Dyskusja użytkownika manstain

Ludzie po pięćdziesiątce to są płatki śniegu w porównaniu z ich dziadkami. Ci zaś w porównaniu ze swoimi dziadkami. I tak dalej, i tak dalej XD

@manstain ludzie po 50 to najbardziej roszczeniowe pokolenie

Kiedyś to byli ludzie, teraz nie ma ludzi.

Do dziś potrafią naprawić niemal wszystko taśmą izolacyjną, drutem, kombinerkami i odrobiną zdrowego rozsądku.

Bo to w większości partacze.

Ponad połowę tekstu mógłbym spokojnie powiedzieć to samo o mnie i moich kolegach z lat 90, a po szkole kontakt z wieloma się urwał właśnie ze względu na ograniczone użycie social mediów, bo jednocześnie porozjeżdżaliśmy się we wszystkie strony. Jak coś naprawić to np. nie było komu mi to pokazać. Sam muszę takich rzeczy uczyć się i chwała że te poradniki w internecie istnieją. Za to na co dzień mam do czynienia z rocznikami z tego łańcuszka i przeraża mnie to co chłoną z tik toka także jeśli to działa w drugą stronę polaryzacji.

Ich placem zabaw było wszystko.

Prawda, plac budowy spoko, ale nic nie wygrywało z wyspą skarbów, czyli wysypiskiem śmieci w tygodniu to nie, pracownicy przeganiali ale sobota czy niedziela, miejsce kompletnie nie ogrodzone morze gdzieś był stróż ale nie spotkałem. Czego tam nie było wszyscy tam wyrzucali śmieci, wojsko szpital cokolwiek.

Pozdrawiam Serdecznie

@manstain mieszkali w jeziorze.... choroby leczyli moczem i mchem... nikt nie narzekał.... eh.........

@manstain A że część z nich się powiesiła, a jakaś 1/3 uciekło w alkoholizm, to c⁎⁎j.

Takie wioskowe chłopskorozumowe pierdolenie, jakich pełno w internecie. Oparte jedynie o to, że wszystkie przypadki jakie znasz, to przypadki, jakim się udało, a nie przypadki, którym poszło tak sobie - w stylu mojej babki, która co prawda unikała psychologów, ale za to się powiesiła w wieku 55 lat. Czy mojego wujka (zresztą chrzestnego), który był całkiem ogarniętym chłopakiem, ale wzięli go do woja, i tak zniszczyli, że po wyjściu nie rozstawał się z flaszką. Był górnikiem (co nie pomogło), po paru latach od wyjścia z woja sprzedał wszystko co miał, sprzedał swoją część ziemi, i został w 100% żulem, potem kontakt się urwał.

Prawdą jest, że sporo ludzi jest przeczulonych, i trigger warningi "uwaga krew" przed horrorem są śmieszne, ale mieszasz w tej wypowiedzi różne tematy. Pomoc psychologiczna i psychiatryczna jest niezbędna, bo ludzki mózg jest po prostu nieprzystosowany do tempa, w jakim działa obecny świat, i żadna ilość kiedyśtobyłoizmu tego nie zmieni.

@manstain My, urodzeni w przeszłości, z nostalgią wspominamy tamten czas. Nikt nie narzekał.

Było nas jedenaścioro, mieszkaliśmy w jeziorze... na śniadanie matka kroiła wiatr, ojca nie znałem, bo umarł na raka wątroby, kiedy zginął w tragicznym wypadku samochodowym, po samospaleniu się na imieninach u wujka Eugeniusza. Wujka Eugeniusza zabrało NKWD w 59. Nikt nie narzekał.

Wszyscy należeliśmy do hord i łupiliśmy okolicę. Konin, Szczecin i Oslo stały w płomieniach. Bawiliśmy się też na budowach. Czasem kogoś przywaliła zbrojona płyta, a czasem nie. Gdy w stopę wbił się gwóźdź, matka odcinała stopę i mówiła z uśmiechem, "masz, kurna, drugą, nie"? Nie drżała ze strachu, że się pozabijamy. Wiedziała, że wszyscy zginiemy. Nikt nie narzekał.

Z chorobami sezonowymi walczyła babcia. Do walki z gruźlicą, szkorbutem, nowotworem i polio służył mocz i mech. Lekarz u nas nie bywał. Chyba że u babci – po mocz i mech. Do lasu szliśmy, gdy mieliśmy na to ochotę. Jedliśmy jagody, na które wcześniej nasikały lisy i sarny. Jedliśmy muchomory sromotnikowe, na które defekowały chore na wściekliznę żubry i kuny. Nie mieliśmy hamburgerów – jedliśmy wilki. Nie mieliśmy czipsów – jedliśmy mrówki. Nie było wtedy coca-coli, była ślina niedźwiedzi. Była miesiączka żab. Nikt nie narzekał.

Gdy sąsiad złapał nas na kradzieży jabłek, sam wymierzał karę. Dół z wapnem, nóż, myśliwska flinta – różnie. Sąsiad nie obrażał się o skradzione jabłka, a ojciec o zastąpienie go w obowiązkach wychowawczych. Ojciec z sąsiadem wypijali wieczorem piwo — jak zwykle. Potem ojciec wracał do domu, a po drodze brał sobie nowe dziecko. Dzieci wtedy leżały wszędzie. Na trawnikach, w rowach melioracyjnych, obok przystanków, pod drzewami. Tak jak dzisiaj leżą papierki po batonach. Nie było wtedy batonów, dzieci leżały za to wszędzie. Nikt nie narzekał.

Latem wchodziliśmy na dachy wieżowców, nie pilnowali nas dorośli. Skakaliśmy. Nikt jednak nie rozbił się o chodnik. Każdy potrafił latać i nikt nie potrzebował specjalnych lekcji, aby się tej sztuki nauczyć. Nikt też nie narzekał.

Zimą któryś ojciec urządzał nam kulig starym fiatem, zawsze przyspieszał na zakrętach. Czasami sanki zahaczyły o drzewo lub płot. Wtedy spadaliśmy. Czasem akurat wtedy nadjeżdżał jelcz lub star. Wtedy zdychaliśmy. Nikt nie narzekał.

Siniaki i zadrapania były normalnym zjawiskiem. Podobnie jak wybite zęby, rozprute brzuchy, nagły brak oka czy amatorskie amputacje. Szkolny pedagog nie wysyłał nas z tego powodu do psychologa rodzinnego. Nikt nas nie poinformował jak wybrać numer na policję (wtedy MO), żeby zakablować rodziców. Pasek był wtedy pomocą dydaktyczną, a od pomocy, to jeszcze nikt nie umarł. Ciocia Janinka powtarzała, "lepiej lanie niż śniadanie". Nikt nie narzekał.

Gotowaliśmy sobie zupy z mazutu, azbestu i Ludwika. Jedliśmy też koks, paznokcie obcych osób, truchła zwierząt, papier ścierny, nawozy sztuczne, oset, mszyce, płody krów, odchody ryb, kogel-mogel. Jak kogoś użarła pszczoła, to pił 2 szklanki mleka i przykładał sobie zimną patelnię. Jak ktoś się zadławił, to pił 3 szklanki mleka i przykładał sobie rozgrzaną patelnię. Nikt nie narzekał.

Nikt nie latał co miesiąc do dentysty. Próchnica jest smaczna. Kiedy ktoś spuchł od bolącego zęba, graliśmy jego głową w piłkę. Mieliśmy jedną plombę na jedenaścioro. Każdy ją nosił po 2-3 dni w miesiącu. Nikt nie narzekał.

Byliśmy młodzi i twardzi. Odmawialiśmy jazdy autem. Po prostu za nim biegliśmy. Nasz pies, MURZYN, był przywiązany linką stalową do haka i biegł obok nas. I nikomu to nie przeszkadzało. Nikt nie narzekał.

Wychowywali nas gajowi, stare wiedźmy, zbiegli więźniowie, koledzy z poprawczaka, woźne i księża. Nasze matki rodziły nasze rodzeństwo normalnie – w pracy, szuwarach albo na balkonie. Prawie wszyscy przeżyliśmy, niektórzy tylko nie trafili do więzienia. Nikt nie skończył studiów, ale każdy zaznał zawodu. Niektórzy pozakładali rodziny i wychowują swoje dzieci według zaleceń psychologów. To przykre. Obecnie jest więcej batonów niż dzieci.

My, dzieci z naszego jeziora, kochamy rodziców za to, że wtedy jeszcze nie wiedzieli jak nas należy „dobrze" wychować. To dzięki nim spędziliśmy dzieciństwo bez słodyczy, szacunku, ciepłego obiadu, sensu, a niektórzy – kończyn.

Nikt nie narzekał.

#pasta

I teraz piszą do botow na Facebooku xD

W wieku siedmiu lat dostawali klucz na sznurku, garnek z zupą i krótką instrukcję: Obiad odgrzej. Gaz zakręć. Domu nie spal.

Nikt nie pytał, czy są gotowi na taką odpowiedzialność. Byli. Bo nie mieli wyboru.

Przeżyli

A Bosak za gówniaka jeździł w samochodzie bez fotelika i przeżył. A ci co nie przeżyli to nie mówią że nie żyją. Poza tym ludzie po 50 są z wyżu demograficznego, było ich dużo, to pewnie nie widać nawet ubytku dzieci, które spaliły dom czy zaczadziły się gówno gazem który był wtedy w kuchenkach. Z jakiegoś powodu ten gaz został zmieniony

Ale boomerskie pierdolenie XDDD