Rzymski nagrobek ukazujący chorążego Genialisa Clusiodi, który pełnił rolę imaginifera. Jego zadaniem było niesienie sztandaru, na którym znajdował się wizerunek cesarza – prawdopodobnie Klaudiusza lub Nerona. Mężczyzna w drugiej ręce trzyma zwój. Obiekt datowany na połowę I wieku n.e; artefakt znajduje się w Landesmuseum Mainz (zachodnie Niemcy).
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 113 n.e. – otwarto Forum Trajana w Rzymie. Jest to największe (zajmuje plac o wymiarach ok. 300 na 185 m) i najpóźniej zbudowane rzymskie forum w sąsiedztwie Forum Augusta i Forum Cezara, pomiędzy wzgórzami Kapitol i Kwirynał. Jego fundatorem był Trajan, a projektantem Apollodoros z Damaszku.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski fresk ukazujący scenę, kiedy zakochany Apollo próbuje porwać nimfę Dafne. Według mitologii greckiej Dafne miała poprosić ojca boga Penejosa, aby ten zamienił ją w drzewo wawrzynu, który stał się symbolem niedostępnej miłości. Obiekt odkryto w Stabiach w Willi Ariadna; datowany na I wiek n.e. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski nagrobek jeźdźca, niejakiego Insusa. Obiekt znajduje się w muzeum Lancaster w Anglii. Mężczyzna należał do jednostki ala Augusta. Na nagrobku ukazano go w triumfującej scenie, nad poległym barbarzyńcą.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Popularny motyw z mitologii Greków i Rzymian – przedstawienie kochanków, Marsa i Wenus na rzymskim fresku. Obiekt datowany na I wiek n.e. i odkryty w Pompejach. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Macie buta z czasów rzymskich. Znaleziony w błoćku Tamizy w Londynie. Pochodzi 75-125 naszej ery. W błocie były warunki beztlenowe, to zachowały się w dość dobrym stanie. Znaleziono tam około 3500 różnych przedmiotów z tamtych czasów.
Pewnie że tak, zachodnie cesarstwo rzymskie to mój konik, uwielbiam słuchać o takim np. Kaligudze który nie miał dobrej prasy ale miał wybitne poczucie czarnego humoru 😎
Kultowy film „Spartakus” z 1960 roku. Scena ukazuje moment, kiedy rzymski legion przygotowuje się do ataku na oddziały niewolników.
Scenę kręcono na rozległej równinie, w okolicach Madrytu. Co jest naprawdę niesamowite, aby odwzorować potęgę oddziałów rzymskich zatrudniono 8 tysięcy hiszpańskich żołnierzy, którzy w idealnym porządku tworzyli formacje.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
@wiatrodewsi wszystko widać tylko OP wrzucił jakieś rozpikselowane gówno. A zatrudnianie tysięcy żołnierzy w takich filmach to nic niesamowitego. Albo jak po naszej stronie żelaznej kurtyny - przymusowe zapędzanie na plan. xD
@imperiumromanum w 1970 roku w polskich kinach obejrzało go prawie 4,5 mln widzów - drugi najpopularniejszy film po Kleopatrze http://boxoffice-bozg.pl/1970-2/
Do wygrania 3 egzemplarze książki „Ćwiczenia duchowe i filozofia starożytna”. Ta książka to bodaj główne dzieło francuskiego filozofa i starożytnika Pierre`a Hadota, nad którym pracował on przez kilkanaście lat i które stanowi kwintesencję jego przemyśleń nad charakterem starożytnej filozofii. Książka jest nagrodą w konkursie, którego organizatorem jest IMPERIUM ROMANUM. Co trzeba zrobić, aby móc się cieszyć z nagrody?
Aby wziąć udział w konkursie, należy w terminie do 7 maja 2023 r.:
+ napisać ciekawostkę dotyczącą świata antycznych Rzymian lub w jakiś sposób powiązaną z rzymską historią. Trzy najciekawsze teksty zostaną nagrodzone książkami, a ich prace zostaną opublikowane na stronie IMPERIUM ROMANUM.
Teksty, wraz z imieniem, nazwiskiem i adresem zamieszkania uczestnika (przesłane dane zostaną wykorzystane jedynie w wypadku wygranej w konkursie – przekażę je wtedy sponsorowi, by mógł przesłać nagrody, a same imiona i nazwiska zwycięzców opublikuję), należy wysłać zgłoszenie na adres: [email protected], umieszczając w tytule maila: „Ćwiczenia duchowe i filozofia starożytna”. Praca musi spełniać wymogi edytorskie.
Wśród uczestników, którzy nadeślą najciekawsze prace, wybrane zostaną zgodnie z regulaminem
+ 3 egzemplarze książki „Ćwiczenia duchowe i filozofia starożytna” autorstwa Pierre Hadot
Tego dnia, obchodzono Vinalia – festiwale zbiorów wina i ogrodów, które odbywały się na cześć Jowisza i Wenus. Tego dnia miały miejsce tzw. pierwsze Winalia (Vinalia prima, nazywane także Miejske Winalia – Vinalia urbana), które miały charakter dziękczynny za poprzednie, dobre zbiory oraz błagalny o obfite plony w tym roku. Innego dnia – 19 sierpnia miały miejsce tzw. wiejskie Winalia (Vinalia Rustica), które obchodzono przed zbiorami i wyciskaniem winogron. Wenus była patronką tzw. sprofanowanego wina (vinum spurcum), które spożywane było na co dzień. Jowisz z kolei był bóstwem patronującym najlepszemu, świętemu winu (temetum). Na cześć Wenus, bogini której moce pozwalały cieszyć się winem, Rzymianie spożywali najzwyklejsze wino, pochodzące ze zbiorów jesiennych. Na cześć Jowisza z kolei pito święte wino, jak przystało na najbardziej honorowego patrona. W czasie Winaliów zwykłe dziewczyny (vulgares puellae) oraz prostytutki (meretrices) zbierały się pod Świątynią Venus Erycina Colline przez wzgląd na przyzwoitość, aby zaoferować Wenus mirt, miętę i sitowie schowane w bukiecie róż. W zamian kobiety prosiły o urodę, czar i poczucie humoru.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Popiersie cesarza Tyberiusza, który rządził w latach 14-37 n.e. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Panowanie Tyberiusza był to dla zwykłych ludzi w prowincjach okres spokoju i dobrego zarządzania państwem, ale dla sfer rzymskiej arystokracji czas narastającej tyranii i terroru. Tyberiusz był także tym cesarzem, który odszedł bardziej od „komedii Republiki” Oktawiana na rzecz bardziej autokratycznych rządów.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Swetoniusz (ok. 69 – po 122 n.e.), rzymski historyk przeszedł do historii jako twórca biografii cesarzy rzymskich od Oktawiana Augusta do Domicjana, uwzględniając Juliusza Cezara – pierwszego z „cezarów”. Dziełem tym jest „Żywot cezarów” (De vita Caesarum).
Swetoniusz pracował nad biografiami w latach 120-121 n.e., kiedy to w trakcie panowania Hadriana miał dostęp do archiwum cesarskiego, jako pracownik kancelarii. Swoje dzieło zadedykował przyjacielowi – prefektowi pretorian – Gajuszowi Septycjuszowi Klarusowi. Obecnie panuje opinia, że dzieło Swetoniusza w dużej mierze oparte jest na plotkach oraz niezwykle chwytliwych wydarzeniach. Wciąż jednak należy docenić fakt, że utwór ukazuje jak wyglądało życie wczesnego cesarstwa oraz prywatna sfera życia dworskiego.
„Żywoty cezarów” uwzględniają poniższe części:
Juliusz Cezar – Księga I (89 rozdziałów)
Oktawian August – Księga II (101 rozdziałów)
Tyberiusz – Księga III (76 rozdziałów)
Kaligula – Księga IV (59 rozdziałów)
Klaudiusz – Księga V (46 rozdziałów)
Neron – Księga VI (57 rozdziałów)
Galba – Księga VII (23 rozdziały)
Oton – Księga VII (12 rozdziałów)
Witeliusz – Księga VII (18 rozdziałów)
Wespazjan – Księga VIII (25 rozdziałów)
Tytus – Księga VIII (11 rozdziałów)
Domicjan – Księga VIII (23 rozdziały
Należy podkreślić, że każda biografia w „Żywotach cezarów” Swetoniusza, w mniejszym bądź większym stopniu, zachowuje trójpodział. Na początku mamy do czynienia z wydarzeniami z życia cesarza, jego pochodzenie oraz rządy; następnie opisuje cechy charakteru i wygląd władcy (species), a w końcowej części śmierć, poprzedzaną zawsze znakami wróżebnymi.
Swetoniusz mimo, że nigdy nie był senatorem, wyraźnie stawał po stronie senatu w konflikcie z cesarzem. Jego praca była wzorem dla późniejszego dzieła Mariusza Maksymusa (ok. 160 – ok. 230 n.e.) Caesares, które nie przetrwało, a opowiadało losy i biografie cesarzy II i wczesnego III wieku n.e. „Żywot cezarów” był także wzorem dla późnej kolekcji biografii Historia Augusta, opowiadającej także o władcach II i III wieku n.e.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 238 n.e. – w wyniku rewolty Balbin i Pupien zostali obwołani przez senat, po śmierci Gordiana I, cesarzami Rzymu. Nowe rządy spotkały się jednak z niezadowoleniem ludu rzymskiego, który za prawowitego cesarza uważał wnuka Gordiana I – Gordiana III, mającego wówczas zaledwie 13 lat. Dopiero nadanie chłopcu tytułu cezara uspokoiło sytuację. Po trzech miesiącach panowania obaj zostali zamordowani przez pretorianów niezadowolonych ze zwiększających się wpływów senatu na losy państwa. Władali wspólnie 99 dni.
