W 1894 roku kapitan Alfred Dreyfus, żydowskiego pochodzenia oficer armii francuskiej, został fałszywie oskarżony i skazany za szpiegostwo na rzecz Niemiec. Dowody były słabe i sfałszowane, a do wyroku przyczyniły się antysemityzm i tajemniczość wojskowa.
Dreyfusa zesłano na Wyspę Diabelską – kolonię karną o bardzo surowych warunkach.
Dreyfusardzi 1.
Wierzyli w sprawiedliwość, prawdę i rządy prawa.
Domagali się ponownego procesu i publicznie potępiali antysemityzm.
Do znanych Dreyfusardów należeli m.in.:
Émile Zola, autor słynnego listu „J’accuse…!” („Oskarżam…!”), który wstrząsnął opinią publiczną.
Jean Jaurès, przywódca socjalistów.
Wielu liberałów, republikanów i intelektualistów, którzy bronili wolności obywatelskich i świeckiego państwa.
Politycznie byli związani z lewicą, radykalnymi republikanami i postępowymi intelektualistami. -
Anty-Dreyfusardzi 1.
Popierali armię, Kościół i władzę państwową, twierdząc, że Dreyfus jest winny. -
W ich szeregach byli monarchiści, konserwatyści, katolicy i nacjonaliści.
Uważali Dreyfusardów za niepatriotycznych i antyfrancuskich.
Afera Dreyfusa (1894–1906) głęboko podzieliła Francję i przekształciła jej scenę polityczną.
Umocniła lewicę republikańską i ideę świeckiego, demokratycznego państwa.
Osłabiła wpływy armii i Kościoła katolickiego w polityce francuskiej.
Termin „Dreyfusard” stał się symbolem osoby, która broni praw człowieka, sprawiedliwości i rozumu przeciwko uprzedzeniom i autorytaryzmowi.
Zaloguj się aby komentować
