Przez weekend byłem mniej dostępny, a i zdjęcia średnie żeby mi się chciało bawić z opisem. Dlatego też, żeby zawsze regularnie dostarczać coś na tag, rezygnuję z tłumaczenia opisów przy zdjęciach typu dzisiejsze - kiedy każdy widzi co widać, szkoda lać wodę A Google translate średnio poprawnie tłumaczy .
Tak więc
Samolot przecinający księżycowy rogalik
źródło i prawa autorskie: Juned Patel
Wykonane w Bolton, UK.
Nie ma się tu co rozpisywać i mi się nie chce przy takich zdjęciach Nie umniejszam w żadnym wypadku jego walorom artystycznym, po prostu wydaje mi się że poszczególnych elementów nie trzeba tu wyjaśniać.
Sorki za taką przerwę we wrzutkach, ale jak raz nie miałem czasu się zebrać i ogarnąć opis, to już poleciało i potem było ciężko wrócić na właściwe tory
Przynajmniej wracamy z dobrym kadrem, a w komentarzach powrzucam wszystkie zaległe zdjęcia - już bez tłumaczonego opisu, same kadry.
I postaram się to robić regularnie, albo chociaż przy co ciekawszych wrzutach
Wschód Drogi Mlecznej
Źródło i prawa autorskie: José Rodrigues
Centrum Drogi Mlecznej wschodzi za chilijskim obserwaturium La Silla. Na lewo od znajdującego się w konstelacji Wodnika centrum naszej galatyki, wznosi się New Technology Telescope, należący do Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO). NTT jest pionierskim rozwiązaniem w zastosowaniu aktywnej optyki do dokładnego kontrolowania kształtu zwierciadeł dużych teleskopów.
Z kolei po prawej stronie znajduje się 3,6-metrowy Teleskop ESO, siedziba spektrografów HARPS i NIRPS polujących na egzoplanety. Po środku, w centralnym zgrubieniu galatyki, widzimy obłoki pyłu międzygwiazdowego, jasnymi gwiazdy, gromady i mgławice. A wśród tych ostatnich, nalepiej widoczna emisyjna mgławica Laguna, M8. Mgławica Trójlistna Koniczyna, M20, na lewo od Laguny, łączy w sobie niebieskie światło pyłowej mgławicy refleksyjnej z czerwonawą emisyjną. Oba te obiekty są popularnymi celami teleskopów.
Przedstawione zdjęcie to stack oddzielnych ekspozycji ziemi i nieba wykonanych w kwietniu 2023 r., wszystkie wykonane przy użyciu tego samego kadru i tego samego sprzętu fotograficznego.
@Oczk tak się dopytam, jak mieszkam na obrzeżach metropolii Warszawskiej to jak wyjdę na okoliczne pola to będę miał szansę zobaczyć zorzę polarną jak zachmurzenie nie będzie zbyt mocne czy mam marne szanse na to?
Dziś ciekawy obiekt, wymagający trochę więcej skilla do sfotografowania
Wzdłuż obłoku molekularnego Byka
Źródło i prawa autorskie: Yuexiao Shen, Joe Hua
Maźnięcie kosmicznym pędzlem skomponowało to emisyjno-pyłowo-ciemno mgławicowe płótno. Mozaika o szerokości 5 stopni przedstawia obszar na północ od jasnej gwiazdy Aldebaran, wzdłuż jednej ze ścian chmury mokelularnej Byka. W lewym dolnym rogu, mgławica emisyjna skatalogowana jako Sh2-239 wskazuje na aktywność gwiazdotwórczą. Znajdujące się w regionie obiekty Herbiga-Haro, mgławice powiązane z nowo narodzonymi gwiazdami, są oznaczone charakterystycznymi czerwonawymi strumieniami wodoru. Powyżej i w prawo od T Tauri, znajduje się żółtawa mgławica historycznie znana jako Zmienna(Czy raczej Niestała? variable) Mgławica Hinda, NGC1555. Gwiazdy typu T Tauri są obecnie powszechnie uznawane za młode, mające mniej niż kilka milionów lat, gwiazdy podobne do Słońca, znajdujące się wciąż na wczesnym etapie formowania.
Po raz kolejny obiekt głębokiego nieba, tym razem nawet taki trochę ukryty. Ciekawe ile podobnych, a nawet większych obiektów zasłania nam Droga Mleczna
IC 342: Galaktyka ukryta w Żyrafie
Źródło i prawa autorskie: Steve Cannistra
Podobna rozmiarami do dużych galaktyk spiralnych w naszym sąsiedztwie(m.in. do Galaktyki Wiatraczek), IC 342 znajduje się zaledwie 10 milionów lat świetlnych od nas, w gwiazdozbiorze nieba północnego, Żyrafie. Mogłaby dzięki swoim rozmiarom być wyraźnie widocznym obiektem na naszym niebie, ale niestety jest ukryta za zasłoną gwiazd, obłoków gazu i pyłu wzdłuż płaszczyzny naszej własnej galaktyki - Drogi Mlecznej. Mimo że światło IC 342 jest przyćmione i zaczerwienione, to prezentowane zdjęcie przedstawia pył własny owej galaktyki, młode gromady i świecące obszary formowania się gwiazd wzdłuż ramion spiralnych, wijących się daleko od jądra. IC 342 przeszła niedawno gwałtowny wybuch aktywności gwiazdotwórczej i znajduje się na tyle blisko, że grawitacyjnie wpłynęła na ewolucję lokalnej grupy galaktyk i Drogi Mlecznej.
Te splątane włókna świecącego gazu rozprzestrzeniają się po niebie w kierunku gwiazdozbioru Łabędzia, jako część Mgławicy Welon. Sam Welon jest pozostałością po supernowej, rozszerzającym się obłokiem powstałym w wyniku śmiercionośnej eksplozji masywnej gwiazdy. Światło z pierwotnej eksplozji prawdopodobnie dotarło do Ziemi ponad 5000 lat temu. Znana również jako Pętla Łabędzia i skatalogowana jako NGC 6979, Mgławica Welon rozciąga się obecnie na około 6 razy większą średnicę Księżyca w pełni. Rozpiętość pętli to około 30 lat świetlnych, biorąc pod uwagę jego szacunkową odległość wynoszącą 2400 lat świetlnych. Często nazywany Trójkątem Pickeringa, od nazwiska dyrektora Obserwatorium Harvard College, w którym doszło do odkrycia - zgodnie z ówczesnym zwyczajem - być może lepiej będzie go nazwać na cześć swojej odkrywczyni, astronom Williaminy Fleming, Trójkątnym Fleming.
Źródło i Prawa Autorskie: Mark Hanson & Martin Pugh, SSRO, PROMPT, CTIO, NSF
Wyrzeźbiony gwiezdnym wiatrem i promieniowaniem, ten obłok pyłu międzygwiezdnego przyjął niezwykły i znajomy kształt. Mgławica Koński Łeb znajduje się w odległości około 1500 lat świetlnych i jest osadzona w rozległym kompleksie skarbów Oriona. „Wysoki” na około pięć lat świetlnych ciemny obłok jest skatalogowany jako Barnard 33 i jest widoczny tylko dlatego, że w tle znajduje się świecąca mgławica emisyjna IC 434. W ciemnym obłoku tworzą się gwiazdy. W lewym dolnym rogu zdjęcia znajduje się niebieska mgławica refleksyjna NGC 2023, otaczająca gorącą, młodą gwiazdę. Prezentowane zdjęcie łączy w sobie obrazy wąskopasmowe i szerokopasmowe zarejestrowane przy użyciu kilku różnych teleskopów.
Piękna fotka, w ogóle Orion i okolice to moja ulubiona kopalnia kosmicznych skarbów, szkoda że taka trudna w obsłudze (głównie przez warunki pogodowe w miesiącach występowania Oriona na naszym niebie). Ale wykorzystuję teraz każdą okazję, żeby złapać trochę fotonów, albo po prostu usiąść, patrzeć i podziwiać tego pana w pełnej krasie.
Ten Koński Łeb na tle innych mgławic tego regionu wydaje się malutki, musiała tu być zastosowana ogromna ogniskowa aby wydobyć tyle detali. Ale niech wyobraźnię oglądających dodatkowo pobudzi fakt, że sam ten "malutki" łeb ma kilka lat świetlnych długości. Nasz cały układ słoneczny mógłby być ziarnkiem piasku w oku tego konika.
To nie jest plama słoneczna. To Międzynarodowa Stacja Kosmiczna (ISS) przyłapana na przelocie przed Słońcem. Plamy słoneczne mają ciemne centrum, jaśniejszy półcień otaczający i nie mają przyczepionych kapsuł typu Dragon. Natomiast ISS to złożony mechanizm o wielu iglicach, będący jednym z największych i najbardziej skomplikowanych statków kosmicznych, jakie kiedykolwiek stworzyła ludzkość. Ponadto plamy słoneczne pojawiają się na powierzchni Słońca, podczas gdy ISS krąży wokół Ziemi. Tranzyt na tle Słońca nie jest czymś niezwykłym w przypadku ISS, która okrąża Ziemię mniej więcej co 90 minut, ale ustalenie właściwej lokalizacji, czasu i sprzętu w celu uzyskania świetnego kadru jest rzadkością. Przedstawione zdjęcie stanowi połączenie trzech zdjęć zrobionych w 2021 roku z tego samego miejsca i niemal w tym samym czasie. Jedno zdjęcie – prześwietlone – uchwyciło słabe wypukłości widoczne na szczycie Słońca, drugie zdjęcie – niedoświetlone – uchwyciło złożoną teksturę chromosfery Słońca, podczas gdy trzecie zdjęcie – najtrudniejsze do uzyskania – uchwyciło stację kosmiczną, która w ułamku sekundy przeleciała przez Słońce. Dokładna inspekcja sylwetki stacji kosmicznej ujawnia nawet zadokowaną kapsułę Dragon Crew.
Tym razem zdjęcie wykonane na makiecie mającej dać rzekomy dowód na kulistość Ziemii :v
Planeta Ziemia z Oriona
Rok temu, 16 listopada 2022 r. o godzinie 1:47 czasu wschodnioamerykańskiego, rakieta Space Launch System opuściła Ziemię niosąc statek kosmiczny Orion w ramach misji Artemis I, będącej pierwszym zintegrowanym testem systemów eksploracji kosmosu NASA. Ponad godzinę po starcie z kompleksu startowego 39B w Centrum Kosmicznym im. Kennedy'ego, jedna z zewnętrznych kamer Oriona uchwyciła ten widok. Na pierwszym planie silnik Orbitalnego Systemu Manewrowego oraz silniki pomocnicze, na dole Europejski Moduł Serwisowy. Za jednym z 7-metrowych skrzydeł modułu słonecznego widać nasz piękny świat macierzysty. Wykonując bliskie przeloty obok powierzchni Księżyca i osiągając wsteczną orbitę 70 000 kilometrów za Księżycem, bezzałogowa misja Artemis I trwała ponad 25 dni, testując możliwości do załogowej eksploracji Księżyca i Marsa. Bazując na sukcesie Artemis I, nie wcześniej niż w listopadzie 2024 r. misja Artemis II z czteroosobową załogą wyruszy na orbitę Księżyca i z powrotem.
Zanieczyszczenie światłem zwykle nie stanowi problemu w Qeqertaq. Ta odległa nadmorska wioska w zachodniej Grenlandii liczyła w 2020 roku raptem 114 mieszkańców. Mimo to, nawet na tak ciemnym niebie możemy w nocy zobaczyć światło.
6 listopada b.r., podczas intensywnej burzy geomagnetycznej, zasłony zorzy polarnej opadły na arktyczną krainę. W przeddzień nadchodzącej nocy polarnej, na 70 stopniach północnej szerokości geograficznej, inspirujący pokaz zorzy odbija się w wodach Zatoki Disko. Na zdjęciu wykonanym z odizolowanej osady, samotna góra lodowa dryfująca po lodowatym morzu jest oświetlona światłami brzegu.
Zupełnie inna tematyka i kadr, ale za to autorstwa pani Katarzyny Kaczmarczyk, osoby znanej i cenionej w środowisku
Poranny Księżyc spotyka Poranną Gwiazdę
Wenus pojawia się teraz jako jasna gwiazda poranna, świecąca na południowym wschodzie przed świtem. W czwartek, 9 listopada o poranku, niebiańska latarnia znalazła się w bliskim połączeniu ze słabnącym sierpem Księżyca. Z dużej części Europy zakrycie Księżyca można było obserwować na dziennym niebie.
Złożone obrazy przedstawiają zbliżenie Księżyca i gwiazdy porannej na warszawskim niebem. Sekwencja ośmiu ostrych zdjęć teleskopowych, wykonanych pomiędzy godziną 10:56 a 10:58, biegnie od lewej do prawej, gdy Wenus znikła za jasną krawędzią Księżyca.
Pogoda nie dopisuje, ale może by trochę rozruszać społeczność?
Kojarzycie https://apod.nasa.gov/apod/astropix.html ? To taka stronka, gdzie NASA prezentuje astronomiczne zdjęcie dnia, w skrócie APOD + krótkie objaśnienie od profesjonalnego astronoma, co my tam w ogóle widzimy.
Pomyślałem, że w celu zachowania ruchu w naszej społeczności, można by wrzucać to zdjęcie tutaj z przetłumaczonym (jako-tako, luźno) opisem.
Zawsze jedna strona do odwiedzenia mniej
No więc, poczynając od dziś, 15.11.2023 mamy:
Mgławica Krab
Skatalogowana jako M1, Mgławica Kraba otwiera słynną listę nie-komet utworzoną przez Charlesa Messiera . Obecnie wiemy, że to pozostałość po supernowej, czyli rozszerzająca się chmura gazów powstała w wyniku eksplozji masywnej gwiazdy.
Gwałtowne narodziny Kraba były obserwowane przez astronomów w roku 1054 . Z obecną średnicą mniej-więcej 10 lat świetlnych, mgławica rozszerza się z prędkością 1500 kilometrów na sekundę (!).
Możemy nawet zobaczyć to rozszerzanie porównując zdjęcia wykonane przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a i Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba.
@Oczk wyraźnie widać powiększanie się tej mgławicy gdy porównamy zdjęcia na przestrzeni 10 lat. W centrum znajduje się pulsar. Takie ciekawostki ode mnie.
Mgławice i inne tego typu zawsze mnie zastanawiały.
Chodzi mi o to, że Słońce powstało z mgławicy, która była pozostałością jakiejś supernowej (poprawiające mnie jakbym plótł głupoty). To jak wielką była ta poprzednia gwiazda, że starczyło na naszą i jeszcze resztę układu słonecznego?! Czy możliwe jest by tamta gwiazda miała planety, które sobie gdzieś w "okolicy" ciągle wędrują?
@ziel0ny polecam apke Aurora na Androida, dostałem powiadomienie że niedługo być coś widać w mojej okolicy, no i pół godziny później faktycznie było;)
Wreszcie trafiła się jakaś pogodna noc i wycelowałem teleskop w niebo - i akurat tak się złożyło, że ten sam obiekt fotografowałem prawie równo rok temu, a dokładniej 20.10.22
Setupu przez ostatni czas wcale nie aktualizowałem, dołożyłem tylko wcześniej zakupioną opaskę grzewczą na guider, bo nie jest on wyposażony w odrośnik.
Do tego obiektu musiałem także zdjąć filtr wąskopasmowy, z racji że mgławice refleksyjne to trochę szersze spektrum.
Materiału wyszło łącznie 4h i więcej zbierać nie będę, bo fanem tego obiektu nie jestem, a efekt jak dla mnie już jest zadowalający - zwłaszcza porównując ze zdjęciem z zeszłego roku :v
Przed Wami - Plejady, Siedem Sióstr, Baby, Kurki, mały duży wóz, jak zwał tak zwał. Ja preferuję wersję z mitologii greckiej.
Młoda gromada otwarta w gwiazdozbiorze Byka, widoczna bez problemu gołym okiem. Nazwę zawdzięcza nimfom, które ścigał Orion celem lubieżnego ubogacenia, aż w końcu Zeus się zlitował i zmienił je w gwiazdy. Problem w tym, że Orion też jest gwiazdozbiorem, i to całkiem bliskim XD Teraz jednak na straży sióstr stoi wielki Byk gotowy zaszarżować na zbereźnego myśliwego.
Gromadę otacza mgławica refleksyjna (świecąca światłem odbitym od sąsiednich gwiazd), pozostałość po "gwiezdnym żłobku" z którego wyszły Plejady. Rozrzucone są na odległość ok. 12 lat świetlnych, a więc całkiem blisko siebie.
I ostatnia ciekawostka z Wikipedii: XIX-wieczny niemiecki obserwator Heinrich Louis d’Arrest zaobserwował, że mgławica otulająca Plejady jest niewidoczna (lub ledwie dostrzegalna) w wielkich teleskopach, podczas gdy można ją zaobserwować w ich szukaczach.
I potwierdzam to obserwacjami z zeszłego roku, gdzie przez lornetkę plejady robiły lepsze wrażenie, niż gdy obserwowałem je przez teleskop
"mgławica otulająca Plejady jest niewidoczna (lub ledwie dostrzegalna) w wielkich teleskopach, podczas gdy można ją zaobserwować w ich szukaczach" - ktoś wie dlaczego tak jest? To trochę nielogiczne bo jednak większy teleskop zbiera więcej światła, więc mgławica powinna być lepiej widoczna niż na małym czy tak jak kolega @Oczk napisał przez szukacz.
@konto_na_wykop_pl zapewne chodzi o kontrast z niebem, gdzie nie ma tej mgławicy Jest już bardzo słaba i jak zbierzesz dużo światła, to jak widać sięga daleko wokół gwiazd, przez co przy dużym przybliżeniu nie widzisz "ciemnego tła". W szerszym kadrze dobrze już widać ją jako mgiełkę na tle czarnego nieba
@Oczk Plejady to był duszki leśne, które napastował niewyżyty seksualnie heros Orion. Plejady poskarżyły się Afrodycie, że Orion nie daje im spokoju i poprosiły o pomoc. Afrodyta pomogła, ale jak to bogini musiała dodać swoje trzy grosze. Afrodytę ukłuło to, że Orion ugania się za Plejadami, a nie za nią i zazdrosne bóstwo zamieniło Plejady i Oriona w gwiazdy chroniąc duszki przed agresywnym Orionem, a jednocześnie karząc i herosa i Plejady z zazdrości. Ament.
Piąta część przygód Cormorana Strike i Robin Ellacot. Jakby ktoś nie wiedział, a był zainteresowany, jest to seria o prywatnym detektywie-weteranie wojennym z urwaną nogą, autorstwa J.K. Rowling. Stylem przypomina takiego Harrego Pottera dla trochę starszych odbiorców.
Strike z pomocą (początkowo) tymczasowej pracownicy, w niezłym tempie zyskuje sławę i uznanie, rozwiązując co książkę głośne i medialne sprawy morderstw. Tym razem jednak ma być inaczej, gdyż detektywi podejmują się zgłębienia przypadku zniknięcia pewnej kobiety w 1974 roku.
Dwukrotnie podchodziłem do tego tytułu (niedługo po premierze, po ponownym przeczytaniu poprzednich 4 tomów), jednak wymiękłem przeczytaniu 200 stron w jakieś 6 miesięcy - niestety nawał obowiązków i szczątkowa ilość snu nie pozwoliła się cieszyć lekturą.
Drugi raz usiadłem do książki jakieś 2 miesiące temu, podejmując trudną decyzję, żeby tym razem nie czytać całej serii wstecz - to taka moja paranoja, że nie lubię brać się za coś "od środka", a miałem (mylne) wrażenie, że sporo pozapominałem z poprzednich książek. A tak naprawdę to szukałem usprawiedliwienia żeby przeczytać wszystko, bo uwielbiam tę serię i bałem się, że dwie zaległe książki to będzie za mało :v
No i tym razem przebrnąłem przez nią w około miesiąc, co jak na obszerność i ilość wolnego czasu, uważałem za niezły wynik.
Bardzo lubię, wręcz uwielbiam styl pisania Rowling, jej budowanie postaci i wyczuwalny klimat miejsc, w których toczy się akcja. Część zdecydowanie dłuższa od poprzednich, tempo spokojniejsze i dzięki temu autorka bardziej skupia się na przedstawieniu charakterów postaci i relacji między nimi. A że lubię oboje głównych bohaterów, nic więcej mi do szczęścia nie było potrzebne.
Jest łamigłówka, którą wydaje mi się że można rozwiązać przed punktem kulminacyjnym (czego sam nie zrobiłem :p), jest klimat Londynu (i tym razem także Kornwalii), jest rozwój postaci, ktoś dostaje w mordę od Cormorana, jest trochę humoru. No i niestety specyficzny dla Rowling punkt zwrotny/przyspieszenie akcji przez to, że akurat jakimś cudem bohater znajduje się w idealnym miejscu i czasie, czasem wręcz co do metra i sekund.
Niemniej dalej świetna lektura, nie żałuję że taka długa i polecam całą serię.
W końcu udało mi się znaleźć chwilę czasu na obróbkę materiału, który zbierałem przez 3 noce - 25, 26 i 28.09
Mimo, że księżyc wtedy mocno dawał się we znaki, filtr l-enhance mnie nie zawiódł i pozwolił zebrać całkiem przyzwoity materiał. Choć przyznam po raz kolejny, że jeszcze długa droga zanim nauczę się poprawie obrabiać takie mgławice. Poprzedni obiekt, Serce był nieporównywalnie łatwiejszy do wyciągnięcia kształtu i detali, bez nadmiernego szumu.
Tutaj metodą wielu prób i błędów (i wielokrotnym stackowaniu, odrzucając coraz więcej klatek), otrzymałem w końcu coś, co ma imo ręce i nogi. Ostatecznie użyłem 8h materiału w 3-minutowych klatkach.
Czyli mgławica emisyjna znajdująca się w konstelacji Kasjopei, powiązana z sąsiadującą mgławicą Serce z mojej ostatniej wrzutki, oddalona ok 6000 lat świetlnych od nas.
Materiał zbierany całkiem przyjemnie, bo pogoda pozwoliła mi nie chować teleskopu na dzień, więc omijał mnie żmudny proces ustawiania montażu na Gwiazdę Polarną, musiałem jedynie poprawiać ostrość. Odrzuciłem ok.1/3 klatek, z powodu jakiegoś delikatnego zachmurzenia czy innych dziwnych czynników, które powodowały że mgławica na zdjęciach była niewidoczna
Niestety wkradł się też spory gradient, zapewne od księżyca (ale też po stronie, w której ów występuje, znajduje się tuż za kadrem Serce, więc trochę chmury wodorowej też podbiło jasność)
No i przy wkładaniu filtra w aparat oczywiście musiałem go ubrudzić swoim paluchem i niestety było to bardzo widoczne na zdjęciu XD ale udało mi się to jakoś zamazać, mam nadzieję że nie widać.
@TymczasowyNick66 ja stwierdziłem, że przetestuję czy faktycznie l-enhance tak dobrze wycina blask księżyca. Wycina ale niestety nie idealnie, stąd właśnie ten gradient Względem tego co pisałem w poście, że to światło z serca, to pomyliłem kierunki xD
Która nazwę zawdzięcza, a jakże, kształtowi. I widoczności z Ziemi, bo jakby ją odwrócić "do góry nogami" to byśmy otrzymali całkowicie inną nazwę :v
Wrzucam trochę na szybko, bo jak zacząłem pisać to okazało się, że muszę zaraz wychodzić.
W każdym razie materiał bardzo "przyjemnie" zebrany, tj. odrzuciłem raptem 3 ostatnie klatki z powodu chmur. Filtr wyciął wszysktie potencjalne światła od samochodów/domu, dithering i dobre darki pozwoliły pozbyć się większości szumu, więc jestem bardzo zadowolony jak na jedną sesje
IC 1805 Heart Nebula
Stack ok. 4,5h w klatkach po 3 minuty
Dithering, klatki kalibracyjne, guiding
Canon eos 1100D astromod
Optolong L-enhance eos clip
SW 72ED + flattener
HEQ5 pro
Dorzucam jeszcze wersję bez gwiazd, bo mi osobiście się bardzo podoba.
@Oczk pięknie, podrzuć stacka Sam posiadam Astronomika CLS, ale zawsze zapominam o nim żeby wrzucić do aparatu. Klika razy z nim robiłem ale raz zniszczył mi bardzo gwiazdki i chyba przez to go nie używam
@kruzd podrzucę wieczorem albo jutro rano, zależy kiedy mi się uda usiąść do kompa. Generalnie teraz z telefonu widzę że trochę za jasne tło wyszło i jeszcze by je można "odzielenić". No nic, jutro i tak pewnie będę obrabiał nowy materiał to i ten poprawię
Ten astronomilk to jest filtr light pollution? Z tego co właśnie pamiętam to średnie opinie zbierały te lp od astronomika, w zasadzie to wszystkie oprócz optolonga l-pro
Wreszcie wróciłem do domu i miałem okazję wystawić sprzęt na piękne bezchmurne noce... I zająć się na poważniej zbieraniem materiału.
Dzięki montażowi goto i opanowaniu Astroberry na tyle, że mogłem trzy noce z rzędu fotografować dokładnie ten sam kadr. I ustawić dithering, tj. lekkie przesunięcie obrazu po każdym zdjęciu (w moim przypadku o 12 pikseli w losowym kierunku)żeby zniwelować szumy z matrycy (które pod ostatnim moim zdjęciem pokazał mi @kruzd za co Ci dziękuję!).
Z racji na wciąż ciepłe noce, skróciłem też za radą chłopaków (kruzd i @TymczasowyNick66 ) czas naświetlania, coby nie przegrzać aparatu, do 2 minut na klatkę.
I efekt pod względem szumów był o niebo lepszy niż ostatnim razem
Niestety, fotografowany obiekt wschodził nad wiejską drogą, na której może i nie ma lamp ani dużego ruchu, ale za to jak ktoś jedzie, to na długich XD Efektem był potworna poświata w lewym górnym rogu zdjęcia. Chociaż nie jestem do końca przekonany, czy to nie wina świateł z mojego domu. W każdym razie wracam teraz do fotografii z pomocą filtra wąskopasmowego, więc nie muszę się już martwić takimi bzdetami - gradient udało się wywalić z pomocą darmowego opensource GraXpert.
Sam fotografowany obiekt chyba nie należy do moich ulubionych. Jest jasny i duży, ale w mojej ocenie taki "rozmyty" i ciężko mi było określić jego granice czy w ogóle wyciągnąć szczegóły.
Jedna z dwóch galatyk widoczna na naszej półkuli gołym okiem (w dobrych warunkach), najdalszy obiekt astronomiczny jaki możemy zaobserwować bez użycia przyrządów.
I jeszcze jedna ciekawostka z wiki, Galaktyka Trójkąta jest pierwszą galaktyką, poza Drogą Mleczną, w której odkryto wodę.
Na niebie optycznie ma średnicę ok. 2 księżyców w pełni, więc całkiem spory obiekt.
Łączny użyty przeze mnie czas naświetlania to ostatecznie 7,5 godziny. Był to mój pierwszy "projekt" który sobie mocno rozplanowałem i zużyłem całą swoją siłę woli, żeby w następne noce fotografować to samo
Dziś ma padać, ale jeżeli jutro będzie pogoda, to do końca tygodnia postaram się nazbierać jeszcze więcej materiału na Mgławicę Serce
Użyty sprzęt:
SkyWatcher 72ED + flattener, 357mm, f4.9
Canon eos 1100D astromod
Heq5Pro
Astroberry
Guiding 50/162 + ASI 120mini
Parametry zdjęcia:
225 x 120s, 7,5h
1600 iso
25 - 30 darków na sesję (odryłem, że DSS ma możliwość stackowania w grupach, czyli do każdej sesji mogę wgrać osobne klatki kalibracyjne, albo jedne wspólne)
Nowość: z racji że mnie jako moderatora nikt zablokować nie może, to tworzę nowy tag do wszystkich swoich postów - przynajmniej chcący nie będą mnie widzieć w gorących
Fajne hobby ale strasznie czasochłonne, jeżeli chce się uzyskać dobre efekty. Ale chciałbym kiedyś też popróbować. Pytanie: 10" newton na statywie z GOTO i Nikon D5200 wystarczą żeby zacząć zabawę? @Oczk - jak zaczynałeś przygodę z astrofoto? Korzystałeś z jakiegoś tutoriala, czy do wszystkiego doszedłeś sam metodą prób i błędów?
@konto_na_wykop_pl hej, zakładam że taki bydlak to na montażu Dobsona, a więc azymutalnym. Niestety, taki montaż nawet z GOTO nie nadaje się do astrofoto głębokiego nieba - obiekty poruszają się po nieboskłonie łukiem, a więc wschodzą pod innym kątem niż zachodzą - mówimy tutaj o rotacji pola/field rotation (masz na screenie).
Za to taki teleskop będzie świetny do astrofoto Układu Słonecznego - księżyc, Jowisz, Saturn, Wenus czy Mars będą świetnie widoczne przy takim sprzęcie.
Ja sam zaczynałem od refratora 70/700 + telefonu Z czasem dokupiłem montaż paralaktyczny, potem aparat + obiektyw 135mm, zmodyfikowałem aparat pod astrofoto, potem porządniejszy teleskop, porządniejszy montaż z goto i reszta akcesoriów Jako-tako opisałem swoje pierwsze doświadczenia jak tu przyszedłem, w starych postach:
Nie wiem czy polecam to czytać, ale na pewno polecam taki darmowy poradnik, który wpadł mi w ręce na etapie kiedy miałem aparat z Jupiterem i cholernie dużo pomógł:
Żałuję że nie zakupiłem wcześniej, w porównaniu z całą resztą astrosprzętu to malutki wydatek, a jest potężnym gamechangerem i pozwala usystematyzować wiedzę.
Niestety większość to i tak metoda prób i błędów. Ktoś na yt, nie pamiętam już kto, powiedział "jeżeli chcesz się zająć astrofotografią, to przygotuj się na na początku na więcej frustracji i rozczarowań, niż samej radości z hobby" i ciężko się nie zgodzić
@Oczk Wow - aż takiej odpowiedzi się nie spodziewałem. Wielkie dzięki.
Sam teleskop to faktycznie bydle, trochę przypomina bojler Oryginalnie był faktycznie na Dobsonie, ale kupiłem go już na montażu paralaktycznym Meade (nie widzę nigdzie modelu ale najbardziej przypomina LXD-75AT). Sprzęt do obserwacji "na żywo" świetny.
Sterowanie aparatem i teleskopem masz jakoś oskryptowane (tzn. otwieranie/zamykanie migawki, korekty goto) - wystawiasz sprzęt i podłączasz sterowanie z komputera i wszystko dzieje się "samo" a ty masz od razu podgląd zdjęcia czy czekasz i każde zdjęcie składowe wyzwalasz ręcznie?
Może piszę głupoty bo dopiero zaczynam z teorią a do praktyki jeszcze długa droga, więc proszę o wyrozumiałość
