Życie toczy się dalej. Grób niemieckiego żołnierza, Hawel 1946 rok.
Polecam książki Haralda Jähnera opisujące powojenne życie codzienne w Niemczech. Oprócz powojennej biedy i próby ułożenia zycia na nowo Jähner portretuje kobiety, które z powodu dużego deficytu mężczyzn, musiały wziąć na swoje barki odpowiedzialność za codzienne życie. Autor opisuje też wędrówkę ogromnej ilości ludzi przemierzających nowy kraj: bylych więźniów obozów, bylych żołnierzy, ludzii szukających rodziny lub miejsca do życia, przestępców, ludzi po traumie itp.
jakie za⁎⁎⁎⁎ste zdjęcie... Czasami mam takie rozkminki że ja sobie piwkuję przed kompałke a kilkaset kilometrów dalej ludzie siedzą w okopach i walczą z najeźdzcą.
Pojawiła się na Reddit mapka z miastami, które stają się obiektem szydery i wstydu każdeego uropejskiego kraju.
U nas padło na Białystok.
Kilka cytatów co do wyboru miast
Ludwigshafen
To jedno z najbrzydszych miast w Niemczech. Rywalizuje o tytuł z opuszczonymi, opuszczonymi ośrodkami przemysłowymi i miejscami na Wschodzie, które naznaczyły komunistyczny brutalizm i mimo to nadal wyglądają gorzej. Najbardziej godnym uwagi znakiem wizualnym są ogromne zakłady chemiczne BASF.
A skoro mowa o tej fabryce, miasto często śmierdzi okropnie, bo coś w niej poszło nie tak. Czasami z tego powodu nie można otworzyć okna.
Ludzie tam są po prostu głupi, nie wiem jak to inaczej powiedzieć. Nie spotkałem jeszcze osoby urodzonej i wychowanej w Ludwigshafen, która nie byłaby głupia jak cegła.
Stamtąd pochodził były kanclerz Helmut Kohl, który był skorumpowany i niekompetentny. I nawet on nie chciał, żeby jego tłusta d⁎⁎a została tam pochowana, więc pochowano go w pięknej Speyer.
Konya to miejsce, z którego pochodzą wirujący derwisze. Ludzie często mówią, że najmądrzejsza osoba w Konyi zakręciła się na śmierć.
Ponadto miasto cechuje bardzo twardy konserwatyzm muzułmański z mocnnym kultem jednostki prezydenta Erdogana.
Dla Słowenii Maribor jest stolicą regionu, z którego wszyscy się śmieją. Jest wiele miejsc, które znacznie lepiej pasują do tego żenującego opisu (brudne / zaniedbane / pełne religijnych wariatów), ale trudno byłoby zgodzić się na jedno, bo w każdym mieszka około 7 osób.
Vaslui to najbiedniejszy obszar w całej Unii Europejskiej i oczywiście w Rumunii. Słyną z alkoholizmu, dużej wiary i przestarzałego sposobu myślenia (choć są to kwestie powszechne w Rumunii, ale w ich przypadku tylko wzmacnia to ich status mema)
w Finlandii Kouvola (nie Kouvula, jak stwierdza poczta) jest po prostu uważana za szare miasto. Architekturę często żartobliwie porównuje się do szarych miast sowieckich. Z tego powodu miasto ma obraźliwy przydomek „Kouvostoliitto” („Związek Radziecki” po fińsku to „Neuvostoliitto”, więc myślę, że pseudonim po angielsku brzmiałby coś w rodzaju „radzieckiego Kouvola”). Nie jest to więc szczególnie krępujące ani złe miasto, po prostu nie jest to pożądane miejsce dla wielu ludzi, zwłaszcza młodych ludzi, jako miejsce do przeprowadzki. Jak na miasto w Finlandii jest ono duże, z 11. co do wielkości populacją, ale jeśli się nie mylę, są tam ludzie w średnim lub starszym wieku, więc przypuszczam, że populacja tam powoli maleje.
Na Białorusi Świetłahorsk to miasto z największą liczbą narkomanów, a przy tym strasznie zbudowane. Same fabryki nawet w centrum.
Intensywny regionalizm skutkuje dużą nienawiścią do stolicy. Nienawidzimy Madrytu, bo wydaje się, że istnieje tylko Madryt, a reszta Hiszpanii jest nieistotna. Wszystko dzieje się w Madrycie, tylko wiadomości o Madrycie są transmitowane w telewizji, w Madrycie można usłyszeć wytworny hiszpański akcent (w pobliżu znajdują się małe miasteczka, które mają najwyższy PKB na mieszkańca), kiedy nadchodzi lato, każda plaża na wybrzeżu jest nimi zatłoczona.
Skopje i jego kicz i fałszerstwo. Wciąż całkiem fajnie zobaczyć i bardzo podobała mi się moja wizyta w mieście. I bardzo dobre jedzenie i oszałamiająca przyroda. Ale kicz stolicy jest po prostu trochę zabawny i przesadny i nie sądzę, żeby dobrze reprezentował kraj (co stolica jednak robi). O ile wiem, wielu Macedończyków również nie jest z tego zadowolonych, ponieważ projekt mający na celu nadanie miastu takiego wyglądu kosztował mnóstwo pieniędzy, co nie zostało dobrze przyjęte w czasach kryzysu
Rosja ma wielu kandydatów
Moskwa, bo tam siedzi rząd, a administracja miejska potrafi marnować nieskończone pieniądze, jakie dostaje
Omsk za bycie memem, ponieważ był narkotykową stolicą kraju, ma też metro składające się z 1 stacji z 0 pociągami
Petersburgu za zabawny akcent
Varkucie za niepowodzenia i okrucieństwa neoliberalnej gospodarki
i wreszcie Murmańsk, bo według nich gotowanie mięsa z ziemniakami i solą i niczym więcej to odpowiednia zupa
Dzierzansk zasłynął bardzo dużym zanieczyszczeniem i wyjątkowo nieatrakcyjna architekturą.
W Slough w Wielkiej Brytanii panuje przekonanie, że nie ma tu nic dobrego. To nudne, brzydkie i zaniedbane miasto tuż za granicami Londynu. Chociaż nie jest tak biedny jak niektóre nadmorskie lub dawne miasta górnicze i nie jest tak niebezpieczny jak niektóre dzielnice dużych miast.
John Benjamin napisał wiersz w 1928 roku.„Przyjdźcie, bomby i spadajcie na Slough”, który nie wpłynął pozytywnie na jego reputację.
Slough jeszcze 10 lat wcześniej było małą przyjemną wioską niedaleko Eton, potem dwóch biznesmenów kupiło wszystkie pozostałe pojazdy z I wojny światowej i odnowiło je na terenie dawnej farmy, tworząc pierwszy na świecie teren przemysłowy, jednak do 1928 roku uległ on ogromnemu upadkowi, ponieważ zniknęło większość pojazdów, wszędzie panował bałagan, a domy dla pracujących tam ludzi były słabo zbudowane.
Cytuję bezpośrednio tłumacząc przez Google, nie zmieniam formy i składni. Może kogoś zainteresuje.
wiersz sprzed wojny, a nadal aktualny. pamiętam jak ten 'urban w londynie' robił odcinek o tym że slough to normalne miejsce i jako przykład zrobił wywiad uliczny z normalnym brytyjczykiem ze slough. trafił na mojego wtedy sąsiada heroiniste, który chyba akurat był na speedzie i podsumował że wszystko ok i mieszkają tu też normalni brytyjczycy.
Inauguracja pierwszego Prezydenta Republiki Białorusi Aleksandra Łukaszenki, 20 lipca 1994
W drugiej turze wyborów 10 lipca 1994 roku Łukaszenka pokonał Kiebicza, uzyskując 80% głosów (według innych źródeł – 81% lub 80,1%) i tym samym został wybrany na stanowisko pierwszego prezydenta Republiki Białorusi.
Musi być bardzo dobrym prezydentem, skoro naród nieprzerwanie od 30 lat wybiera go na swojego przedstawiciela.
Obraz zniszczeń miasta, które miało "ucierpieć dla przykładu" łączy się z powieścią Kurta Vonneguta Rzeźnia numer pięć. Ksiazka zostala zainspirowana pobytem autora w niewoli w Dreźnie podczas bombardowań i jest połączeniem na wpół autobiograficznej refleksji o czasie, jaki tam spędził, z science-fiction.
Opis wyjscia z piwnic rzeźni na zdziesiątkowane ulice Drezna po bombardowaniu opisał Vonnegut jak wejście na powierzchnię księżyca. Kratery i wszystko tak zniszczone, że nie wyglądało już jak miasto. Myślę, że podobne odczucia mogli żywic Warszawiacy po stłumieniu przez Niemców powstania Warszawskiego i zagruzowaniu miasta.
Bombardowanie było tak zorganizowane, a zestaw zabieranych bomb tak dobrany, że na zbombardowanym obszarze powstało zjawisko burzy ogniowej – ogromnego pożaru, w którym słup gorącego powietrza zasysa w sposób ciągły powietrze z otoczenia, tym samym samoistnie się podsycając. Taki pożar nie jest możliwy do opanowania, w jego epicentrum temperatura dochodzi do 1600º C, spaleniu ulegają wszystkie palne materiały. W tym ludzie, którzy setkami stłoczeni w piwnicach, udusili się z braku powietrza, wyssanego przez pożar, a następnie ich ciała zostały zwęglone przez ogromną temperaturę.
Ludzie, którzy nie zdążyli ukryć się w piwnicach, lub zdążyli z nich uciec, gdy domy stanęły w ogniu, często nie byli w stanie przeżyć. Na zewnątrz szalał ogniowy huragan, wokół płomieni powstały potężne wiry zasysanego powietrza o prędkości do kilkuset kilometrów na godzinę, które wciągały ludzi do ognia. Późniejsze sekcje zwłok – o ile będą się one jeszcze do tego nadawały – wykażą, że 70% ofiar poniosła śmierć nie w wyniku spalenia, lecz uduszenia bądź rozerwania płuc w wyniku gigantycznych różnic ciśnienia. Ulicami płynęła rzeka roztopionego asfaltu i metali.
Rankiem miasto było już całkowicie wypalone. Ludzie którym udało się przeżyć widzieli potworne morze dopalających się ruin i sterty spalonych zwłok na ulicach.
Ciężko ustalić liczbę ofiar. Najnowsze badania mówią o 22-25 tys ofiar.
Przeżyłem kontrolowany wybuch pojedynczej bomby z drugiej wojny światowej i nawet nie chcę sobie wyobrażać, co musieli czuć mieszkańcy bombardowanego miasta.
@alaMAkota gwoli prawdy historycznej trzeba dodać, że Drezno było jak najbardziej celem wojskowym- wbrew powojennej narracji ziomkostw czy innych pogrobowców Trzeciej Rzeszy. Znajdował się tam, jak dziś byśmy powiedzieli ogromny hub transportowy, łączący Rzeszę z Łużycami, Śląskiem i Protektoratem. Dodać do tego trzeba lotnisko, setki zakładów produkcyjnych skupionych na dostawach wojennych (w tym min. ważne zakłady Zeissa produkujące optykę czy Lehmanna produkujące działa plot.), potężny garnizon i centrum administracyjne.
