Przeglądasz wpisy z tego tagu:

#historiazarroyo

13
0

#historia #historiazarroyo #hitzarroyo #turcja

 

Turecka wojna o niepodległość – wyjaśnienie niektórych wątpliwości (post skopiowany z mojej strony na FB)

 

Zbliżający się pełną parą wrześniowy wyjazd do Republiki Turcji zachęcił mnie do stworzenia serii opowiadającej o Imperium Osmańskim i państwie będącym oczkiem w głowie Mustafy Kemala Atatürka – Republice Tureckiej. Parę postów poświęconych Turkom pojawiło się już na stronie i można zaliczyć je do tej serii. Seria ma na celu wyjaśnienie wielu wątpliwości, spraw dyskusyjnych oraz udzielanie się w sprawach związanych z państwem, którym aktualnie rządzi Recep Tayvip Erdoğan. Niektóre tematy mogą się wydać kontrowersyjne, ale uważam, że należy je poruszyć ze względu na oddanie sprawiedliwości historii jako matce wszystkich nauk.

--------------------------------------------------------------------------

Kilka dni temu na Histomemawce wrzuciłem mema związanego z wojną o niepodległość Turcji. Konfliktem, który doprowadził do uwolnienia się Turków od państw Ententy, a także przewrotu w Grecji. Potem mem trafił na stronę Historyczne Memy i wywołał kilka ciekawych dyskusji. W tym poście zamierzam wyjaśnić kilka z nich – są one dość ważne dla ogólnego rozeznania się w tym konflikcie, niekiedy będącego równie trudnym, co wojna domowa w Rosji po przewrocie bolszewickim. Główną bazą materiałową do rozwiania tych wątpliwości i niedopowiedzeń będą biografie Mustafy Kemala, ojca Turków, „The Turkish War of Independence. A military history 1919-1923” Edwarda J. Ericksona, „The Vanquished. Why the First World War failed to end, 1917-1923” Roberta Gerwarth’a, „The Ottoman Endgame: War, Revolution and the Making of the Modern Middle East 1908-1923” Sean’a McMeekin’a, a także biografia Mussoliniego aut. Göran’a Hägg’a, a także netografia zawarta w angielskojęzycznym artykule na Wikipedii (choć tu bardzo pobieżnie).

--------------------------------------------------------------------------

Włoska aktywność w wojnie

 

Jednym z państw, które brało udział w wojnie o niepodległość Turcji, były Włochy. Choć stali po stronie Ententy, potajemnie wspierali Turków. Wysyłali im broń, jak relacjonował jeden z ormiańskich historyków, a także starali się utrzymać w swoich rękach archipelag Dodekanezu. Te poparcie Kemala przez Włochów można wyjaśnić jednym słowem – Wersal. Włosi po I Wojnie Światowej w rokowaniach nad przyszłym wyglądem świata poczuli się oszukani. W I WŚ Włosi stracili około 600 tysięcy ludzi. Cele, o które walczyli, przepadły. Obiecano im południowy Tyrol, Istrię z Triestem i Dalmację. Zamiast tego w Wersalu dostali od Brytyjczyków Jubaland (fragment południowo-zachodniej Somalii) i niewielkie skrawki terytorium od Francuzów. To rozwścieczyło nacjonalistyczne kręgi włoskiej polityki. Gabrielle d’Annunzio w sierpniu 1919 roku zdobył Fiume (dzisiejszą Rijekę). Sam temat zajęcia Fiume przez zwolenników d’Annunzia to dobry temat na inny post. Ponadto Włosi byli przeciwni okupacji zachodniej Turcji przez Greków, co było dodatkowym powodem do potajemnego wsparcia Kemalistów. A wynikało to też z nie otrzymania w ramach traktatu wersalskiego ziem między Izmirem, a Ayvalikiem (wybrzeżami Morza Egejskiego). Zamiast nich dostali te tereny Grecy, którzy włożyli do I WŚ znacznie mniej niż Włosi.

Okupowali Konstantynopol i część południowo-zachodniej Anatolii. Nigdy jednak nie starli się w tej wojnie z Turkami. Do tego chronili turecką ludność cywilną przed ręką Greków i przyjmowali tureckojęzycznych uciekinierów z terenów

zajętych przez królestwo Hellenów.

 

Armenia i Imperium Osmańskie po jednej stronie? Działania osmańskie

 

W trakcie wojny o niepodległość doszło do kilku bitew Osmanów przeciwko Atatürkowi. W 1920 roku doszło do serii 3 buntów ze strony rządu osmańskiego, będącego pod kontrolą Brytyjczyków, na czele których stanął były oficer osmańskiej żandarmerii – Anzawur Ahmed Pasza. Przeciwko niemu stanął islamski socjalista Çerkes Ethem. Choć sam nie popierał ruchu Mustafy Kemala Paszy, to uznał wojska okupacyjne i Greków za większe zagrożenie dla tureckiego państwa. Postanowił więc wesprzeć siły nacjonalistów w wojnie. Pokonał powstańców Anzawura, którego w 1921 roku skazano na śmierć.

Przeciw Kemalowi stanęła też tzw. „Armia Kalifatu” utożsamiana z osobą Sulejmana Sefika Paszy, usuniętego ze stanowiska ministra wojny przez sułtana Mehmeda VI w związku z organizacją armii mającej na celu mordowanie nacjonalistów. Powstanie to zakończyło się klęską Sulejmana Sefika po 2 miesiącach walk.

Doszło też do kilku powstań feudalnych, między innymi do rebelii w Yozgat – krwawo stłumionej przez wojska nacjonalistyczne. 23 Czerkiesów zostało rozstrzelanych, a 12 innych mieszkańców powieszono.

Wypada też wspomnieć, że na wielu działaczy kemistowskich jak wspomniany Mustafa Kemal Pasza (późniejszy Atatürk) została nałożona kara śmierci. Z tego powodu takie powstania jak bunt Anzawura czy „Armii Kalifatu” były walkami rządu centralnego i kemalistów.

Ormianie po zawarciu pokoju między Rosją, a Państwami Centralnymi w 1918 r. poczuli się zagrożeni rozebraniem świeżo powstałej w 1917 r. Demokratycznej Republiki Armenii. W wojnie o niepodległość Ormianie wraz z Francuzami okupowali fragment azjatyckiej części Turcji. Sama współpraca z Osmanami była też mocno naciągana. Ormianie pamiętali niejedno ludobójstwo na ich narodzie* dokonane przez Osmanów. Trudno więc było uznać, że mimo wszystko ze sobą współpracowali mimo, że byli w tym samym bloku wojskowym.

 

Amerykanie w wojnie Kemala?

 

Podczas wojny grecko-tureckiej z lat 1919-1922 jednym z sojuszników Grecji była Ameryka. Jankesi poparli w tej wojnie Greków jako nota bene jedno z państw Ententy. 7 czerwca 1922 r. grecka flota wsparta przez 3 okręty amerykańskie – USS Sands, USS McFarland i USS Sturtevant bombardowała leżące na północy miasto Samsun. Aliantom udało się je zająć, lecz nie udało się tym osłabić Turków. 3 miesiące później padła Smyrna. Utrata miasta przez Greków i wybuch

rewolucji antymonarchistycznej w Grecji doprowadził do zakończenia wojny.

 

A jeśli widzicie jeszcze jakieś elementy tego konfliktu, które Was zastanawiają, piszcie w komentarzach.

 

*To też mocno dyskusyjny temat i nie negując zbrodni, jaką była rzeź Ormian przez Turków i Azerów, to sama niezgoda między oboma narodami (Ormianami i Turkami) była z winy obu ludów.

834853a1-11c1-4f81-9c34-4845549c292a

Zaloguj się aby komentować

#historia #historiazarroyo #hitzarroyo

 

Bitwa pod Novarą - 1849 r. (mal. Albrecht Adam) 

 

Klęska wojsk piemonckich pod wodzą polskiego i sardyńskiego generała Wojciecha Chrzanowskiego w tej bitwie z wojskami austriackimi Josepha Radetzky'ego przyczyniła się do abdykacji króla Karola Alberta i zawarcia pokoju przez jego syna i następcę tronu, Wiktora Emanuela II. Dopiero jemu oraz Giuseppe Garibaldiemu udało się utworzyć królestwo Włoch, którego władcą został Wiktor Emanuel.

8644cab9-6e7d-4e56-8e4a-50f6b2f9f30f

Zaloguj się aby komentować

#historia #historiazarroyo #kino

 

Węgrzy szykują nową produkcję kinową. Tym razem film będzie poświęcony postaci Andreasa Hadika von Futak, węgierskim marszałku polnym w służbie Austrii. Brał udział w wojnie o sukcesję polską (1733-38), wojnie z Turcją w latach 1735-1739, a także w wojnie o sukcesję austriacką. Za działania przeciw Prusakom w Nysie Maria Teresa nadała mu rangę pułkownika-adiutanta. Wojna siedmioletnia była okresem, gdy Andreas Hadik dokonał niebywałego czynu - na czele pięciu tysięcy huzarów zdobył Berlin. Opuścił miasto po zapłaceniu mu kontrybucji w wysokości 200 tysięcy talarów, z czego przywłaszczył sobie 25 tysięcy.

W 1774 r. został gubernatorem Galicji, 2 lata po I rozbiorze Rzeczpospolitej, a 4 miesiące później mianowano go marszałkiem polnym.

Z ciekawostek - w rolę Marii Teresy wcieli się Lili Horvath, węgierska reżyser.

 

Link do trailera:

https://www.youtube.com/watch?v=1wxWilP8RvM

80a4afcc-ca6d-464b-9c5a-fda4f57efa1a

Zaloguj się aby komentować

#historia #historiazarroyo #hitzarroyo

 

Bitwa pod Szeikan - katastrofa wojsk egipskich.

 

5 listopada 1883 r. pod wioską Szeikan ucichły odgłosy wystrzałów i walki wręcz. Sudańskie powietrze stało się znowu czyste... prawie. Pod tą małą wioską zwolennicy Mahdiego świętowali sukces - pokonali wojska egipskie dowodzone przez brytyjskiego generała porucznika Williama Hicksa, znanego w armii Indii Brytyjskich dowódcę.

Mahdi, a właściwie Muhammad Ahmad ibn Abd Allah*, był religijnym przywódcą pochodzącym z okolic Dongoli. Jako wędrowny kaznodzieja Muhammad niósł ludom Sudanu słowo Allaha. Z czasem odbył wędrówkę do meczetów w Kairze, Jerozolimie, Konstantynopolu i Mekce. Uważano, iż to sam Allah nakazał mu w wizjach, które go dręczyły, by odbył tę pielgrzymkę**. Uznał te wizje za znak, żeby odrzucić osmańską zwierzchność i stać się zbawcą islamu. W 1881 roku ogłosił się Mahdim. Jego nauki niosły ze sobą mix religijno-nacjonalistyczny, zbierając swoje pokłosie wśród ludów Sudanu. Egipcjanom nie pasowało zachowanie szyickiego kaznodziei, więc postanowili go aresztować w Chartumie. Zdołał uciec.

W czerwcu 1881 roku sytuacja Egiptu, w którym coraz większe nadzieje na wyrwanie się z więzów osmańskiej administracji, była nie do pozazdroszczenia. Dość szybko stała się jeszcze gorsza, gdy Mahdi zgromadził około 10 tysięcy zwolenników i pokonał armię Egiptu, którą wysłano w pogoń za stanowiącym zagrożenie przywódcą religijnym, liczącą blisko 5 tysięcy ludzi. W ciągu dwóch lat armia Muhammada stała się jeszcze liczniejsza, a kolejne plemiona Sudanu zaczęły przechodzić na jego stronę. W El-Obeid armia Mahdiego zdobyła 17 stycznia 1883 r. 6 tysięcy sztuk egipskiej broni i 5 dział oraz przekonał do siebie 3,5 tysiąca egipskich jeńców.

W 1882 roku kedywa Taufika Paszę wsparli Brytyjczycy, którym nie była na rękę utrata Kanału Sueskiego. Przeciwko puczystom, którzy zgromadzili się wokół Ahmada Arabiego, wysłano blisko 40 tysięcy żołnierzy, rozbijając buntowników.

Mimo początkowych sukcesów Mahdiego, Brytyjczycy nie zdecydowali się wesprzeć zbrojnie Taufika Paszę. Co innego wysyłając tam doradców wojskowych, którzy mieli przejąć dowództwo nad wojskami egipskimi. Jednym z nich był William Hicks, emerytowany generał porucznik armii Indii Brytyjskich - bardzo cenny i doświadczony dowódca. Jednakże nawet on, popełniwszy błędy logistyczne, nie zdołał pokonać rosnącego zagrożenia ze strony Mahdystów.

W październiku 1883 roku pod wodzą Hicksa zgromadzono 7300 żołnierzy regularnych, 800 nieregularnych, 1000 jeźdźców i łącznie 20 dział i karabinów maszynowych. Problemem było morale zgromadzonych przez Hicksa żołnierzy - było niskie lub praktycznie go pozbawione. Przez 3 tygodnie przemierzali pustynię od wodopoju do wodopoju, będąc obserwowani przez ludzi Mahdiego. W końcu wyczerpani 3 dnia listopada wpadli w pułapkę zastawioną przez około 40 tysięcy ludzi Mahdiego. Otoczeni, ostrzeliwani przez Mahdystów, zdołali wytrzymać 2 dni - 5 listopada wycięto europejskich oficerów, zmuszono niektórych do ucieczki. Według niektórych źródeł zdołało się wydostać z kotła około 300 Egipcjan, z czego większość z czasem została schwytana i później zabita.

Obraz z kolei przedstawia śmierć generała porucznika Williama Hicksa pod Szeikan. Choć ukazuje poprawnie miejsce śmierci Hicksa, autor ilustracji popełnia błąd - ukazał jednego z ansarów w jeddihu (bluzie wojskowej Mahdystów) uregulowanej dopiero w latach 90.tych XIX wieku.

 

Opracowanie:

"British infantryman vs Mahdist warrior - Sudan 1884-1898" aut. Ian Knight

 

*Mahdi to tytuł oznaczający islamskiego zbawiciela.

**Tak podaje Ian Knight w krótkiej pracy porównującej wojskowość Brytyjczyków i Mahdystów w XIX wieku przy okazji wstępu.

b03aeae1-397e-4318-8b66-7f1b23f2b479

@PaIiwoda coś jeszcze?

@Arroyo To ten Mahdi z "W pustyni i w puszczy"?

@favien-freize ten sam. I ten sam, co zaatakował Chartum w 1884 r. (Był nawet film "Chartum" z 1966 r.)

Zaloguj się aby komentować

Zdjęcie wykonane przez studio Underwood & Underwood 21 czerwca 1932 r. przedstawia wręczenie złotego medalu towarzystwa geograficznego National Geographic Society Amelii Earhart przez prezydenta Herberta Hoovera. Otrzymała go za to, że jako pierwsza kobieta samodzielnie przeleciała własnym samolotem przez Ocean Atlantycki*, lądując w Irlandii Północnej, i wróciła z powrotem do USA. Amelia Earhart w swoim życiu, zakończonym najprawdopodobniej w 1939 r. w wyniku wypadku jej samolotu podczas próby przelecenia wzdłuż równika całego świata, pobiła kilka światowych rekordów w sterowaniu samolotem przez kobiety. Wcześniej, w 1927 r. przez Atlantyk samotnie przeleciał Charles Lindberg.

 

*Wcześniej, w 1928 r. zrobiła to jako pasażerka w trzyosobowym samolocie wraz z Wilmerem Stultzem i Louisem Gordonem.

 

#historia #historiazarroyo #hitzarroyo

51521e61-f008-4e35-9bb8-bf12021bb491

Zaloguj się aby komentować

#historia #historiazarroyo

 

Basil Hall Chamberlain

 

Urodzony 18 października 1850 roku Basil był synem oficera brytyjskiej Royal Navy. Od 6 roku życia wychowywała go babcia mieszkająca we Francji. Pierwsze języki, jakich się uczył, to angielski, francuski i niemiecki. 

Zwiedził takie kraje jak Włochy, Grecja, Malta, Szwajcaria, Niemcy, Tunis, Chiny i Japonia. Z tym ostatnim związał swoją przyszłość. Przez 12 lat uczył języka angielskiego w Cesarskiej Akademii Marynarki Wojennej. Od 1886 r. jako profesor Cesarskiego Uniwersytetu w Tokio wykładał na Wydziale Jęz. Japońskiego i Wydziale Filologicznym. 

 

Przetłumaczył na angielski takie dzieła jak Kojiki (oficjalną historię Japonii), poezję Bashō Matsuo, dramaty teatru Nō, a także z języka ajnuńskiego mity Ajnów. Ponadto napisał książkę pt. "Things Japanese", będącą kompendium wiedzy o ówczesnej Japonii. Wydał ją w 1890 r. 

Gdy przeszedł na emeryturę, zamieszkał w Szwajcarii, gdzie zmarł 15 lutego 1935 r.

 

Do dziś "Things Japanese" podawany jest w książkach poświęconych epoce Meiji jako jedno ze źródeł.

3d38aa21-2ea2-4799-92cd-c6a799fbd314

@Arroyo czyli pewnie z Bronkiem Piłsudskim się kumplować musiał. Brat Marszałka też Ajnami się zajmował jeśli dobrze pamiętam.

Zaloguj się aby komentować

Starszy szeregowy Veikko Johannes Hatunen z 11 Pułku Piechoty, urodzony 7 października 1917 r. Zdjęcie wykonano w Uthua 17 kwietnia 1943 r. (Koloryzacja wykonana przez JHL Colorizing)

 

Walczył w trzech wojnach - zimowej, kontynuacyjnej i lapońskiej. Zginął na początku wojny lapońskiej w walce z Niemcami pod Alatornio, 3 października 1944 r. W trakcie walk jednakże awansował do rangi sierżanta. Pochowano go na cmentarzu Haapavesi.

 

#historia #historiazarroyo #hitzarroyo

36546355-8115-47a0-8923-1a642d547046

@tankowiec_lotus wersja Suomi KP/-31 SJR jak najbardziej mogła mieć tłumik. KORSU z kolei miała też tłumik.

@Arroyo bez rękawiczek twardy gość xD

@SuperSzturmowiec rękawiczki to w terenie, a nie na sweetphoto by instagram ¯\_( ͡° ͜ʖ ͡°)_/¯

Zaloguj się aby komentować

BMC Kirpi - "Jeże" w akcji

Kirpi to pojazdy typu MRAP (Mine Resistant Ambush Protected) o zwiększonej odporności na miny i atak z zasadzki. Konstrukcje tego typu rozpoczęli Amerykanie po stratach osiąganych w Iraku podczas wojny 2003 r.

Turcy nie próżnowali. W 2008 roku rozpoczęto opracowywanie pierwszych pojazdów opancerzonych Kirpi. W 2009 roku pojawił się pierwszy prototyp MRAPa. Odpowiedzialna za produkcję firma BMC (istniejąca od 1964 roku i odpowiedzialna za pojazdy użytkowe i militarne) wygrała przetarg na produkcję 614 pojazdów typu MRAP przez SSB - Tureckie Ministerstwo Obrony w tym samym roku. Tak też narodził się projekt jednego z najlepszych pojazdów MRAP w Europie.

Pierwsza generacja Kirpi wbiła się w obszar wojskowy Tureckich Sił Lądowych i przez kilka lat był używany. Z czasem pojawiła się kwestia unowocześnienia MRAPów. Druga generacja, używana od 2018 roku została usprawiona o kilka elementów. Wprowadzono lepsze zawieszenie, zapewniające załodze lepszą wygodę podróży. Ulepszono klimatyzację i integrację układu chłodzącego silnika. Zmniejszono wagę pojazdu dzięki dodatkowemu pancerzowi kompozytowemu. Ulepszono ochronę przeciwodłamkową.

Jakie są największe zalety "Jeży"? Kirpi są konstrukcjami w wariantach czterokołowych i sześciokołowych. Aktualne mogą przewozić do 13 pasażerów, są uzbrojone w karabiny maszynowe 7.62mm lub 12mm. To MRAPy minoodporne i odporne na inne ładunki wybuchowe. Pancerz tych MRAPów to STANAG 4569 (poziom 3 standaryzacji NATO*).

Typów "Jeży" jest pięć:

-Czterokołowe umożliwiają podróż do 13 pasażerów, nie stanowią dla nich przeszkody ani warunki klimatyczne, ani powierzchnia.

-Sześciokołowe mogą pomieścić 15 ludzi.

-Pojazdy użytkowe do przewozu dóbr i sprzętu.

-Medyczne.

-Do wykrywania i usuwania min.

Korzysta z nich kilka armii. Na tej liście są siły tureckie, wojska Kataru, Armia Narodowa Somalii, Tunezja, Turkmenistan, Kosowo, a także Ukraina i Libia. Rosjanie zdobyli jeden z tych pojazdów na Ukrainie podczas inwazji z 2022 r. (udokumentowano 7 straconych tego typu pojazdów - źródło: Oryx)

Na polach bitewnych XXI wieku Kirpi pojawiały się w pięciu znanych nam konfliktach - tarciach granicznych z Syrią w 2012 roku, podczas wojny z Państwem Islamskim, podczas drugiej wojny domowej w Libii (toczonej w latach 2014-2020), ofensywy tureckiej w Syrii w 2019 roku oraz w aktualnej wojnie na Ukrainie. Według najnowszych informacji Ukraińcy posiadają podobno setki tego typu pojazdów udostępnionych przez Turków, a kolejna partia "Jeży" jest już w drodze na dawne Dzikie Pola.

 

*O samym wstąpieniu Turków do NATO opowiem kiedyś. W skrócie było związane z obawą ze strony komunistycznej wówczas Bułgarii oraz z uczestnictwem tureckich wojsk w konflikcie w Korei.

 

#hitzarroyo #historiazarroyo #historia

c6056bd6-e45f-42c2-9f6f-3338a01a734c

Zaloguj się aby komentować

Dziś dość ważna rocznica, niemal kończąca istnienie Cesarstwa Wschodniorzymskiego. Mowa o roku 1449. 6 stycznia 1449 r. wojsko obwołało cesarzem Konstantyna, najstarszego (mającego wówczas 43 lata) syna Heleny Dragaš.

 

Nie miał lekko. Próbował ratować Konstantynopol i resztki Cesarstwa Wschodniorzymskiego przed nieuchronnym upadkiem. Poprosił Murada II o rękę jednej z jego krewnych, lecz nic z tego nie wyszło. Wręcz przeciwnie - sułtan osmański domagał się zwierzchności nad stolicą Cesarstwa, na co Konstantyn nie mógł się zgodzić. Pomoc z zachodu była uzależniona od zawarcia unii między Kościołem Prawosławnym, a Rzymskim. Choć w 1452 roku podpisał unię, odrzucił ją zarówno lud, jak i duchowieństwo bizantyjskie.

 

Ostatecznie w 1453 roku doszło do oblężenia stolicy. Nim rozpoczęto walkę, Mehmed II zaproponował Konstantynowi poddanie miasta i zarząd nad Moreą, na co się nie zgodził. Cesarz, nigdy nie koronowany, poległ w walce o Konstantynopol 29 maja. Do dziś uważany jest za postać tragiczną, której losy były uzależnione w dużej mierze od sytuacji i woli ludu. Zaskarbił sobie jednak szacunek wielu ludzi, zwłaszcza za to, że nie poddał stolicy będącej dziedzictwem dawnego Imperium Rzymskiego.

 

To jednak nie był koniec pozostałości Cesarstwa - 15 sierpnia 1461 roku padł Trapezunt w wyniku poddania miasta Mehmedowi II Zdobywcy przez cesarza Dawida II Komnena. W 1475 roku upadło ostatnie znane księstwo spadkobiercze Bizancjum - Teodoro. To położone na południowo-zachodniej części Krymu państwo zostało zdobyte przez wojska Imperium Osmańskiego, a mieszkańcy stolicy wymordowani.

 

Na zdjęciu widzimy zaś pomnik ostatniego cesarza bizantyjskiego, odsłonięty 8 czerwca 2020 roku w Pireusie.

 

#historia #historiazarroyo

9b7ca281-52a3-4407-8412-33850b1181cb
8de49e61-3d29-4410-bb16-ca9c23929f62

„Miasto upadło, ale ja wciąż żyję”. Tak ginie ostatni prawdziwy cesarz rzymski, z godnością i bronią w ręku. A nie jak ten twór cesarzopodobny, znany jako Romulus Augustulus.

Zaloguj się aby komentować

#historiazarroyo

 

Germańska kawaleria z I wieku p.n.e. (okładka z jednego z zestawów do gry figurkowej "Hail Caesar").

Karnyks, który trzyma jeden z germańskich jeźdźców najprawdopodobniej pochodzi od napadniętych Galów. W dzisiejszej Francji udało się znaleźć kilka karnyksów, często używanych przez ludy celtyckie oraz Brytów*. Najprawdopodobniej zamieszczeni na ilustracji Germanie pochodzą z wojska Ariowista i jego konfederacji Swebów. W I wieku p.n.e. Swebowie zostali wezwani przez Sekwanów na pomoc w walce z Eduami (którzy byli sojusznikiem Rzymu). Dywicjakus, kapłan Eduów, przybył do Rzymu prosić senat o pomoc. Z czasem do Rzymu przybyło poselstwo Ariowista, które zażądało uznania go za króla i przyjaciela ludu rzymskiego. Cezar wyraził na to zgodę, lecz tym samym zdradził Eduów. Do czasu - gdy pokonano Helwetów w 58 r. przed Chrystusem, Cezar zaczął jawić się Galom jako wyzwoliciel spod jarzma Swebów. Cezar wysłał poselstwo do Ariowista, prosząc go o zjawienie się na neutralnym gruncie. Król Swebów odmówił, zatem wysłano ponownie dyplomatów z żądaniami wstrzymania napływu Germanów zza Renu i wydania jeńców Eduom. Tym bardziej się nie zgodził i zagroził, że to oznacza wojnę.

Gajusz Juliusz Cezar wykorzystał z czasem fakt, że Swebowie szykowali się do zajęcia stolicy Sekwanów, Vesontio, i zebrał wojska w celu powstrzymania Swebów.

Dzięki zwycięstwu nad wojskami konfederacji germańskiej u stóp Wogezów udało się przegnać Swebów i wspierających ich m.in. Harudów za Ren.

 

*Celtowie mieli je także podczas inwazji na Grecję w 279 r. p.n.e.

 

Opracowanie:

"Kampania Cezara przeciwko Ariowistowi (58 r. przed Chr.)" aut. Michał Norbert Faszcza

Źródło:

"Wojna Galijska" aut. Gajusz Juliusz Cezar

ffa036f0-afe2-42e8-b415-3e8a12d6df70

Zaloguj się aby komentować

#hitzarroyo #historiazarroyo

 

Etiopska milicja podczas ceremonii ukończenia szkolenia w Camp Tatek latem 1977 r.

 

Zdjęcie pochodzi ze zbioru fotografii Alberta Grandoliniego. Ukazuje młodych etiopskich milicjantów świeżo po ukończeniu szkolenia wojskowego w Camp Tatek. Wiele oddziałów milicji przeszło szkolenie wojskowe i już po pół roku od zakończenia treningów bojowych zostało wysłanych do Erytrei i Ogadenu, gdzie brali udział w walkach. 

 

O Ogaden w latach 1977-78 toczyła się jedna z brutalniejszych wojen w Afryce. Wojna o Ogaden toczona była przez Somalijczyków i Etiopczyków. Somalijczycy, chcąc wykorzystać problemy Etiopii, ruszyli na teren etiopskiej prowincji Ogaden, by ją zająć. Etiopczykom udało się w tej wojnie zwyciężyć z kilku powodów. Jednym z nich jest zmiana stron i wsparcie wojskowe - Etiopię po fiasku negocjacji poparł Związek Sowiecki i Kuba. Rosjanie wysłali tam swoich doradców, zaś Kubańczycy także wojsko. Somalia z kolei, zadłużona u Sowietów, przeszła na stronę USA. 

USA poparło Somalię po obaleniu cesarza Hajle Sellasje'go przez juntę wojskową. Sprawy nie ułatwiały działania członków junty wobec Etiopczyków, a z powodu łamania praw człowieka Amerykanie zawiesili m.in. dostarczanie samolotów i innego sprzętu wojskowego do tego kraju.

 

Opracowanie:

"Wings over Ogaden. The Ethiopian-Somali War 1978-79" aut. Tom Cooper*

 

*Zaznaczam, że błąd jest w tytule, bo wojna ta działa się w latach 1977-78.

286ee6dc-ab7b-47ee-81be-f0d50ad3fbe6

@BastianObsztyfitykultykiewicz Oczywiście, Rudy. Tego typu broń wysyłana była często przez państwa Układu Warszawskiego do państw afrykańskich. Podobnie jak dziś, w trakcie Zimnej Wojny Afryka była jednym z głównych obszarów zmagań dwóch supermocarstw, jakimi były USA i ZSRS

Zaloguj się aby komentować

#historiazarroyo

 

26 grudnia roku 1476, po ponad 10 latach rządów w Mediolanie został zamordowany książę Mediolanu Galeazzo Maria Sforza. (kadr z filmu krótkometrażowego pt. "Assassin's Creed Lineage")

Galeazzo był znany choćby z uwielbienia do muzyki i wspierania rozwoju tej sztuki w Mediolanie. Poza tym był też znany z tyranii i okrutnych tortur, które lubił zadawać nawet swoim najbliższym przyjaciołom czy kochankom. W rzeczywistości był biseksualistą, co podaje m.in. Lauro Martines w książce pt. "April Blood: Florence and the Plot Against the Medici" (w której autor podaje m.in. podobieństwa między zamachem na Medyceuszy, a udanym zamachem na Sforzę).

26 grudnia w bazylice Santo Stefano Maggiore w Mediolanie trzej mężczyźni postanowili zamordować księcia. Byli to wysocy rangą urzędnicy dworscy - Carlo Visconti, Gerolamo Olgiati oraz Giovanni Andrea Lampugnani. Każdy z nich miał powód, by zabić Galeazzo Marię Sforzę. Uważany za przywódcę spisku Giovanni wywodził się ze szlachty mediolańskiej, a motywem jego była zemsta za utraconą ziemię. Galeazzo bowiem postanowił nie interweniować w sporze o ziemię, przyczyniając się do strat w rodzinie Lampugnani. Visconti uważał, że Sforza przyczynił się do pozbawienia dziewictwa jego siostry, co go rozzłościło. Olgiati z kolei uważał, że to, co czynił książę było wbrew ideałom republiki.

Wybór dnia i miejsca nie był przypadkowy. 26 grudnia to święto św. Stefana, patrona owej bazyliki. Sforza zamierzał pojawić się w tym miejscu. By mieć pewność, że wszystko się powiedzie, spiskowcom towarzyszyło blisko 30 ludzi. Czekali w kościele na przybycie księcia. Gdy Galeazzo przybył, Lampugnani ukląkł przed nim. Po wypowiedzeniu kilku słów wstał i dźgnął Sforzę w krocze i pierś. Po tym do akcji włączyli się Olgiati i Visconti oraz słudzy Lampugnaniego.

W ciągu kilku sekund od zadanych obrażeń książę zmarł. Zabójcy uciekli, za wyjątkiem Lampugnaniego, który zaplątał się w część materiału kościelnego i został zabity przez książęcego strażnika. Jego ciało wydano w ręce tłumu, który ciągnął zwłoki ulicami. Ciało Lampugnaniego było bite i ranione ostrymi narzędziami, w końcu powieszone do góry nogami przed jego domem. Następnego dnia postanowiono ściąć zwłoki, spalić i wystawić na widok publiczny rękę, którą zadano śmiertelne ciosy władcy.

Co się stało z resztą spiskowców? Kilka dni po śmierci księcia zostali złapani i skazani na śmierć. Wyroki wykonano, a zwłoki wystawiono na widok publiczny jako ostrzeżenie. Co warto zaznaczyć, przed skazaniem na śmierć spiskowcy byli torturowani.

Opracowanie:

"April Blood: Florence and the Plot Against the Medici" aut. Lauro Martines (wyd. 2003 r.)

a41b3031-2cbe-4899-9572-bddc5fa3cad0

Półwysep Apeniński w XV i XVI to jeden wielki kocioł. Całkiem niegłupi serial o Borgiach wyszedł kilka lat temu.

Zaloguj się aby komentować

#hitzarroyo #historiazarroyo

 

Rynek wrocławski w 1945 r. i dziś (zdjęcie ze strony "Mój dawny Wrocław")

 

Gdy w roku 1945 od wschodu na stolicę III Rzeszy brnęły kolumny wojskowe Związku Sowieckiego i Ludowego Wojska Polskiego, doszło do jednego z największych oblężeń tego ponurego roku. Walki o Wrocław, a w zasadzie Festüng Breslau, należą do jednych z najdłuższych i najkrwawszych oblężeń roku 1945 - walczono przez blisko 3 miesiące, podczas których śmierć zebrała sute żniwo. Samo miasto zostało bardzo mocno zniszczone, co widać na górnym zdjęciu. Widać na nim ruiny budynków mieszkalnych i stojący naprzeciwko nim pomnik Fryderyka Wilhelma III, pruskiego króla znanego m.in. z wielu porażek w bitwach z Francją Napoleona. 

 

W roku 1956, 11 lat po zdobyciu miasta przez Sowietów i przekazaniu go Polsce w zamian za Kresy Wschodnie, postanowiono przenieść pomnik Aleksandra Fredry do Wrocławia. Wynikało to z faktu, że do Wrocławia przybyło bardzo wielu polskich mieszkańców Lwowa, a właśnie w tamtym mieście pierwotnie znajdował się pomnik polskiego pisarza. Tak też po 11 latach od zdobycia miasta i zlikwidowaniu pomnika króla pruskiego na rynku Wrocławia pojawił się pomnik Fredry.

3b8b8ce4-e304-4441-b9b1-98d5c5d70392

Zaloguj się aby komentować

#hitzarroyo #historiazarroyo

 

Chłopcy pani Thatcher

 

To zdjęcie wykonane w 1983 r. przedstawia premier Margaret Thatcher w otoczeniu żołnierzy biorących udział w uwolnieniu Falklandów spod okupacji argentyńskiej rok wcześniej. Jej postawa wobec argentyńskiej junty wojskowej oraz dobre dowodzenie jej dowódców przyczyniło się do reelekcji Thatcher w 1983 r.

 

Wojna o Falklandy z 1982 r. rozpoczęła się atakiem Argentyńczyków na wyspy. Zdjęcia stojących argentyńskich żołnierzy nad leżącymi komandosami brytyjskimi oburzyły opinię publiczną w Wielkiej Brytanii. Niedługo po tym doszło do kontrofensywy Brytyjczyków, która wyparła Argentyńczyków z Falklandów.

 

Aktualnie brytyjską opinię publiczną oburza skandal, do jakiego doszło w szatni piłkarzy Argentyny. Obrońca drużyny, Nicolas Otamendi pochwalił się na Instagramie filmem, jak piłkarze argentyńscy śpiewali - wpierw o Brazylijczykach, wyśmiewając ich klęskę w ćwierćfinale z Chorwacją, potem postanowili obrazić Brytyjczyków. Wypowiedziano wówczas następujące słowa:

"Angielskie dzi*ki z Malwin, o Was nie zapomnę". Widocznie ktoś nadal nie może się pogodzić z klęską swojego narodu w 1982 r. Niedawno też było głośno w Zjednoczonym Królestwie, gdy wyszły na jaw informacje o poparciu przez Chiny dążeń Argentyny do zajęcia Falklandów. W zamian ci poparli Xi Jimpinga w sprawie Tajwanu.

cd7e5269-2ff0-4d47-a447-e38362bc94f2

@Arroyo Trzeba przyznać, że Angole ostatecznie pozamiatali tam srogo

O i od razu odnośnie Falklandów przypomniał mi się odcinek specjalnyTop Gear - Patagonia
1 częśc - https://www.cda.pl/video/10776481c0
2 część - https://www.cda.pl/video/1077648485 ( jakby 2 cześć nie działała to tu jest https://www.cda.pl/video/20610874c )

Ani chce jeszcze wspomnieć , że Falklandy to zimna wyspa z klimatem subpolarny, gdzie wieją baaardzo zimne wiatry. Rolnictwo szczątkowe, widoki również nieurozmaicone, mało atrakcyjna dla ludzi i zwierząt. Ale uparcie mieszka tam 2000 ludzi

Zaloguj się aby komentować

#hitzarroyo #historiazarroyo

 

6 grudnia 1917 roku Finlandia stała się niepodległym państwem, uwalniając się od dawnego Imperium Rosyjskiego. Z tej okazji w całym kraju co rok grane są koncerty, w kościołach odbywają się ceremonie, a także zapala się dwie świeczki przy każdym oknie w domu. 

W pałacu prezydenckim zaś odbywa się bal dla blisko 2 tysięcy osób, w tym posłów, członków rządu, wyższych oficerów fińskiej armii, przedstawicieli misji dyplomatycznych, osób zasłużonych dla kraju i wielu innych znanych osobistości. 

 

Zdjęcie po koloryzacji wykonanej przez użytkownika Instagrama o nicku jhlcolorizing przedstawia fińskich żołnierzy z 52. pułku piechoty celebrujących 26 rocznicę niepodległości Finlandii. Zdjęcie wykonano w Rukajärvi 6 grudnia 1943 r. podczas Wojny Kontynuacyjnej.

c0d7df47-129f-473f-b070-b281c2b2ce83

Heh, niedawno w radiu Wnet zrobili Dzień FIński (6 grudnia właśnie) i mówili różne ciekawostki o tym kraju, wywiad z ambasadorką zrobili. Chyba będę to świętował zamiast Mikołajków. Taki coroczny wypad na saunę fińską. Tak. To dobry pomysł.

@Arroyo do tego zawsze w tv leci wtedy ten sam film

Zaloguj się aby komentować

#hitzarroyo #historiazarroyo

 

PTSD jest częstym problemem towarzyszącym żołnierzom biorącym udział w konfliktach zbrojnych. Jest to związane zarówno z mężczyznami, jak i kobietami służącymi w armii. Dziś pragnę pokrótce przedstawić jedną z takich osób.

 

Liz McConaghy, pochodząca z Newtonards w Irlandii Północnej, była najmłodszym członkiem załogi Chinooka w trakcie walk w Afganistanie i Iraku. Wstąpiła do RAF w wieku 19 lat, a w wieku 21 lat stała się najmłodszym członkiem załogi, który wziął udział w walkach w Iraku. 

W Iraku wzięła udział w dwóch misjach, zaś następne 10 tur spędziła w Afganistanie w prowincji Helmand, biorąc udział w operacji Herrick (działa się ona w latach 2002-2014).

Przetrwała niejeden atak Talibów na CH47, w którym służyła, ale i stawiała opór napastnikom zarówno z broni M134, jak i z powierzonego jej M60. 

W 2019 roku została zwolniona z wojska z powodów medycznych - uszkodzenie szyi po latach noszenia hełmu i noktowizorów. W 2020 r. przeżyła załamanie nerwowe wynikające z PTSD. 

W tym roku wydała książkę pt. "Chinook Crew 'Chick'" w wyd. Pen & Sword, w którym opisuje zarówno swój udział w II wojnie w Zatoce Perskiej, jak i w wojnie w Afganistanie. Ponadto skupia się szczególnie na kwestiach problemów fizycznych i psychicznych zarówno swoich, jak i towarzyszy, z którymi brała udział w wielu niebezpiecznych akcjach bojowych i ratunkowych. 

 

Na zdjęciu mamy właśnie Liz McConaghy, dziś ma 40 lat. Na marginesie dodam, że do wojska wstąpiła 3 lata po tym, jak jej brat dostał się do armii. Chciała być jak on.

41c165c3-1fc6-4fb4-b25a-efb372ae38c4

@Arroyo Twój kuzyn to Ukrainiec sam to mi tu kiedyś napisałeś, Czyż nie?

@MaX nic Ci nie pisałem, ja nawet Cię nie znam. Pomyliłeś mnie z kimś innym

@MaX tak sie zacietrzewiles na ukrow ze az ci oczy przycmilo i litery pomyliles xDDDD daj sobie gosciu na wstrzymanie troche wyjdzie ci to na zdrowie

Zaloguj się aby komentować

#hitzarroyo #historiazarroyo

Agatha Christie w ubraniu pielęgniarki, I WŚ.

 

Jedna z najsłynniejszych autorek kryminałów w październiku 1914 r. wstąpiła do Ochotniczego Oddziału Pomocy (Voluntary Aid Detachment - VAD). Była jedną z 90 tysięcy ochotniczek, które miały nieść pomoc i opiekować się rannymi żołnierzami Wspólnoty Brytyjskiej. W prowizorycznym szpitalu zorganizowanym na terenie ratusza w Torquay w Anglii opiekowała się zwożonymi z frontu rannymi żołnierzami. Poza opieką zdrowotną Agatha była wówczas również technikiem farmaceutycznym, miała styczność m.in. z truciznami.

b043544a-69cf-4bd9-aae3-d7b26023eaa8

@siRcatcha otóż nie do końca. Voluntary Aid Detachment było ochotniczą formacją działającą w ramach Brytyjskiego Czerwonego Krzyża, a właśnie w VAD działała Agatha. Czytanie ze zrozumieniem się kłania.

@siRcatcha cytując za angielską wiki:
"The Voluntary Aid Detachment (VAD) was a voluntary unit of civilians providing nursing care for military personnel in the United Kingdom and various other countries in the British Empire. The most important periods of operation for these units were during World War I and World War II. Although VADs were intimately bound up in the war effort, they were not military nurses, as they were not under the control of the military, unlike the Queen Alexandra's Royal Army Nursing Corps, the Princess Mary's Royal Air Force Nursing Service, and the Queen Alexandra's Royal Naval Nursing Service. The VAD nurses worked in field hospitals, i.e., close to the battlefield, and in longer-term places of recuperation back in Britain."
Ochotnicza jednostka medyczna wcale nie oznacza od razu służby w armii.

@Arroyo jak juz mnie poiczasz to przetyaj ze zrozumieniem co przekleiles I co ma do tego patriotyzm xD

Zaloguj się aby komentować

#historiazarroyo

 

Dzisiejszy post związany będzie z upadkiem Niniwy w roku 612 przed Chr.

Imperium Asyryjskie, zbudowane przez Aszurbanipala, wraz ze śmiercią tego władcy, stanęło w obliczu rozprężenia i osłabienia. Wobec tego przeciwko Asyryjczykom wystąpił chaldejski wódz Nabopolasar, ojciec słynnego Nabuchodonozora II. Sam Berossos (kapłan babiloński, który po grecku pisał o historii Babilonii w III wieku p.n.e.) uważał, że Nabopolasar był buntownikiem, przeciwnym władzy Sinsariszkuna - przedostatniego władcy Asyrii.

Wykorzystał on napiętą sytuację w królestwie rywala, zawiązał sojusz z królem Medów - Kyaksaresem (według Herodota, w babilońskim Ummakiszta). 

Lecz Asyria nie była sama w tej wojnie - wspierać ją mieli Egipcjanie, którym nie zależało na ekspansji któregokolwiek ze wschodnich mocarstw. Historia pokazała, że Egipt, choć próbował pomóc, ostatecznie nie dał rady skutecznie wesprzeć Sinsariszkuna. Ponadto Asyryjczyków wspierali Mannejczycy, a także część Babilończyków. 

 

Działania wojenne

 

Nie znamy do końca, co działo się w latach 625-617 p.n.e. Możemy jednak się domyśleć, że w tym czasie Nabopolasar oczyścił Babilonię z garnizonów Asyryjczyków. Później maszerował w górę Eufratu, a pierwotnym celem wojny miało być zajęcie Niniwy, potężnego miasta i zarazem stolicy Asyrii. Do pierwszego większego starcia miało dojść pod Gablini - 24 lipca roku 616 p.n.e. Bitwa ta zakończyła się zwycięstwem Nabopolasara, lecz w obliczu nadchodzącej połączonej armii egipsko-asyryjskiej, musiał salwować się ucieczką do Babilonii. Kolejna bitwa miała miejsce pod Arraphą, również w 616 roku p.n.e. i również zakończoną zwycięstwem chaldejskiego wodza. 

W roku następnym (615 p.n.e.) doszło do ataku na Aszur. Nabopolasar omal nie przypłacił życiem, atakując na to miasto. W obliczu możliwej porażki wycofał się do Tikrit. Dopiero rok później, w wyniku natarcia Medów Kyaksaresa, Aszur zostało zdobyte i doszczętnie zburzone. Gdy do miasta przybył Nabopolasar, doszło do formalnego zawiązania przymierza, późniejsze przekazy przedstawiają dodatkowo, że umocnić je miały związki małżeńskie. 

Asyryjczycy postanowili rozpocząć kontrofensywę na niesfornych buntowników. Od Babilończyków odłączyć się miały plemiona Suchu, a podczas oblężenia Anach zjawiła się armia asyryjska. Zmusiło to Nabopolasara do wycofania się. Ciekawostką jest to, że rok 613 p.n.e. był praktycznie rokiem bezczynności dla Medów. Prawdopodobnie musieli zmagać się z napuszczonymi przez Asyryjczyków Scytami. Greckie przekazy sugerują, że początkowo Medowie toczyli walki z Scytami, by w końcu przekonać ich do walki po jednej stronie barykady przeciwko Sinsariszkunowi*.

 

Oblężenie Niniwy - 612 rok przed Chr.

W końcu połączone siły Ummanmanda, Medów i Babilończyków rozpoczęły marsz na Niniwę, stolicę Asyrii. Walki o miasto trwać miały trzy miesiące, a obrońcy mieli skutecznie bronić murów miasta przed najeźdźcami. Po tych trzech miesiącach miasto upadło pod naporem połączonych wojsk Nabopolasara. Sinsariszkun spłonął w swym pałacu wraz ze swymi żonami i eunuchami. Miasto złupiono i splądrowano, mieszkańcy natomiast zostali wzięci w niewolę. 

Proroctwo Nahuma (jedna z ksiąg Starego Testamentu) przekazuje nam informację, że:

"I przez przelewającą się powódź kres położy miejscu jej, a nieprzyjaciół jego ciemności prześladować będą" I.8 - miało dojść do wylewu Tygrysu, który podmył część murów obronnych, ułatwiając machinom oblężniczym zburzenie murów i wtargnięcie do miasta Babilończykom.

Pomimo zajęcia Niniwy królestwo asyryjskie nie upadło. Ostatnim władcą Asyrii był Aszuruballit II. Odwołać się miał do Egipcjan, którzy mieli udzielić mu wsparcia. W bitwie pod Haran (610 p.n.e.) wojska egipsko-asyryjskie zostały rozgromione przez połączone siły Ummanmanda, Medów i Babilończyków. A ostatnie siły Asyryjczyków miały polec wraz z wojskami faraona Necho II pod Karkemisz z ręki Nabuchodonozora II, syna Nabopolasara. 

 

Do wpisu załączam ilustrację pochodzącą z książki "W Babilonie" aut. Jean-Marie Ruffieux. Przedstawia on Nabuchodonozora wewnątrz plądrowanej Niniwy. Jak można zauważyć, wśród armii Nabopolasara można było znaleźć oddziały medyjskie oraz scytyjskie (na lewo). Niedługo miał przyglądać się również upadkowi Tyru w wyniku prowadzonego przez niego oblężenia. 

 

Opracowanie:

"Wielkość i upadek Babilonii" H. W. F. Saggs, Warszawa 1973, Państwowy Instytut Wydawniczy

 

Źródło: 

"Proroctwo Nahuma" - Stary Testament 

 

*Źródła babilońskie traktują z kolei, że to nie byli Scytowie, a tzw. Ummanmanda - "hordy". W skład Ummanmanda mogły bez wątpienia należeć oddziały scytyjskie. Na potrzebę tego wpisu będę posługiwał się pojęciem Ummanmanda.

1952f6ea-beec-49b4-98ba-cb17f391d09c
312267f8-f48a-4c1a-b102-fee506939ec7

@Opornik Zabawne jest to że Palestyńczycy to zislamizowani żydzi

@igger palestyńczycy na pewno śmieją się do rozpuku

@Opornik byli za biedni na nazwę żydzi

Zaloguj się aby komentować

#historia #hitzarroyo

 

W ramach ciekawostki - podobnie jak podczas porządków w Iraku po schwytaniu Husajna, tak i na Ukrainie modne były karty z podobiznami dowódców separatystów.

 

Cel takich kart był prosty - miało to ułatwić identyfikację schwytanych jeńców, jeśli okazałoby się, że trafili na potencjalnego dowódcę. Na niniejszej karcie widać Igora Girkina - znanego także jako Igor Striełkow (od Strelok - słowo to oznacza strzelca lub bandytę [wg. Marka Galeottiego]). Brał udział w konfliktach w Naddniestrzu w 1992 r., na Bałkanach, a także w Czeczenii. W 2014 r. na czele swojego oddziału zaatakował budynki ukraińskiej administracji w Słowiańsku i Kramatorsku, odpowiada za porwanie obserwatorów OBWE, a także zestrzelenie samolotu MH17 linii Malaysia Airlines. Aktualnie jest poszukiwany i za jego ujęcie wyznaczona jest nagroda w wysokości 100 tysięcy dolarów. Za zestrzelenie samolotu pasażerskiego zaocznie skazano go na dożywocie.

 

Dodatkowa informacja - w 2014 r. do sierpnia tego samego roku był ministrem obrony tzw. Donieckiej Republiki Ludowej. W maju 2014 r. DRL i ŁRL miały w planach powstanie tzw. Noworosji. Girkin był jednym z zainteresowanych tym pomysłem, lecz wraz z jego odwołaniem do Rosji w sierpniu 2014 r. ten plan przepadł.

f049b4fc-6706-42c4-ad8a-633acab2ff4e

@lexico tylko jako żywy. Za martwego nie płacą

@Arroyo ale nie musi mieć rąk i nóg

Zaloguj się aby komentować

#historia #hitzarroyo

Śmierć "Napoleona Afganistanu"

 

W latach 90.tych XX wieku po wycofaniu się Sowietów z Afganistanu i pokonaniu prokomunistycznego rządu przez m.in. Ahmada Szaha Masuda i Mudżahedinów, doszło do wojny domowej. Mudżahedini, wśród których wielu później znajdowało się w tzw. Sojuszu Północnym (I i II), musieli stawić czoła Talibom.

Jednym z dowódców Sojuszu stał się Ahmad Szah Masud - "Lew Pandższiru" i "Napoleon Afganistanu". W Dolinie Pandższiru niejednokrotnie dzięki swym umiejętnościom wojskowym i nieprzeciętnej inteligencji stawiał czoła Sowietom i sprzymierzonym z nimi wojskom rządowym. W trakcie wojny domowej w Afganistanie walczył przeciwko Talibom, a dysponując znaczną przewagą w sprzęcie pancernym, nieraz ich pokonał.

W roku 2001, 9 września, został zamordowany. Dwóch Arabów podających się za dziennikarzy spotkało się z "Lwem Pandższiru". Gdy go spotkali, aktywowali ładunek wybuchowy ukryty w kamerze, tym samym zabijając słynnego dowódcę Mudżahedinów. Talibowie nie przyznali się do zbrodni, gdyż był to cios zadany Sojuszowi ze strony Al-Kaidy. Ta sama organizacja terrorystyczna 2 dni później dokonała najstraszniejszego w dziejach zamachu na terenie USA.

Ahmad Szah Masud był z pochodzenia Tadżykiem, toteż dla Tadżyków był i jest on bohaterem. Doczekał się także biografii napisanej przez Sandy'ego Galla pt. "Afghan Napoleon: The Life of Ahmad Shah Massoud", pierwszej biografii poświęconej temu afgańskiemu dowódcy.

Ciekawostka na koniec: Syn Napoleona Afganistanu, Ahmad Masud, również walczył przeciw Talibom. W 2021 r., gdy ewakuowano Kabul, wyjechał z wiceprezydentem do Takżykistanu, gdzie żyją do dziś.

 

Opracowanie:

"The American war in Afghanistan" aut. Carter Malkasian.

d63f3c6d-0e8c-4683-96f7-d28ccc1678ee

@JamesOwens a śmieciami to są talibowie, a nie Masud.

ruscy, po raz kolejny, pokazali, że gówno umieją a nie wojować. Te wybitne sukcesy w dolinie wyglądają inaczej jak się ogląda osiągnięcia militarne ruskich w Ukrainie. Na pewno facio był wojownikiem, takie wychowanie i tradycje, ale jego genialne strategie były jak gra w szachy z gołębiem. Ruskie nasrali sprzętem i ludzimi a i tak przegrali.

@Rebe-Szewach Dzięki. Świetne źródło wiedzy.

Zaloguj się aby komentować