Dyskusja użytkownika WatluszPierwszy

@SaucissonBorderline z osób mieszkających na wsi w tamtych czasach nie znam nikogo, kto jeździł na wakacje. Dzieciaki były od pracy polu i pomagania rodzicom ewentualnie mogły biegać po wsi i się kąpać w rzece.

@WatluszPierwszy jeździliśmy jeszcze komarkami i motorynkami ale no tak było

@GazelkaFarelka bo ja wiem... moi się bardzo cieszą. Starszy zajarany sportem, więc zawsze odwiedzamy stadion w miejscu gdzie jesteśmy. No i morze też zwykle cieplejsze we Włoszech, Chorwacji czy innej Grecji. Poza tym to właśnie taki wyjazd, to najłatwiejszy sposób, by moi synowie odłożyli telefony.

@WatluszPierwszy Moje to aż serio się człowiek zlości, wymyślasz jakieś fajne wyjazdy a twoje dzieci - młodsze najbardziej zainteresowane kamieniami na ścieżce i płacz że musi to zostawić bo idziemy dalej, a drugie się wlecze z miną Melanii Trump. Już mówiłam że w kolejne wakacje dla jednej zamówimy tonę żwiru na podwórko, a dla drugiej damy telefon bez limitu i elo, pojedziemy sobie sami XD

Do pewnych wyjazdów trzeba i tak dorosnąć.

@GazelkaFarelka 

A te dzieci maja to w dupie. Są znudzone, z nosami w telefonie albo obrażone bo kazałeś telefon schować, gorąco, chcę pić, kiedy obiad, nogi mnie bolą.

Jak wychowasz tak masz.
Moja 7latka się obraża jak jadę na kajaki, SUPa, czy do lasu sam bo chcę większy dystans zrobić niż z tym małym plecakiem

@zuchtomek No chyba za dużo mają wszystkiego, wszędzie ze sobą ciągane, ciągle jakieś rozrywki wymyślane i nic już nie jest atrakcją. Trzeba było ich nigdzie nie zabierać, to by im się chciało jeździć. Jak nam, których starzy nigdzie nie zabierali.

@GazelkaFarelka No ja swoją córkę zabieram i mimo tego dalej (póki co) lubi ze mną spędzać czas. A jak jedziemy na wakacje czy krótki urlop, to raczej nie ma ze mną siedzenia na dupie ¯\_(ツ)_/¯

@zuchtomek ja mam problem, by samemu wyjść pobiegać, bo są pretensje, że ich nie zabieram "na bieganie". Jakakolwiek aktywność w samotności jest trudna do zorganizowania a siedzenie w domu to dla nich kara za grzechy.

@GazelkaFarelka wszystko w swoim czasie. Wiadomo, że dzieciak mniej więcej do 6 roku życia będzie wolał wrzucać kamyczki do kałuży niż zwiedzać gotycką katedrę w Mediolanie, ale za 2-3 lata, to już bez problemu. Ewentualnie pomarudzi, ale i tak się ruszy.

@GazelkaFarelka Nie ma "jak wychowasz". Otoczenie i naturalny ciąg do elektroniki, swoje zrobią. Odciąć od tego się dzieci nie da, bo za dużo wkoło. Kolega mówi z perspektywy ojca siedmiolatki, ale ja już jedną wypuściłem z domu, a druga ma piętnaście, to widziałem trochę więcej. Nawet se nie pluj, że coś źle robisz, tylko rób swoje i licz, że choć część z tego się uda.

Ja tak mam, jak biorę młodą i brata parkę do lasu. Ledwie chwilę przeszli, a już niby żartem, ale pada: kiedy wracamy. Jak są grzyby, albo się trafią inne atrakcje (borsuk nam przebiegł, dzik z daleka mignął) to git, ale jak nic nie ma to te znudzone miny mnie drzaźnią. Na szczęście nad jezioro lubią jeździć, ale się z pogodą nie zsynchronizowalim w tym roku.

Stara, jak się raz kiedyś pojawi u dziadków, czy w plenerze to też, kiedyś maruda, a dziś sama chętnie: ogród, las, grzybki, itp. W tym roku faceta do dziadków przywozi i zapowiedziała, że go (rasowego mieszczucha) po lesie przegoni.

@WatluszPierwszy No ale właśnie o tym piszę, że ciąganie dzieci po zagranicznych wojażach jest bardzo często bezcelowe i dosłownie napisałam wyżej, że "do pewnych wyjazdów trzeba dorosnąć". Dziecko w pewnym wieku i tak woli bawić się z rówieśnikami w błocie, a nie podziwiać gotyckie katedry. Tak więc, czy brak możliwości takich wyjazdów w dzieciństwie był dla nas aż tak zły? Nie wpłynęło to negatywnie na naszą chęć zwiedzania świata w wieku dorosłym. Może nawet wręcz przeciwnie, jeszcze bardziej nam się teraz chce, przez to że ta "zagranica" jawiła nam się jak jakaś mityczna kraina.

@Fly_agaric Ja to wiem. Zwłaszcza przy jednym dziecku łatwo uważać, że coś jest naszą zasługą. Ja byłam dumna, że tak rozsądnie podchodzę do odżywiania dzieci, bo moje ładnie je wszystko, bez problemu. Do momentu, aż nie pojawiło się drugie i okazało się że to samo moje genialne podejście na nie w ogóle nie działa, a z jedzeniem jest dramat XD

Nie da się urobić dzieci na swój obraz i podobieństwo. Naszą starszą ciągaliśmy wszędzie ze sobą na zawody i imprezy rowerowe (przez całe lato praktycznie każdy weekend, głównie mąż startował, czasami ja), były tam atrakcje dla dzieci, mini wyścigi dla dzieci, poza tym codziennie rower raz ja, raz mąż, raz razem z młodą na foteliku, potem na swoim rowerku, albo mąż biegał a ona obok na rowerku, w domu leci zawsze jakiś Giro d'Italia, Tour de France i tak dalej. Naprawdę, pierwsze lata jej życia to głównie rowery. Chcieliśmy ją zainteresować rowerami, mąż chyba w duchu marzył sobie że będzie trenował sobie małego kolarza, kupował jej wypasione rowery, dobry sprzęt, ciuchy XD

Czy jeździ na rowerze? Chuja tam. Rower stoi jeszcze w tym sezonie nie wyciągany z garażu ani raz (nie licząc jednego startu w mini zawodach rowerowych razem ze mną). Woli rolki XD

@Fly_agaric A, jeszcze na przykład moja siostra, dwie córki, mała różnica wieku, od tego samego ojca i matki, razem wychowywane, wysłała w tym roku obie na obóz harcerski. Jedna już od drugiego dnia przez dwa tygodnie płakała do słuchawki, żeby ją stamtąd zabierali. Druga była bardzo zadowolona i jak wyjeżdżali, było jej bardzo smutno, że już się skończyło ¯\_(ツ)_/¯

@GazelkaFarelka bo rodzeństwo, to zawsze są skrajnie różne charaktery. Moi synowie są jak ogień i woda. Jeden, by wyjechał na wa tygodnie do lasu i był zły, że po niego wracamy a drugi już pierwszego dnia by wył i panikował, że zostaje sam.

@zuchtomek ja niestety jestem mocno ciepłolubny.

Jako dziecko zawsze jakoś ze smutkiem patrzyłem na obrazki np. z Włoch czy Hiszpanii. Wydawało mi się, że nigdy w takie miejsca nie trafię. Żeby było jasne wakacje u babci na wsi wspominam do dziś z ogromnym sentymentem i były to najfajniejsze chwile mojego dzieciństwa.

@WatluszPierwszy No nie powiem, jako dziecko też z pewną zazdrością patrzyłem na palmy, złote piaski i lazurowe wody, ale jako dorosły nic mnie tam nie ciągnie ¯\_(ツ)_/¯

A jak bym już miał jechać do Włoch to i tak w region jeziora Como, czy ewentualnie do Grecji na jakąś wyspę, którą objeździłbym skuterem ;P

Perspektywa leżenia na plaży czy nad basenem zupełnie do mnie nie przemawia

@zuchtomek do mnie też. Ja jestem z tych chodzących. Tyle, że jestem typem miejskim i lubię miasta. Mogę całymi dniami po nich łazić nawet bez celu. Obserwuję życie i dobrze się bawię. Na plaży, to ja się po godzinie nudzę. A jak już mam tak zaplanowane, że mogę śmigać z miejsca do miejsca pociągiem, to pełnia szczęścia. Robimy bazę w większym mieście i po okolicznych włoskich czy chorwackich wiochach pociągiem albo autobusem.

@WatluszPierwszy No tak to jeszcze rozumiem :D

No, ale ogólnie - nie twierdzę, że taki czy inny sposób spędzania czasu jest lepszy - jak ktoś lubi allinclusive na leżaku to ja nie mam z tym problemu, nawet dobrze, że się grupują w pewnych miejscach - przynajmniej wiem, że tych ludzi nie spotkam tam gdzie ja jeżdżę

@wonsz Generalnie mieszkam na progu Mazur, więc jeżdżę na różne inne jeziora, również na dłuższe wypady, ale to jest zawsze połączone ze zwiedzaniem nowych miejsc czy atrakcji.

Ale jak znajomi potrafią jechać 250km żeby siedzieć w domku letniskowym i tylko chodzić na plażę to trochę strata czasu dla mnie na jeżdżenie, skoro to wszystko mam bliżej, a przy tym pewnie taniej niż na komercyjnych Mazurach ¯\_(ツ)_/¯
Oczywiście jeżeli ktoś żegluje czy uprawia inne aktywności to Mazury są jedynym wyborem, ale jeśli chodzi o siedzenie tydzień w domku, kąpanie w jeziorze, grillowanie, spacery po lesie, picie piwka to niezmiennie wybieram jezioro Partęczyny Wielkie i Pojezierze Brodnickie (gdzie zagęszczenie jezior jest nawet większe niż na Mazurach, choć jest ich mniej i są mniejsze)

@motokate mam podobnie. Wspominam czule tamten czas, ale jak się chwilę zatrzymam i pomyślę realnie, to też nie chciałbym, by takie realia wróciły.