Wiosna, Giovanni Boldini, rok 1873.

#necrobook #sztuka #malarstwo #giovanniboldini

Żniwa, Mykola Pymonenko, rok 1896.

#necrobook #sztuka #malarstwo #mykolapymonenko

Aigues-Mortes, Frederic Bazille, obraz z roku 1867, obecnie własność Musee Fabre.

#necrobook #sztuka #malarstwo #fredericbazille

Encyklopedia mitologii japońskiej

388-389/1000- Tenjo kudari/Tenjoname

Tenjo kudari to stwór ukrywający się w przestrzeni pomiędzy sufitem i dachem domostwa. Ów yokai ma przypominać wyglądem starą i bardzo brzydką kobiecinę, a kiedy ukazuje się ludziom, jest zupełnie nagi. Jego jedynym celem jest straszenie mieszkańców zamieszkiwanego przez siebie domu.

Tenjo kudari to dzieło Toriyamy Sekiena, który nie poświęcił stworowi zbyt wiele uwagi. Wiadomo więc o nim tylko to, co wyżej.

***************************

Tenjoname to bardzo wysoki yokai o nieprawdopodobnie długim języku, który jest mu potrzebny do "czyszczenia" sufitów w odwiedzanych przez siebie domach. Jego ciało częściowo pokrywają paski papieru, które porównuje się do matoi, papierowych tworów używanych dawniej przez japońskich strażaków.

Główna aktywność istoty polega na lizaniu sufitów. To, co najbardziej ją przyciąga, to brud, dlatego preferuje ona starsze domostwa, w których znajduje go najwięcej. O nocnej wizycie stwora w domu świadczą pozostawiane przez niego ciemne plamy. Według niektórych bajań plamy te mają przybierać formę wyjątkowo odrażających ludzkich twarzy. Wpatrywanie się w owe plamy ma być ekstremalnie niebezpieczne doprowadzając ludzi do szaleństwa, a nawet przynosząc im śmierć. 

Pierwszy raz tenjoname ukazał się w książce Toriyamy Sekiena, Hyakki tsurezure bukuro, jednak w tym przypadku autor prawdopodobnie czerpał inspirację ze starszych zwojów yokai. 

#necrobook #mitologiajaponska #demonologiajaponska

Eftersommar, Hilma af Klint, rok 1903.

#necrobook #malarstwo #sztuka #hilmaafklint

Encyklopedia mitologii japońskiej

387/1000- Tengu tsubute

Tengu tsubute to określenie dla kamieni, które w tajemniczy sposób spadają z nieba, czasami w formie drobnych kamyczków, a czasami jako wyjątkowo duże sztuki. Według przekazów najczęściej można się z tym zjawiskiem spotkać głęboko w górach.

Tengu tsubute nie są widoczne dla ludzkiego oka, ofiara uderzona przez taki kamyk nie będzie potrafiła go więc potem zlokalizować. Samo uderzenie jest całkowicie "bezpieczne", osoba trafiona nie doznaje jakichkolwiek obrażeń, nie ma więc znaczenia wielkość kamyka, który trafia w pechowca.

Ludzie trafieni przez taki kamień zwykle podupadają na zdrowiu, dodatkowo pokutuje wiara, że nawet samo bycie "świadkiem" całej sytuacji przynosi potężnego pecha: myśliwi nie mogą nic upolować, rybacy notują słabiutkie połowy itd.

Ten przedziwny fenomen ma być podobno sprawką tengu(czasami oskarżane są także złośliwe tanuki). Tengu nie tolerują ludzi niegodziwych i takich też mają wybierać na ofiary, które dostąpią "zaszczytu" bycia uderzonym przez przynoszący pecha kamień. 

#necrobook #mitologiajaponska #demonologiajaponska

Gippsland, niedzielna noc, 20.02.1898, John Longstaff, National Gallery of Victoria.

#necrobook #sztuka #malarstwo #johnlongstaff

Encyklopedia mitologii japońskiej

386/1000- Tengu daoshi

Lasy w górzystych rejonach Japonii są uważane za miejsce występowania fenomenu znanego jako tengu daoshi.

Tengu daoshi doświadczają głównie ci, którzy spędzają w lasach sporą część swojego życia, są to m.in. osoby pracujące przy wyrębie. Nocą mogą one słyszeć dźwięki przewracających się drzew dochodzące gdzieś z głębi leśnej gęstwiny. Niekiedy słyszalny jest przy tym okrzyk "Ikuzo"(stosowany jako ostrzeżenie przed padającym drzewem). Drwale mogą też odczuwać dziwną obecność na zewnątrz chat. Po nadejściu ranka nie ma jednak żadnych śladów wskazujących na nocną aktywność. 

Tengu daoshi to fenomen znany na terenie całej Japonii. Winę za jego wywoływanie zrzuca się na żyjące w górach tengu. Oprócz nich oskarża się także miejscowe bóstwa. Jest także trzeci trop oparty o pewną japońską legendę. Jest to bardzo prosta opowiastka o drwalu nielegalnie wycinającym drzewa. Mężczyzna pewnego razu został przygnieciony przez jedno z drzew, co doprowadziło do jego śmierci. Od tego czasu jego duch nawiedza leśną głuszę i to on odpowiadać ma za dźwiękowy fenomen. 

#necrobook #mitologiajaponska #demonologiajaponska #yokai

Encyklopedia mitologii japońskiej

385/1000- Tengubi

Tengubi to określenie na ogniste kule, które nocną porą podróżują z terenów górskich w okolice rzek, według wierzeń są one dziełem istot znanych jako tengu. Początkowo jest ich niewiele, ale z czasem dzielą się na więcej i więcej sztuk, by ostatecznie osiągnąć liczbę nawet kilkuset płomyków rozświetlających mroki nocy. Po spędzeniu pewnego czasu nad wodą orby powracają w góry. 

Ujrzenie tengubi w większości przypadków ma bardzo przykre konsekwencje dla gapia. Konsekwencje te to m.in. poważna choroba dotykająca osoby krótko po kontakcie z tym fenomenem. 

Są też relacje, które przedstawiają ogniste kulki w bardzo pozytywnym świetle, o czym opowiada jedna z legend na ich temat. 

Legenda: Przytoczony poniżej przykład pochodzi z okolic Kasugai w prefekturze Aichi i opowiada o mieszkańcu wioski, który pewnej nocy utknął w górach z powodu potężnej burzy. Z powodu nieprzeniknionych ciemności nie potrafił on odnaleźć drogi do domu, postanowił więc schronić się pod najbliższym drzewem. Niedługo później drżącego z zimna mężczyznę zaczęły otaczać niezwykłe ogniki, które ogrzewały jego ciało i rozjaśniały panujący mrok. Dzięki wystarczającej ilości światła mógł on odnaleźć szlak i wrócić bezpiecznie do domu. 

Przesądy krążące w okolicach Kasugai częściej jednak przedstawiały zjawisko jako niebezpieczne i zalecały, by w czasie ukazywania się ogni pozostać w domu. Wierzono, że ci, którzy opuszczali dom podczas trwania fenomenu, mieli olbrzymie szanse na to, że skrzydlata istota porwie i zabierze owe osoby w góry. Dalszy ich los pozostawał nieznany. 

#necrobook #mitologiajaponska #demonologiajaponska

De stier, Paulus Potter, obraz z roku 1647, obecnie w Mauritshuis.

#necrobook #sztuka #malarstwo #pauluspotter

Platon, dzieło z roku 1560, autor: Paolo Veronese, Biblioteca Marciana.

#necrobook #malarstwo #sztuka #platon

Najwyższy skok wykonany przez goodboia

Rekordzik obowiązujący od roku 2017 to 191 centymetrów, wysokość osiągnięta przez pieska o imieniu Feather.

https://guinnessworldrecords.com/world-records/23431-highest-jump-by-a-dog

https://youtu.be/Ip1JbvTZv2o?si=WvHSLbI13CT2nvcP

Najwięcej kosteczek na kociej łapce

Największa liczba kosteczek to 10 sztuk umieszczonych na łapce kotełka z Malezji.

https://guinnessworldrecords.com/world-records/470339-most-dice-stacked-on-a-cats-paw

Najdłuższa pizza

Obecny rekord to prawie dwa kilometry, taką długość miała margherita stworzona w 2017 roku w Kalifornii. Nad jej przygotowaniem pracowało ponad 100 osób, użyto do niej ponad 2200 kg sosu pomidorowego i ponad 1700 kg sera.

https://guinnessworldrecords.com/world-records/longest-pizza

#necrobook #rekordyguinnessa #goodboie #kotelki #pizzunia

Najstarsza roślina lądowa

Kuksonia to roślina, która rosła na ziemi około 400 milionów lat temu. Była dość prymitywnym organizmem, który nie posiadał liści, kwiatów oraz korzeni. Prawdopodobnie nie osiągała ona więcej niż kilka centymetrów wysokości.

https://en.wikipedia.org/wiki/Cooksonia

Najrzadsza roślina

W 1895 roku botanik, John Medley Wood, odkrył na terenie lasu Ngoye w RPA roślinę, którą na jego cześć nazwano encephalartos woodii. Jak się okazało, był to jedyny okaz tego gatunku obecnie uznawanego za wymarły na wolności. Nie pozwolono jednak, by roślina całkiem zniknęła z powierzchni ziemi, obecnie można podziwiać klony oryginału, których liczbę ocenia się na 500 sztuk. Roślinka jest dostępna do oglądania m.in. w ogrodzie botanicznym w Durbanie, skąd pochodzi poniższe zdjęcie.

https://en.wikipedia.org/wiki/Encephalartos_woodii

Drzewa

Świerk sitkajski rosnący na wyspie Campbella jest uznany za rekordzistę jako najbardziej odizolowane drzewo. Jest to jedyne drzewo na całej wyspie, która znajduje się około 700 kilometrów na południe od Nowej Zelandii. Najbliższy "krewniak" znajduje się ponad 200 kilometrów dalej. Świerk trafił na wyspę w I połowie XX wieku za sprawą ówczesnego gubernatora Nowej Zelandii. 

https://tvn24.pl/tvnmeteo/swiat/wyspa-campbella-nowa-zelandia-najbardziej-samotne-drzewo-swiata-ma-pomoc-w-walce-ze-zmianami-klimatu-st6099567

#necrobook #prymitywnerosliny #rekordyguinnessa #drzewa

Najdroższy szkielet dodo 

22 listopada 2016 roku niemal kompletny szkielet ptaka dodo został zlicytowany na aukcji za 346 tysięcy funtów, kupcem okazała się być osoba prywatna. Na świecie istnieje łącznie 13 szkieletów dodo, poza tym jednym 12 pozostałych jest własnością muzeów. 

Pierwszy trzyczęściowy garnitur dla kunia

Owo ubranko dla kunia powstało specjalnie na Cheltenham Festival organizowany w 2016 roku. Strój wykonała niejaka Emma Sandham-King, a koniem wybranym do roli eleganta był koń wyścigowy znany jako Morestead. Stworzenie całego stroju zajęło cztery tygodnie i pochłonęło ponad 18 metrów materiału.

https://www.gq.com/story/race-horse-wears-tweed-suit-what-a-world

Pierwszy ogon dinozaura zachowany w bursztynie

W 2015 roku jeden z chińskich archeologów podczas swojego pobytu w Birmie natknął się na sensacyjne znalezisko podczas myszkowania na targu bursztynów. Był to, jak się okazało, ogon dinozaura zatopiony w bursztynie, wiekowo oceniany na 100 milionów lat. Prawdopodobnie należał on do dinusia zwanego celurozaurem.

https://dzienniknaukowy.pl/zatopiony-w-bursztynie-ogon-pierzastego-dinozaura

#necrobook #rekordyguinnessa #dodo #dinozaury #konie

Najdłuższe futerko u królika

Franchesca to długouchy należący do króliczej rasy znanej jako angora. Trafił on do Księgi jako trys z najdłuższą sierścią(36,5 centymetra).

https://guinnessworldrecords.com/world-records/117939-longest-fur-on-a-rabbit

Największa utrata wagi wśród zwierząt 

Podczas 7-miesięcznego okresu karmienia mlekiem młodego samica płetwala błękitnego może stracić 25 procent swojej wagi(waga startowa to około 120 ton). Młode początkowo waży około 2 ton, ale każdego kolejnego dnia dzięki wysokokalorycznemu pokarmowi pobieranemu od rodzicielki zyskuje nawet 80-90 dodatkowych kilogramów. W tym czasie matka je praktycznie tyle co nic w pełni polegając na zgromadzonych wcześniej rezerwach. 

https://www.national-geographic.pl/przyroda/najwiekszy-wieloryb-poznajcie-pletwala-blekitnego-ktory-wazy-tyle-co-30-sloni/

Największy ssak robiący bum

W 2004 roku na jednej z plaż gdzieś na Tajwanie odkryto wyrzuconego na brzeg kaszalota. Ważący 50 ton 17-metrowy okaz za pomocą ciężarówki postanowiono przetransportować w inne miejsce. Nie przewidziano jednak, że po drodze gazy zbierające się we wnętrzu trupa postanowią wydostać się na zewnątrz w sposób wyjątkowo wybuchowy. Podczas przejazdu przez miasto Tainan nagła eksplozja owych gazów spowodowała wyrzucenie krwi i wnętrzności zwierzęcia na ulicę. Dostało się też okolicznym samochodom i budynkom, a także przechodniom, którzy pechowo znaleźli się w strefie rażenia. 

https://en.wikipedia.org/wiki/Exploding_whale

#necrobook #pletwaleblekitne #kroliki #rekordyguinnessa

Oceniam wartość tego wpisu na 4 piorunki(tyle potrzebuję).

Największa babirussa

Babirussa to świnka zamieszkująca tereny Indonezji. Samce charakteryzują się wyjątkowo dużymi kłami, które miejscowi porównują do poroża jelenia, dlatego zwierzątko jest przez nich określane jako "deer-pig". Obecnie istnieją trzy gatunki, z których największym jest babyrousa togeanensis. Wszystkie trzy są obecnie zagrożone lub narażone na wyginięcie. 

Najmniejsza świnka 

Dorosły osobnik gatunku porcula salvania(świneczka karłowata) osiąga 25 centymetrów wysokości i długość 70 centymetrów. Zwierzątko zamieszkuje tereny Indii, Nepalu i Bhutanu. Obecnie świniaczki są zagrożone wyginięciem, zostało ich już mniej niż 250 sztuk. Kciuki za przeżycie świnki trzymają nie tylko ludzie, ale także pewien pasożyt znany jako Haematopinus oliveri. Żeruje on wyłącznie na kurduplastych świnkach, tak więc jego przyszłość zależy od tego, jak potoczą się losy świneczek. 

#necrobook #rekordyguinnessa #swinki #pasozyty

Największy przedstawiciel rodziny jeleniowatych w historii

Pod to miano kwalifikuje się gatunek cervalces latifrons, który żył w okresie plejstocenu na terenach Europy i Azji, a zniknął z powierzchni ziemi prawdopodobnie około 100 tysięcy lat temu. Według badaczy mógł mieć 200-250 centymetrów wzrostu i ważyć około 1200 kilogramów. Przypominał współczesne łosie i zamieszkiwał tundry, stepy, lasy iglaste oraz bagna zajadając się tamtejszymi roślinkami. 

https://uchytel.com/Cervalces-latifrons

Najcięższa larwa

Wśród larw rodziny żukowatych na szczególne wyróżnienie zasługuje przedstawicielka gatunku Megasoma actaeon. W końcowym stadium rozwoju potrafi ona osiągnąć wagę w granicach 200 gramów. Gatunek ten żyje w Ameryce Południowej.

https://en.wikipedia.org/wiki/Actaeon_beetle

#necrobook #jeleniowate #losie #rekordyguinnessa #larwy

Najdłuższy jadalny grzyb

Takowy grzybek został wyhodowany w warunkach laboratoryjnych w japońskim Nagano. Zadania stworzenia giganta podjęła się Hokuto Corporation. Boczniak mikołajkowy(Pleurotus eryngii) rósł przez 66 dni, by ostatecznie osiągnąć 59 centymetrów długości i 3,58 kg wagi. 

https://guinnessworldrecords.com/world-records/97463-longest-edible-mushroom

Żeby już nie wrzucać tak krótkiego wpisu, dorzucę też ciekawostkę o najcięższym grzybie jadalnym. W roku 1990 na terenie Wielkiej Brytanii odnaleziono okaz żółciaka(laetiporus sulphureus) ważący 45 kilogramów. Zdjęcia tego konkretnego grzybka niestety raczej nie ma. 

https://guinnessworldrecords.com/world-records/66485-heaviest-edible-fungi

#necrobook #grzybyboners #ciekawostkigrzybowe #rekordyguinnessa