Ja przez to właśnie przeszedłem na hybrydę. Może nie przez jakiś wielki brak znajomości w pracy, ale przez straszne zamknięcie się na wszelkie ich objawy nawet poza biurem.

Przed chwilą miałem telefon od przedstawiciela handlowego, bo ich informatyk "boi się z ludźmi rozmawiać"

@Maciek Mogło być gorzej: Przez pierwsze trzy godziny, siedział w kuchni i zagadywał do ludzi. Chciał wybadać gdzie właściwie siedzi i czym się zajmuje.

@Maciek I rzeczywiście widzisz w tym coś złego? Czy bardziej przeszkadza Ci to, że w ten sposób nie spełniasz jakichś oczekiwań świata zewnętrznego wobec Ciebie, które nakładasz na siebie w swojej głowie? Co jest złego w braku chęci rozmowy z ludźmi, z którymi po zmianie pracy raczej nie będziesz utrzymywać kontaktów?

Dlaczego przedefiniowanie potrzeb nazywasz zdziczeniem?

Ja tak miałem w poprzedniej firmie, gdzie zacząłem zdalnie i nikogo nie znałem. Teraz mam w zespole dużo starych znajomych i jest znacznie lepiej. Gdyby nie to, że czasu na dojazdy nikt mi nie odda, to chętnie jeździłbym do biura nawet DWA dni w tygodniu

@Maciek Też unikam kontaktu z ludźmi w biurze. Ogólnie nie przepadam za kontaktem z ludźmi których słabo znam, mam swoje grono starych znajomych i to mi wystarcza. Wręcz wkurza mnie jak ktoś w biurze zagaduje gdy chcę sobie w spokoju zrobić przerwę. Na szczęście ten jeden dzień co drugi tydzień jestem w stanie wytrzymać. Skoro nie czujesz potrzeby kontaktu z ludźmi to tego nie rób, to najzupełniej normalnie. Ekstrawertycy narzucili światu, że każdy musi uwielbiać gadki o niczym z obcymi ludźmi ale nie musimy się z tym tak po prostu godzić.

Nienawidzę hybrydy. Praca z biura to męczarnia, a najbardziej to openspace. Na tak głupi pomysł mógł wpaść średniego poziomu manager z własnym akwarium zwanym biurem. Siedzisz cały dzień na słuchawkach bo ludzie są zdalnie lub innych miejscach. Inni robią to samo, po 8h jesteś wyjebany jak po pracy w jakimś call center. Tym bardziej że nie absolutnie żadnej potrzeby bycia w tym biurze.

Człowiek z biegiem czasu uświadamia sobie, że większość ludzi jest ch⁎⁎⁎wa. Ot co.

Strasznie się męczyłem pracując w domu podczas covidu. Pomimo, że sam wprowadziłem politykę hybryda / full remote etc, to od kiedy tylko się da, to jestem cały czas w biurze. Nawet nie chodzi o to, że gadam z ludźmi w kantynie. Potrzebuję mieć rozdział sacrum/profanum, potrzebuję być w miejscu gdzie są inni ludzie w pracy. Potrzebuję codziennego "przejścia" z domu do biura i z biura do domu. Pomimo, że moja praca nie jest limitowana i często wiszę na spotkaniach wieczorem z domu.

@Maciek miałem tak nawet przed pandemią ( ͡° ͜ʖ ͡°)

Na całe szczęście teraz mam 100% zdalniaczka od wielu lat i nie muszę myśleć czy zdziczałem czy może od zawsze byłem dziwny ( ͡° ͜ʖ ͡°)

@Maciek ja wręcz przeciwnie. Jak musiałem chodzić do biura to byłem wkurwiony że mi wszyscy marnują czas a ja muszę być grzeczny bo tak wypada.

Teraz jak muszę raz czy dwa w roku się zobaczyć z ludźmi z którymi pracuję, to super - ja mogę się dowiedzieć o tym o czym chcą mi opowiedzieć jeśli się polubimy, a jeśli się nie polubimy to nie ma problemu żeby utrzymywać profesjonalną relacje przez dwa tygodnie w roku.

@Maciek ostatnio mialem podobne przemyslenia, ale stwierdzilem, ze to przychodzi z wiekiem. Ja mam teraz 31 lat. Na studiach, w wieku 20 lat, mialem mega ciekawosc i radosc z poznawania nowych ludzi. Teraz jak mnie zona wyciaga na jakies spotkanie ze swoimi znajomymi, albo jak gdzies pojawiaja sie jacys znajomi znajomych, to cierpie. Duza czesc z nich sie potem okazuje mega w porzadku i znajdujemy wspolny jezyk, ale proces przelamywania lodow i poznawania sie to dla mnie meczarnia.

@Maciek ja nigdy nie pracowałem zdalnie tylko proste prace wykonywałem, to nie miałem ochoty się socialozować tylko odbębnić i iść do domu.

@Maciek u nas do biura bynajmniej nie przyjeżdża się żeby pracować. Cały dzień w kuchni, z obowiązkowym wyjściem na szamę, mało produktywny to czas xD

@Maciek zdziczałeś.

@Maciek zawsze mnie wkurzali tacy jak Ty co przyłazili do biura zawracać d⁎⁎e zamiast pracoeać

@Maciek ja po lockdownach za granicą miałem problemy grube z rozmową z nowymi ludźmi. Fobia społeczna na 100% a wcześniej byłem dusza towarzystwa z milionem znajomych. Już jest git. Trochę praktyki i skill wrócił, choć dalej mam wrażenie że nie jest to co było

@Maciek Dynamiczniak normik z ciebie.

A tak na prawdę to praca zdalna może być tak samo społecznie angażująca jak na miejscu, tylko musi ogarniać to manager. Ja się zwolniłem z jednej pracy gdzie miałem 100% zdalnie jak zaczęli wymuszać powrót do biura, gdzie ja się dzielnie opierałem do czasu jak dali mi ultimatum wracam albo spadam. Więc powiedziałem papa. Nie miałem żadnych sentymentów bo po 5 latach pracy zdalnej nie znałem kompletnie nikogo oprócz bezpośrednich osób z którymi pracowałem, a ci z którymi zdarzało mi sie pracować poza tą grupą byli wkurzający i nie ogarniali rzeczy jak pisanie maila i ciągle marudzili, że łatwiej by było jakby mógł podejśc mi do biurka...

W nowej firmie w której już 2 lata siedzę robię 100% zdalnie, ale mamy spotkania 3x w tygodniu po 30minut tylko żeby gadać o bzdurach i co tam słychać. I rzeczywiście to pomaga budować zaufanie między pracownikami i wiedzę kto tam pracuje i do kogo można uderzyć po co. I wystarczy pogadać przez internet i ma się ten sam efekt co plotki w kuchni. Ale do tego trzeba mieć managera, który nie ma kija w d⁎⁎ie i nie ma kompleksu boga ktory musi doglądać swojej trzody chlewnej w postaci pracowników na miejscu.

A dojeżdżanie do roboty żeby tylko być, bo robisz to samo co w domu to czystej wody patologia. Zwłaszcza w korpo które bredzą jakie to nie są eko i jak dbają o redukcje emisji CO2. Ale potem pracownikom każą stć w korkach i emitować te spaliny.