@DexterFromLab podobne odczucia, z tym, że mam side project, który rzeczywiście mi się podoba.

Z głównej pracy programisty myślę kiedyś zrezygnuje, ale pierw dom skończe i kredyt pospłacam.

@DexterFromLab - gratulacje, że się wiedzie i jest czas pomyśleć nad sensem tego wszystkiego

Ja miałem już kilka takich kryzysów - może dla Ciebie to nie kryzys - ale dla mnie były.

Pierwszy przetrwałem bo mi się całe życie przewróciło do góry nogami (akurat pozytywnie) i praca zeszła na dalszy plan (i zgodnie z zasadą "miej wyjebane a będzie Ci dane" w pracy się układało).

Drugi przetrwałem bo zmieniłem z Operations na Reliability - i okazało się, że nie tylko to lubię, ale i jestem w tym dobry (pomimo braku wiary w siebie).

Trzeci przetrwałem realizując się ucząc innych - okazało się, że przekazywanie wiedzy innym i obserwowanie ich rozwoju dało mi wiele radości i stało się na jakiś czas moją siłą napędową.

Teraz czuję nadchodzący czwarty kryzys - ale nie wiedzieć czemu tym razem się jakoś tym nawet nie martwię.

Prowadziłem kiedyś swój biznes - może wrócę do bycia przedsiębiorcą

Kiedy ostatnio był urlop?

@DexterFromLab czasami warto cofnąć się, żeby ruszyć do przodu

To dobry kierunek. Głowa jest najważeszniejsza. Reszta to wynik.

Skoro A.i. ma wymieść z rynku większość programistów to może jeszcze lepiej poczekać z rok czy dwa z decyzją o odejściu i powolutku zaczynać coś innego. Jeszcze można zarobić a później może juz nie być okazji i nie bedzie powrotu w razie gdyby jednak inna praca tez nie byla taka fajna albo i tak zwolnią albo zmniejszą pensje. Z drugiej strony może wlasnie lepiej wcześniej wejść w inna branżę bo bedzie za duzo chetnych naraz byłych programistów i innych prac. Coś czego a.i. nie zastąpi zbyt szybko.

Jakbym o sobie czytał...

@DexterFromLab Mam niestety tak samo. Dobry stack pożądany na rynku więc kasy mam znacznie więcej niż tak naprawdę potrzebuję. Projekty niby są ciekawe, ludzie na których trafiam naprawdę w porządku. Co z tego jeśli patrząc na ten kod kompletnie nie czuję żadnego zaangażowania ani sensu większości aktywności które muszę wykonywać w pracy.

Patrzę jak koledzy dywagują nad clean code i architekturą jakiegoś nowego serwisu. I niby to ważne. Ale ja wiem, że nie ma żadnego znaczenia bo wiem, jak to będzie wyglądać bo to już setna taka dyskusja - albo porzucimy go bo zmienią się plany biznesowe albo odpalimy i nikt do niego nie będzie zaglądał przez lata (poza security fixami). I już mi się nie chce nad tym pracować, dyskutować. Nie widzę sensu.

Jak idę do garażu i zrobię sobie jakąś pierdołę - stolik na przykład. To potem mogę na niego spojrzeć, dotknąć, kawę sobie na nim postawić. Mam namacalny efekt pracy i ta praca naprawdę miała sens. Potrafię się nią cieszyć i chcę wykonywać jej więcej. Z softem już od lat tak nie miałem...

@DexterFromLab zaraz wszyscy będą tylko code revieverami dla AI, znika najlepsza część czyli tworzenie rozwiązań i kodu, a zostaje użeranie się z PM i klientami co mieli na myśli precyzując wymagania biznesowe i czepianie o słówka, plus przeglądanie i poprawianie cudzych wypocin. AI zgarnie dla siebie część kreatywną, a ludziom zostaje tylko zbieranie śmieci. Moze roboty nie stracisz, ale to nie jest ta sama robota, na którą się pisałeś zaczynając pracę. Niech se w d⁎⁎ę to wszystko wsadzą i sami tam siedzą, management razem z AI.

@DexterFromLab Jestem właściwie w podobnym wieku, mam takie same rozterki. Tylko zacząłem dużo wcześniej jak Ty. U mnie w tym roku wjedzie 18 rok siedzenia w tym syfie zwanym współcześnie IT. Zaczynałem jeszcze w szkole średniej, po maturze ostro wjechało.

Koduje mało, bardziej analizy danych i devopsowanie na poziomie security. Kiedyś myślałem, żeby do 40 tym j⁎⁎⁎ąć, teraz że życie wymaga miejsca do życia, daje jeszcze 8-10 lat. Gówno AI przeora trochę rynek. Dlatego warto poczekać.

Wczoraj widziałem super szkolenie. Analiza logów systemowych przez model AI, automatyzacja obsługi serwerów przez AI. Więcej takich debilnych pomysłów to oznacza więcej pracy dla nas.

IT musi się oczyścić z ludzi, którzy przyszli tu dla pieniędzy ale nie mają wiedzy.

@DexterFromLab Nie myślałeś o pracy w jakieś mniejszej firmie albo startupie? Tam często nie ma tyou procesów i mozna uprawiać romantyczną twórczość

@DexterFromLab to ja od drugiej strony - od zawsze chciałam być programistą i od kilkunastu lat jestem. Nadal mam z tego dużo frajdy, zmaganie się z czymś, układanie w głowie i w kodzie kawałków w jak najlepszy sposób, a potem działający, elegancki rezultat dają mi satysfakcję. AI tego nie zmieniło, i tak rzadko napisze coś z sensem, zwykle mam tę rozrywkę, że z politowaniem mogę mu pokazać "pacz, debilu, jak to ma być zrobione" - zdejmuje ze mnie głównie inwestygację i debugowanie.

Lat mam sporo więcej niż większość w tym wątku, do emerytury zostało mniej niż 10. Myślę, że istotnym czynnikiem jest to, że jestem w sensownym projekcie z dojrzałym zespołem. Z poprzedniej pracy zrezygnowałam, bo frustracja mi się wylewała uszami - nie widziałam żadnego sensu w tym, co robiliśmy. Teraz - jak renkom odjął. Na code review patrzę jak na dupochron, jeśli przejdzie jakiś babol, to jest to wspólna odpowiedzialność i nie ma pokazywania palcami, kto winny, tylko szukamy rozwiązania i sposobu, żeby problem się nie powtórzył. Kiedyś wysadziłam kawałek produkcji i miałam okazję przetestować, że to nie są czcze deklaracje.

Nie wiem, czy kiedyś mi się ta praca znudzi. Chyba nie, skoro po tylu latach i wielu frustrujących projektach jest nadal dobrze.

Ja prawie całe życie zawodowe pracowałem w korpo. Tylko, że dużo mniej płatne niż poważne IT i praca na excelu i jakiś programikach do obsługi papierów i klienta. Potem dali mi mały 4 osobowy zespół do zarządzania i tak lata lecialy. Ja tam siedziałem bo było stabilnie ale motywacja szła w dół. W końcu miałem bardzo poważny kryzys, nie widziałem sensu w niczym, byłem blisko końca i to było straszne. Jak teraz o tym myślę to obudziłem się w ostatniej chwili.

W końcu rzuciłem wypowiedzenie bez żadnego planu i poszedłem na 6 miesięczne płatne L4. Stwierdzilem, że i tak nic gorszego się nie zdarzy. Załatwiłem zwolnienie od psychiatry żeby ZUS się nie przyczepił (co miesiąc płatne 150zł).

W między czasie odpoczywałem i zastanawiałem się czym się zająć. Lubiłem dłubać w drewnie i padło na to. Poszukałem pracy jako stolarz i zmieniłem robotę na fizyczną. Na początku było ciężko się przestawić, nie powiem. Jak w memie "inny świat, inni ludzie" ale się przełamałem i to była dla mnie dobra lekcja. W między czasie postanowiłem zbudować własną małą przydomową stolarnię. Rozbudowałem istniejące pomieszczenia gospodarcze z 25m2 na 100m2. Aktualnie mam stan zamknięty, jeszcze bez maszyn. (pomagał mi emerytowany sąsiad budowlaniec, któremu płaciłem na godziny). Budynek wyszedł 1 klasa, sam go murowałem, sam ocieplałem, kładłem klej i siatkę a teraz kładę wełnę na dach. Największej pomocy potrzebowałem przy budowie dachu. Już samo zbudowanie budynku dało mi ogrom satysfakcji i jestem bardzo dumny z siebie.

Chociaż bardzo mało znam się na stolarce drewnianej to mimo wszystko stawiam wszystko na jedną kartę i idę w to na 100%. Póki co dalej pracuję u kogoś, a po pracy buduję swoje, by docelowo przejść na własną działalność.

Od kiedy znalazłem swój cel w życiu i namacalnie dążę do jego realizacji, jest mi dużo lepiej. Aktualnie mam 36 lat i czuję się jakbym zmartwychwstał i wiem, że mogę bardzo dużo. Dziś jest ciężko fizyczne ale super psychicznie. Mam konkretne cele, trzymam dyscyplinę i odnalazłem swój sens. Oczywiście nadal zdaję sobie sprawę, że jestem tylko nic nie znaczącym pyłkiem w wielkim świecie ale zmieniam cały swój i mojej rodziny świat na lepsze i to mi w zupełności wystarcza.

Czujesz, że musisz odpocząć?

Masz odpowiednie warunki i zasoby?

W takim razie odpowiedź jest tylko jedna.

Jebaj to i naładuj baterie.

Pozwól sobie zatęsknić za pracą.