@jajkosadzone powiedział prosiaczek i rzucił się w przepaść

@jajkosadzone to zależy, jak ze wszystkim. No i to nie jest przywiązanie-przywiązanie, a raczej style nawiązywania i utrzymywania relacji

Jeśli praktycznie odetniemy się od ludzi, to nasz mózg (o ile prawidłowo wykształcony) zacznie odczuwać niepokój, następnie strach. Jesteśmy zwierzętami stadnymi, stado to bezpieczeństwo. Wiadomo, nie zawsze, ale przeważająco.

Są ludzie, którzy nie potrzebują innych, ale to mniejszość i też nie wiadomo czy wynika to z chęci czy jakiegoś zaburzenia.

stado to bezpieczeństwo

nie wiadomo czy wynika to z chęci czy jakiegoś zaburzenia.

@macgajster za bezpieczeństwo się płaci, a niektórzy np. nie lubią być eksploatowani przez stado.

@vrkr i tu bezpieczny styl przywiązania mówi "basta", a następnie, na przykład, modyfikuje swoją pozycję lub znajduje inne stado.

Relacje z założenia powinny być obustronne, dwukierunkowe, dawać mniej więcej równo względem tego co można pobrać.

@myoniwy smutne, ale jednocześnie cieszę się, że wyciągnąłeś coś z tego wpisu

@Zapster w pewnym stopniu, tak zdrowo.

@AndrzejZupa i to jest właśnie to, co widziałem jako potencjalną różnicę spowodowaną przeżywaniem czegoś zmieniłem styl automatycznie, bo odciąłem się od uzewnętrzniania żeby przeżyć to, co mi się kotłowało w głowie

@Fafalala trafiłaś, bo ja nie mam nikogo bliskiego poza rodzicami, którymi zacząłem opiekować się jak własnymi dziećmi, więc trochę z nich zdjąłem odpowiedzialność za samych siebie i mniej starają się sami o siebie.

Nawet nie wiem kiedy to się stało...

@macgajster jakby co to nie jest w Twoją stronę. W końcu właściwie Cię nie znam. Chodzi mi głównie o myśl, że często nawet nie intuicyjnie szukamy pewnego rodzaju wyręczenia wśród innych. Tego że ktoś zrozumie lepiej czego potrzebuje, że pozwoli mi nazwać emocje, że pozwoli mi się otworzyć itd. można szyć zależnie od problemu. I od tego są ogólem ludzie, żeby być naszym lustrem, tylko nie w momentach problemu większego kalibru. Tutaj jest to niebezpieczne dla obu stron.

Ja jak już zaczęłam mówić bliskim jak się czuję, w momencie ostatniej głębokiej depresji moje przyjaciółki z pracy (do których mam ogromne zaufanie) martwiły się o mnie i pytały co się dzieje. Wyznałam z trudem, że jest ciężko, że mecze się z myślami s. Okazały mi wsparcie, ale tak naprawdę nie mogły zrobić niczego więcej poza poklepaniem po ramieniu w sumie. W środku czułam rozczarowanie, bo chciałoby się szybkiej ulgi, ale to była moja droga więc cyk cyk telefon do przychodni pytając o psychiatrę, myślę o szpitalu na zaś i podejmuje realne kroki pomocowe we własnym zakresie.

Jestem słońcem własnej galaktyki. Niestety i stety.

Sorka że tak się rozpisuje, ale lubię gadać i myśleć o tego typu zagadnieniach. :p

@Fafalala rozumiem. Nie mam aż takich "przygód" z głową, ale też chętnie wziąłbym magiczną pigułkę na wyprostowanie problemów.

Zgadałem się dziś z kobietą, która jest powyżej średniej wieku hejto (sprzedałem jej też portal) i sama zauważyła, że są ludzie (podała przykład z życia) przerzucający swój problem na innych. Czasem w formie upuszczenia stresu, a czasem jakby wyrzucenia go żeby ktoś inny się męczył.

Tylko w tym przykładzie sprawa jest gruba, nie wolno wręcz tego zrzucać i bagatelizować.

Psychologia jest ciekawa... tylko chiba małp efektywnie jest ją opisywać.

Ja tam nie mogę jeździć, bo dziś zajechałem tylko coś odebrać, a wyszedłem po ponad trzech godzinach

@macgajster pigułka to dopiero początek. XD

Ha ha mamy nową koleżankę na Hejto? Fajno. 😄 No dokładnie tak jest, że dla innych celem samym w sobie jest wybełtanie co boli, tylko po to, aby za chwilę wypić kolejna dawkę tego samego życiowego alkoholu i doprowadzić do kolejnych bólów brzucha. Nie mówię tutaj oczywiście o osobach w kryzysie jakimś w sytuacji nagłej, trudnej, przerastającej, a bardziej o takich przeleżanych, stałych, powtarzających się.

Oczywiście niektórych nie można skreślać na początku, ale są takie chwile kiedy czujesz, że albo ta osoba i jej potrzeby, albo Ty.

A gdzie nie możesz jeździć? Do rodziców w sensie?

@Fafalala nie wiem czy skorzysta, dałem nazwę portalu, trochę go opisałem. Zobaczymy.

Tym przykładem był kryzys, trudny, ale zaniedbywany przez dość długi czas Także taki miks

Do niej. Za dobrze się gada, za dużo czasu zajęło mi wzięcie kawałka metalu, a jednocześnie szkoda było wychodzić, bo zbyt dobrze się rozmawiało

@macgajster niech pszyjdzie. Niech się nie boi. XD

No tak, takie sytuacje trzeba wyczuć. Nie ma reguły, zależy od osoby i jej zasobów.

Eej to zajebiscie dobry znak. W sensie, że łapiesz taki kontakt z kimś, że gadka płynie tak lekko i z minuty odwiedzin, robią się 3 godziny. I to pewnie nawet nie zapełnione dennym small talkiem. 😂

@Fafalala raczej się nie boi, kwestia czy będzie chciała

Nie ze wszystkimi mi się udaje, bo sporo ludzi jednak woli prowadzić powierzchowne rozmowy. Mnie rozmowy o małym stopniu zaangażowania nudzą. Trochę też skorzystałem z jej doświadczeń i próbuję nakarmić się tą myślą, o której wspominasz - nie jest tak źle, skoro jestem w stanie aktywnie uczestniczyć w rozmowie. Może to by było w stanie zmienić choć trochę moje podejście do samego siebie ¯\_(ツ)_/¯

@macgajster ja to Cię kumam ziomek, bom ja sama outsider, ale taki oblaskawiony, chociaż to zabrzmiało jakby byłoby to coś złego, a nie jest. XD Tylko ja już zazwyczaj wiem czego oczekuje od ludzi i w co chce wchodzić głębiej (gdybyś tylko wiedział ile ja walczę z systemem który próbuje znacząco zmienić moje przekonania i zasady :D) ale kiedyś usłyszałam że prawdziwym wariactwem jest robienie wciąż tego samego w oczekiwaniu na inny rezultat. I w sumie fakt, więc zaczęłam robić pewne rzeczy ironicznie, ale nie tak że wyniośle. Bardziej na zasadzie robienia rzeczy do których nie jestem przekonana w przekornie zaangażowany sposób. I w wielu obszarach zaczęło działać. XDDD Zaczęłam robić, zamiast myśleć, analizować.

Ale kluczem w tym wszystkim jest osadzenie się w sobie. Bez tego wiele rzeczy będą no takie meh. 😄