Niestety, ta klasyczna powieść s-f braci Strugackich kompletnie do mnie nie trafiła. Czytało mi się ją topornie. Zauważyłem, że książki bez jakiegoś głównego motywu przewodniego do mnie nie przemawiają. I tak było w tym przypadku - dla mnie była to książka o niczym. Bo nie jest to opowieść o obcych, nie skupia się też na tajemniczych artefaktach, które znajdują się w strefie. Eksploracja Strefy również nie jest głównym wątkiem. Mam wrażenie, że są to po prostu cztery ze sobą powiązane mini historyjki, które nie składają się w spójną opowieść. A szkoda

wiem, że wcinam się w rozmowę, ale super pomysł!

Czytałem 2 razy, więc mi się podobała, miałem zamiar odświeżyć sobie ją teraz ale nie dałem rady.

Bardzo podobał mi się początek opowiadania i pierwsze zwiedzanie strefy. Klimat był bardzo gesty i wręcz wylewał się ze stron książki i bardzo mi się podobał ten fragment. Na którym moim zdaniem opowiadanie mogłoby się zakończyć np. śmiercią głównego bohatera.

Dalej nie jest najgorzej ale też nie najlepiej. Ta część rodzinno-urzędnicza jakoś tak mnie nie do końca przekonywała i odbiór książki spadł z 9/10 na powiedzmy, że 6. By w ostatnim wyjściu do strefy wejść znów na jakąś 8ke.

Jest nierówno, mimo to klimat strefy przyciąga mnie od czasu do czasu i myślę, że pomimo wad jeszcze pewnie będę wracał do tegóż opowiadanka.

Bardzo lubię temat Pierwszego Kontaktu ludzkości z obcą cywilizacją. Odnoszę wrażenie, że bardzo go wyczekujemy - wysyłamy wiadomości w przestrzeń kosmiczną mając nadzieję, że ktoś odbierze jedną z nich i odpowie - bardzo podoba mi się creepypasta, która kończy się słowami „Uciszcie się, bo inaczej was usłyszą”. Głównie dlatego, że panuje przekonanie, że takie nawiązanie kontaktu skończyłoby się dla nas dobrze.

Dlatego ucieszyło mnie, że tutaj tego Pierwszego Kontaktu zabrakło. Albo inaczej, nie został do końca określony. Bo czy Pierwszym Kontaktem można nazwać pozostawienie dziwactw pozaziemskiego pochodzenia? Z jednej strony tak. Może kosmici uznali, że nie potrafią się porozumieć z mniej zaawansowaną technologicznie rasą, więc zaoferowali im szansę podgonienia ich poprzez możliwość zbadania pozostawionych „artefaktów” w Stefach?

Z drugiej strony, a to wyjaśnienie bardzo przypadło mi do gustu, może kosmici przez przypadek zostawili na Ziemi swoje śmieci tak, jak niektórzy ludzie potrafią bezmyślnie wyrzucić niedopałek czy papierek po batoniku? Może nie było w tym żadnego większego znaczenia i próby objęcia rozumem obcej cywilizacji nie mają żadnego sensu?

Czytałam dawni temu, ale uwielbiam, więc też się podzielę wrażeniami.

Bardzo, bardzo siadł mi motyw "pikniku na mopie przy autostradzie", gdzie Ziema jest tylko przystankiem do szybkiego pozbycia się śmieci i wylotu do miejsca docelowego. Mocno trafia to w ego, zwłaszcza, kiedy większa część literatury/filmów stawia nas w centrum wydarzeń. Uwielbiam takie rozważania o kosmitach bez kosmitów i o ludzkości.

U strugackich lubię właśnie te przemyślenia, które wynikają jakby mimochodem w trakcie czytania historii, nie są jej głównym punktem - trochę podobnie pisze czasem Lem, niby dzieje się akcja, ale po czasie w głowie zostają nie głównie bohaterowie a bardziej abstrakcyjne rozważania.

Ocenę ogólna podbija też fakt, że to chyba pierwsza książka z motywem zony czy zbieracza kosmicznego śmiecia. Dopiero na podstawie tych historii pop kultura zaczęła tworzyć kolejne podobne historie.

Strugaccy na zawsze w moim serduszku, dla mnie 9/10 i tag "koniecznie na półce".

Pierwszy kontakt gęsto u mnie gości w tym roku, tu Strugaccy, a teraz jestem w połowie trylogii Problemu Trzech Ciał. Za nastolatka uwielbiałem gry z serii STALKER, wtedy wciągnąłem też z wypiekami Metro 2033. Nie miałem żadnego nastawienia przstepując do lektury, jedynie ciekawość tego co było inspiracją do wspomnianych wcześniej i lubianych przeze mnie produkcji. I jak dla mnie uczniowie przerośli mistrza. PNSD mało mi się podobał, w bookmeter wystawiłem 4/10. Książka miała swoje momenty, wejścia do strefy, w których każdy krok mógł zakończyć życie bohatera i prawie cały trzeci rozdział trzymały w napięciu. Niestety było tego dla mnie za mało i reszta tekstu bardzo pociągnęła lekturę w dół.

A w ogóle, bardzo fajnie się czyta opinie innych o tej samej książce. Jest to dla mnie fascynujące jak coś, co dla mnie zawsze było "wow" i "na pewno każdemu się spodoba!", może być ocenione na 4/10 ლ(ಠ_ಠ ლ) na ile sposobów można oceniać i czytać tą samą książkę!

Czytałem niemal dokładnie rok temu i nie pamiętam szczegółów, ale mi ten utwór bardzo się podobał, a nie posiadam okularów nostalgii w postaci ogrywania Stalkerów. Dialogi były naturalne, bohater odwiedzał różne miejsca no i miał też swoje przemyślenia.

"Piknik na skraju drogi" czytałem już jakiś czas temu, wraz z kilkoma innymi opowiadaniami Strugackich wydanymi w jednym tomie przez Prószyński i S-ka i pamiętam, że to własnie PNSD spodobał mi się z nich najbardziej.

Największe wrażenie zrobiła na mnie właśnie sama koncepcja pikniku na skraju drogi - obcej cywilizacji, która przelotem odwiedziła Ziemię, nie zawracając sobie za bardzo głowy (czy czym tam oni dysponują) jej mieszkańcami. Opowiadanie jest klimatyczne, czuć, że ludzkość nie dojrzała do wydarzenia, z którym się zetknęła i że Strefa wprost ocieka niezrozumiałą energią obcych.

Powiem tak: są obiekty, dla których znaleźliśmy zastosowanie. I jestem pewien, że w większości przypadków to zastosowanie przypomina wbijanie gwoździ za pomocą mikroskopu.

Spadły z nieba jako odpowiedzi na pytania, których jeszcze nie potrafimy sformułować.