@zomers dzięki! Ja mam syna z orzeczeniem. I to nie naciąganym, ma ewidentne problemy. Papiery dały dużo - nauczyciel wspomagający i masa dodatkowych zajęć i terapii, które naprawdę dużo już pomogły.

Jako dorosły wiem, że u mnie to inaczej będzie wyglądało.

@tomey wspomagający, to już oznacza autyzm, bo do ADHD, nie przyznają. Oczywiście przy wychowaniu dziecka jest ważna diagnoza, bo rozumiesz jego zachowanie. U dorosłego, nie wiele ziemi, bo albo chcesz z tym walczyć, albo nie. Ewentualnie leki.

@Dziwen nic złego, ale diagnoza jednak wskazuje jakieś własne ograniczenia. Po prostu chciałbym, żeby wnioski lekarza były dla mnie wiarygodne.

@tomey

diagnoza jednak wskazuje jakieś własne ograniczenia

...albo możliwości. Każdy kij ma dwa końce.

@evilonep rel

@evilonep eh, no mi trochę właśnie też. Teraz jest jakaś wręcz moda na adhd u dorosłych, i cała masa "specjalistów", którzy chętnie takie diagnozy wydają. Chcę do psychiatry, ale chciałbym właśnie jakiegoś ogarniętego. Bo dla mnie to właśnie społeczność pełna szarlatanów, i ciężko trafić na kogoś, kto ma coś faktycznie wspólnego z nauką

@AdelbertVonBimberstein rel

wiedza o tym jedynie na co mi sie przyda, to żeby wychować dzieciaki na mniej zjebane, niech będą sobą, a nie kimś kogo oczekuje od nich świat

@AdelbertVonBimberstein nie rozumiem chyba. Brałeś leki na adhd mimo że się nigdy nie diagnozowałeś?

@tomey tak, mam dostęp bo syn ma diagnozę i próbowaliśmy ale ze względu na skutki uboczne musieliśmy odstawić (medikinet- przestał jeść; atomoksetyna- stracił wszelką radość z życia).

@Kronos dzięki! Nie musi być na NFZ, ważne, żeby był dobry. Na psychologach już się przejechałem, a psychoterapeutów nawet nie rozważałem

@kkdawid A diagnozowałeś się właśnie jako dorosły?

@tomey tak, będąc kilka lat po studiach które zmęczyłem, już wiem dlaczego

@kkdawid pamiętasz może nazwisko lekarza? I jak to wyglądało, co Cię skusiło, żeby iść do specjalisty?

@tomey dr Adrian Chrobak, ale stał się popularny (słusznie bo wg mnie jest bardzo dobry) więc z cenami i terminami średnio.

Od szkoły średniej miałem poczucie że coś jest nie tak lecę na życiowym farcie zamiast uczyć się i ogarniać na bieżąco. Dzięki stresowi jakoś zdałem studia, ale miałem opinię bumelanta i nie potrafiłem być systematyczny w czymkolwiek.

Po studiach zacząłem rozumieć te rzeczy lepiej, oraz to że nie miałem poczucie czasu, jak podchodziłem do zadań ( liczyłem czas w jaki go zrobię biorąc scenariusz kiedy jestem zafiksowany na temacie, ale jak wychodziło do wykonania to dopadała mnie patologiczna prolaktynacja i projekt się sypał, wielokrotnie). Do tego problemy z patologicznym zapominaniem wszystkiego, co było dla mnie bardzo dziwne, jakbym miał alzheimera.

Zobaczyłem dwa trzy memy o ADHD, żona powiedziała że brzmi jak ja, i wtedy coś mi zatrybiło. Jak przeczytałem kilka artykułów to zrozumiałem że pasuje to do mnie idealnie.