszystkim, przekazana przez ciepły głos pielęgniarki. Odszedł nieoczekiwanie, ale ponoć spokojnie, w pogodzie ducha i wewnętrznym odpoczynku, jakby na przekór długim latom życia.

Bardzo wymowny jest rozdział z listem, który zmarły ojciec zostawił synowi (naszemu narratorowi), w której syn upatrywał swego rodzaju spowiedzi z życia, przeprosin, wylewu emocji, a to co mu zostawił zmieściło się w jednym zdaniu, nijak osobistym, zwykłym poleceniu ostatniej woli.

Książka, która wciąga swoim klimatem i zostawia trwały ślad w czytelniku. Dalej tylko pola to lektura dla tych, którzy cenią literaturę introspektywną, pełną subtelnych emocji i refleksji nad życiem w jego najczystszej formie. Polecam zwłaszcza tym, którzy lubią zgubić się w melancholii i potrzebują chwili na zatrzymanie się w biegu codzienności.

Wołam @George_Stark, bo to może być dla Ciebie ksiązka do TBRu na 2025

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik 159/128

#bookmeter