alaMAkota

#memy #heheszki #lewandowski #siatkowka

Fotografia Kevina Cartera przedstawia małą sudańską dziewczynkę, która upadła z głodu, a w pobliżu niej czai się sęp. Została sprzedana dziennikowi „The New York Times”, gdzie po raz pierwszy ukazała się 26 marca 1993 roku.

Zdjęcie, za które autor otrzymał nagrodę Pulitzera wywołało międzynarodową dyskusję.

Praktycznie z dnia na dzień setki osób skontaktowało się z gazetą z pytaniem, czy dziecko przeżyło, co doprowadziło gazetę do zamieszczenia specjalnej notatki redaktora, w której stwierdzono, że dziewczynka miała dość siły, aby uciec przed sępem, ale jej ostateczny los nie był znany.

Carter został oskarżony o nieudzielenie pomocy dziecku, a przez to obwiniony na jej śmierć. Tłumaczenie fotografa, że na miejscu już byłi ratownicy, którzy mieli nieść pomoc, nie chciały nikogo przekonać. O śmierć dziecka obwiniono Cartera.

- Fotografowałem to dziecko kucając na ziemi, zmieniłem kąt i nagle za nami pojawił się sęp. Strzelałem dalej, zrobiłem prawie cały film. Potem go odgoniłem. Zacząłem myśleć o mojej córce Megan. Potem zapaliłem papierosa, usiadłem pod drzewem i płakałem - wspominał w wywiadzie autor fotografii,Struggling Girl", która 26 marca 1993 roku ukazała się na jedynce „New York Timesa".

Fotograf popełnił samobójstwo kilka lat później, w wieku 33 lat. Przez lata był korespondentem w strefie działań wojennych i był pierwszą osobą, która sfotografowała praktykę zakładania naszyjników w Afryce (zakładanie opony na osobę zalaną benzyną, podpalanie jej i palenie żywcem od środka). Widział mnóstwo absolutnie potwornego zła.

#fotografia #historia #ciekawostkihistoryczne #historiajednejfotografii

Brytyjscy żołnierze po uwolnieniu z japońskiej niewoli w Singapurze, 1945 r.

Królestwo Wielkiej Brytanii olbrzymim nakładem sił i środków rozbudowywało przez całe dwudziestolecie międzywojenne bazę w Singapurze, tworząc ją z myślą o obronie od strony morza. Sytuacja na froncie w Europie oraz niesamowicie szybka i brutalna ekspansja japonczykow zmusiła siły brytyjskie do ustalenia liny obrony na fortyfikacjach "Gibraltaru wschodu".

W trwających sześć dni walkach prowadzonych w wycieńczającym, tropikalnym klimacie, wojska alianckie, składające się z żołnierzy brytyjskich, malajskich, indyjskich i australijskich zostały zmuszone do kapitulacji. UK straciła 2 okręty (jeszcze w grudniu pancernik HMS Prince of Wales i krążownik liniowego HMS Repulse), kilkadziesiąt samolotów Hurricane (ostatnich ocalałych 8 Hurricane'ów zostało wycofanych z rejonu walk), około 50 tys żołnierzy poległo. Dowodzący obrona gen. Percival nakazał zniszczyć potężne działa okrętowe, które miały czynić Singapur twierdzą nie do zdobycia, aby nie trafiły w ręce wroga. W tym sławne działo kalibru 380mm.

Do japońskiej niewoli trafiło ok. 80 tysięcy alianckich żołnierzy, z których większość nie dożyła końca wojny. Japończycy wysłali ich m.in. do Birmy, gdzie w nieludzkich warunkach, w środku tropikalnej dżungli, zmuszeni zostali do pracy przy budowie tzw. Kolei Śmierci łączącej Bangkok do Rangunem.I

Jak później przyznał japoński dowódca gen. Tomoyuki Yamashita, jego uderzenie na Singapur było blefem, który miał jedynie skłonić Brytyjczyków do kapitulacji. W przeciwnym razie, gdyby alianci zorientowaliby się jak nieliczne i słabo zaopatrzone są oddziały japońskie, szanse na zwycięstwo byłyby bardzo małe.

#wojna #japonia #iiwojnaswiatowa #historia #historiajednejfotografii

W Dagestanie rozruchy. Gdy centrala słabnie, zaczynają się budzić separatyzmy na prowincji.

Oczywiście wśród władz Dagestanu pojawiają się głosy, że za atakami stoją siły związane z Ukrainą i NATO. – To, co się stało, wygląda na nikczemną prowokację i próbę wywołania niezgody między wyznaniami – powiedział cytowany przez agencję AP przywódca Czeczenii Ramzan Kadyrow.

https://www.tvp.info/78783087/rozruchy-w-dagestanie-plonie-cerkiew-i-synagoga

Derbent to najdalej na południe położone miasto Rosji, położone między Morzem Kaspijskim a Kaukazem Północnym, niedaleko granicy z Azerbejdżanem i Gruzją

#rosja #dagestan #kaukaz #isis #wojna .

Ciekawy artykuł o życiu codziennym w latach słusznie minionych. Szczerze polecam artykuł, choćby dla podejrzenia archiwalnych zdjęć i spojrzenie na Polskę PRL ze strony obcokrajowców.

https://rarehistoricalphotos.com/food-rationing-communist-poland/

Poniżej kartkowy miesięczny przydział na obywatela.

#historia ria #ciekawostki #ciekawostkihistoryczne #prl #fotografia #historiajednejfotografii

Wyspa Ellis była największą stacją imigracyjną w Stanach Zjednoczonych, obsługującą w latach 1892–1954 aż 12 milionów osób, które z całego świata zjeżdżały do krainy wielkich możliwości za przysłowiowym chlebem.

Z domu wyganiała ich bieda, głód i wojna.

Imigrantów poddawano szybkim badaniom pod kątem zdolności do pracy i braku chorób zakaźnych.

Dzieci pytano o imiona, aby upewnić się, że nie są głuche lub głupie. Małe dzieci zabierano z ramion matek i zmuszano do chodzenia. W miarę przesuwania się kolejki lekarze mieli tylko kilka sekund na sprawdzenie każdego imigranta pod kątem sześćdziesięciu objawów choroby.

Głównym problemem były cholera, favus (grzybica skóry głowy i paznokci), gruźlica, szaleństwo, epilepsja i upośledzenie umysłowe. Najbardziej przerażającą chorobą była jaglica – wysoce zaraźliwa infekcja oczu, która może prowadzić do ślepoty i śmierci.

Więcej zdjęć i historii emigrantów pod linkami

https://rarehistoricalphotos.com/new-immigrants-america-old-photos/

https://rarehistoricalphotos.com/ellis-island-immigrants-colorized/

#historia #ciekawostki #fotografia #usa #imigranci #historiajednejfotografii

Nellie i Annie Lyons urodzone w 1901 i 1895 r., dziewiąte i szóste z 10 dzieci Annie Daniels i Williama Lyonsów, handlarzy ulicznych ze Spitalfields w Londynie. 5 ich rodzeństwa zmarło w dzieciństwie. Dziewczynki siedzą przed własnym "domem" w Londynie. Zastanawia kolor dłoni starszej dziewczynki.

Tym zdjęciem wykonanym w 1902 roku autor Horacy Warner oddaje bezmiar biedy i smutku wczesnego edwardiańskiego życia w Wielkiej Brytanii.

Mistrz drugiego planu to prawdopodobnie brat.

#bieda #ciekawostki #fotografia #historiajednejfotografii #anglia #historia

Piękna królowa Iranu, Anis al-Dawla1 (1848-1896), królewska małżonka szacha Nasera al-Din Shaha Qajara z Persji

Była córką zubożałego pasterza z wioski Amamme w Lavāsān, na północny wschód od Teheranu i została zatrudniona jako wolna służąca w haremie Qajar w 1859 r. Szybko stała się ulubienicą szacha, który ustanowił ją najwazniejsza z jeg 80 żon.

Była jedyną żoną, która spożywała posiłki z Naser-al-dinem i regularnie dołączała do niego przed pójściem spać, po tym, jak odwiedzały go inne żony; jako jedyna otwarcie go krytykowała (!).

Uwielbiała podróżować, towarzyszac mężowi w Azji Południowo-Wschodniej, Bliskim Wschodzie i Europie. Znana była z niecodziennych kreacji.

Pragnęła odwiedzić Zachód. W 1873 r. towarzyszyła szachowi w jego wizycie w Moskwie; została jednak zmuszona przerwać wizytę, gdy stało się jasne, że gospodarze nie są w stanie przestrzegać protokołu dotyczącego kobiet "zachustowanych". Za przerwaną podróż obwiniała premiera Mirzę Hoseina Khana Moshira od-Dowleha, którego udało jej się w zemście za ten incydent usunąć ze stanowiska.

W haremie miała pierwszeństwo przed wszystkimi pozostałymi osiemdziesięcioma pięcioma żonami. Po śmierci szacha otrzymywała dochody z okręgów, a nie pensję, jak inne kobiety. Przyjmowała żony szefów poselstw zagranicznych i dygnitarzy wizytujących. W świecie arabskim miała ogromną władzę.

Zachwycony jej urodą szach uwielbial robić jej prywatne zdjęcia, które zamieszczam ponizej. Upublicznione je dopiero po rewolucji irańskiej.

#iran #historia #ciekawostki #fotografia #historiajednejfotografii