Największa kolonia nietoperzy żyje na terenie jaskini Bracken położonej w San Antonio na terenie Teksasu. Według Księgi liczba żyjących tam osobników może sięgać nawet 20 milionów sztuk. Żyjący tam gatunek nietoperza to molosek brazylijski, którego można spotkać zarówno na południowym jak i na północnym kontynencie.
Najdłuższym posiadaniem "brzuszka ciążowego" wśród wszystkich nietoperzy może pochwalić się samica wampira zwyczajnego. Okres ten trwa u niej około 7-8 miesięcy. Następnie młode jest uzależnione od jej pokarmu przez okres kolejnych dziewięciu miesięcy, a czasami nawet i dłużej.
Za największe nietoperze uznaje się przedstawicieli rodziny rudawkowatych, głównie będących zjadaczami owoców. Zamieszkują cieplejsze rejony Azji, Afryki i Australii, a rozpiętość ich skrzydeł może osiągnąć nawet 1,5 metra. Wygląd oraz kształt ich głowy porównuje się do pyska lisa, stąd są określane latającymi lisami.
Urocjon wyspowy(nazywany też lisem wyspowym) to mały lisek żyjący na 6 z 8 wysp archipelagu Channel Islands w pobliżu wybrzeża Kalifornii. Istnieje sześć podgatunków, z których każdy zamieszkuje odrębną wyspę. Przyjmuje się, że gatunek pojawił się około 7300 lat temu, prawdopodobnie stało się to dzięki ludziom, razem z którymi przybył na owe tereny z kontynentu amerykańskiego(przyjmuje się, że jego przodkiem jest urocjon wirginijski). Lisek jest niewielkich rozmiarów, jego długość to około 50 centymetrów. Głównym wrogiem zwierzęcia jest potężny orzeł przedni, który przynajmniej czterokrotnie przerasta wielkością małego lisa i bez problemu poluje na biedne kurduple. Wredne ptaszyska pojawiały się na wyspach niezwykle rzadko, a przynajmniej było tak aż do lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku i dokładnie w tamtym okresie liczba lisków zaczęła drastycznie spadać. Tak więc btaszki i prawdopodobnie działalność człowieka doprowadziły cztery podgatunki na skraj wyginięcia, dlatego też w ostatnich dziesięcioleciach podjęto starania mające na celu uchronienie lisów przed zagładą. Spadek liczebności sprawił, że urocjon wyspowy stał się najrzadszym gatunkiem lisa na świecie(edycja 2015).
Rdzenni mieszkańcy wysp prawdopodobnie trzymali urocjony jako zwierzątka domowe, co ułatwiała podobno niezwykle łagodna natura zwierzęcia, które nie przejawia nadmiernego strachu w kontaktach z człowiekiem. Futro lisów było wykorzystywane do tworzenia m.in. ceremonialnych nakryć głowy. Badania archeologiczne grobów wykazały, że razem z ciałami ludzi grzebano także szczątki lisów, często bardzo młodych osobników. Wszystko wskazuje więc na to, że pewne ilości lisów poświęcano w celach rytualnych.
Najrzadszym szopkiem na świecie jest szop karłowaty, mieszkaniec małej wyspy Cozumel zlokalizowanej w pobliżu półwyspu Jukatan. Przyjmuje się, że żyje już tylko około 200 dorosłych sztuk, wszystko przez rozwijający się na wyspie przemysł turystyczny i związaną z tym utratę siedlisk. Niestety miejscowi olewają prawa biednych szopków do własnego obszaru, co może ostatecznie doprowadzić do ich wyginięcia.
Największe serduszko wśród zwierząt posiada oczywiście płetwal błękitny. Poniższy model serca płetwala stworzyła firma Human Dynamo Workshop dla muzeum w Nowej Zelandii, Te Papa Tongarewa. Potężny organ waży około 680 kilogramów. Płetwal dzierży także jeszcze jeden rekord, jego serce bije bowiem 4-8 razy na minutę, wolniej niż u jakiegokolwiek znanego stworzenia.
Jaskinia Mamucia zlokalizowana na terenie amerykańskiego stanu Kentucky jest na ten moment uznana za najdłuższą jaskinię na świecie. Łączna długość jej korytarzy przekracza 650 kilometrów(686 według artykułu NatGeo). Według eksploratorów to jedna z najpiękniejszych jaskiń na świecie, jest to też dom dla kilkuset gatunków zwierząt. To niezwykle popularne miejsce każdego roku odwiedzają dwa miliony turystów.(Zdj. 1,2)
Sarawak chamber to największa na świecie komora jaskiniowa, jeśli liczyć jej całkowitą powierzchnię. Znajduje się w jaskini Lubang Nasib Bagus zlokalizowanej na terenie Parku Gunung Mulu na wyspie Borneo. Komora mierzy 600 metrów długości, ponad 400 szerokości oraz nawet 115 metrów wysokości. Jej odkrycia dokonano w roku 1981.(Zdj.3)
Sudwala Caves to według Księgi najstarsze znane jaskinie powstałe około 240 milionów lat temu. Znajdują się one na terenie prowincji Mpumalanga w Południowej Afryce. Przez ludzi są one użytkowane już od czasów prehistorycznych, na co wskazują ślady pozostawione przez ludy pierwotne. W czasach bardziej współczesnych wykorzystywano je m.in. jako magazyn amunicji. W 1914 powstała firma, która wydobywała ze środka duże ilości kup nietoperzy, by następnie sprzedawać je jako nawóz. Obecnie Sudwala Caves funkcjonuje jako atrakcja turystyczna, co więcej, jedna z komór jest wykorzystywana w roli amfiteatru, gdzie w przeszłości zorganizowano już wiele imprez muzycznych z udziałem znanych gwiazd.(Zdj.4,5)
Najgłębszą, a jednocześnie najdłuższą jaskinią lawową jest Kazumura znajdująca się na Hawajach. Jej łączna długość wynosi ponad 61 kilometrów, a głębokość to nawet 1102 metry. Jaskinia powstała około 500 lat temu.
Najdłuższa morska jaskinia to aktualnie Matanaka zlokalizowana na terenie Nowej Zelandii. Badania z roku 2012 wykazały, że rozciąga się ona na długość około 1,54 kilometra.
Rekord z gatunku tych smutniejszych, bo dotyczący oceanicznego syfu. Największym wodnym skupiskiem śmieci jest według Księgi obszar zwany Wielką Pacyficzną Plamą Śmieci znajdujący się w północnej części Oceanu Spokojnego. Odkryto go w roku 1997, ma się on składać z masy śmiecia o wadze tysięcy ton, z czego większość stanowią tworzywa sztuczne. Obszar ten według ostatnich danych rozciągał się na powierzchni 1,6 miliona km kw.
Mały cytat:
W rzeczywistości nie są to skupiska wielkich odpadków, ale niewidoczne plamy mikrocząstek plastiku. Niektórzy mówią plamy, inni używają określenia wyspy. Są to po prostu miejsca, gdzie obserwuje się wielokrotnie wyższe, np. 10 tys. razy, zagęszczenie plastiku niż gdzie indziej. To jednak nie znaczy, że jak będziemy płynąć statkiem przez to miejsce, to cokolwiek zobaczymy. Te cząstki plastiku są malutkie. Nie są to wyspy, po których można chodzić. Artykuły na temat plam śmieci często uzupełniają zdjęcia, które przekłamują rzeczywistość. Zazwyczaj są to ujęcia z ujść rzecznych albo po wezbraniach sztormowych, gdy plastik nagromadził się w jednym miejscu.
Plastik ma nieprzyjemną właściwość - strasznie wolno się rozkłada. Nikt dokładnie nie potrafi powiedzieć, czy to będą setki, czy tysiące lat. Na razie wszystkim wydaje się, że jest niereaktywny. Nie rozpuszcza się w wodzie, bardzo trudno wchodzi w reakcję z organizmami.
Największe zagrożenie stanowi w tym momencie dla ptaków i zwierząt morskich. Plastik ma niesłychanie niebezpieczną cechę. Jego większe fragmenty wielkości groszku są połykane przez ptaki, ryby czy żółwie morskie, co zatyka im żołądki. Plastik, który widzimy, czyli makroplastik, znajdziemy wszędzie. To on jest groźny dla zwierząt.
Jako głównych winowajców odpowiedzialnych za pompowanie całego tego syfu do wód oceanicznych wymienia się sześć krajów: Chiny, Indonezję, Filipiny, Wietnam, Sri Lankę oraz Tajlandię(wedlug artykułu Science z roku 2015). Inne źródła wymieniają także USA, Koreę i Japonię.
1. Jezioro Retba jeszcze kilka lat temu było niezwykłą atrakcją turystyczną zlokalizowaną na terenie Senegalu. Sławę zyskało ono dzięki różowemu kolorowi, który zawdzięczało zamieszkującym jego wody algom produkującym czerwony pigment. Z powodu koloru trafiło także do Księgi jako największy zbiornik o barwie różu. Niestety powodzie sprzed około 3 lat zmieniły piękne jeziorko w zbiornik o dużo brzydszej barwie.
"'Incomparable" to wyjątkowej urody naszyjnik wyceniany na sumę 36 milionów funtów. To daje mu miano najwyżej wycenianego naszyjnika na świecie. Wykonany w Szwajcarii składa się z głównego kamienia o wadze 407 karatów oraz 102 pomniejszych diamentów "towarzyszących". Główny kamyk wydobyto na terenie Konga w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. W roku 2002 naszyjnik trafił na portal aukcyjny EBay, gdzie ustawiono kwotę startową na 15 milionów funtów. Ostatecznie aukcja zakończyła się niepowodzeniem.
Jezioro Manitou(Kanada) otrzymało tytuł największego jeziora znajdującego się w obrębie jeszcze większego jeziora. Zajmuje dokładnie 104 km kwadratowe.
Rekordziki, część 007, jeśli, drogi czytelniku, lubisz czytać o ładniusich diamentach, to jest to wpis dla ciebie, w innym wypadku możesz sobie odpuścić.
1. Drogie błyskotki
Tsarevna Swan to nazwa pierścionka, który trafił do Księgi jako obiekt z największą liczbą diamentów, składa się on z 2525 kamieni szlachetnych o łącznej wadze 10,5 karata. Powstał w Kijowie i został wyceniony na 1,3 miliona dolarów.
Najdrożej wyceniony żeton do gry stworzył w roku 2013 Kanadyjczyk, Gerald Lewy. Jego dzieło wyceniono na ponad 400 tysięcy dolarów. Jedna strona żetonu ukazuje szczęśliwą siódemkę, druga zaś liczbę osiem. Oprócz zwykłych diamencików twórca użył rubiny, szafiry, szmaragdy, a także różowe diamenciki.
Pink Star to różowy diament, który trafił na aukcję w Genewie w roku 2013. Prawie 60-karatowy kamień został tam sprzedany anonimowemu kupcowi za 76 milionów franków szwajcarskich czyli równowartość 52 milionów funtów. W roku 2017 ponownie trafił do sprzedaży, tym razem w Hongkongu, gdzie zapłacono za niego ponad 70 milionów dolarów.
Pierwszy rekordzik to największe jojo na świecie, które powstało w roku 2012. Dzieło Beth Johnson z Juesej mierzyło 3,6 metra średnicy i ważyło około 2 ton.
Jeśli można uznać za diament gwiazdę, to największym diamentem w naszej części wszechświata jest biały karzeł znany jako BPM 37093. Gdyby określić jego wartość w funtach(gdzie 1 karat warty jest 1000 funtów), to wychodzi prawdziwie astronomiczna kwota 10 sekstylionów. Obiekt znajduje się w konstelacji Centaura, około 50 lat świetlnych od ziemi.
Jeden z największych oszlifowanych okazów jest znany jako Golden Jubilee i należy do tajskiej rodziny królewskiej. Wydobyty w roku 1985 diament waży 545 karatów. Wcześniej był on znany jako "Unnamed Brown". Zmiana nazwy nastąpiła około 1998, kiedy to grupa zamożnych person z Tajlandii zakupiła obiekt z myślą o przekazaniu go ówczesnemu władcy kraju jako prezentu z okazji 50 rocznicy wstąpienia na tron. Obecnie znajduje się w królewskim muzeum w Bangkoku.
