@HmmJakiWybracNick u mnie akurat cały był pracujący, ale to prawda, to efekt niedziela wieczur. Za hajsem nie gonię, tylko spłacimy kredyty (już niedługo) to już sobie szukam bardziej satysfakcjonującej pracy. Ale, to ciągle 40h wyjęte z życia każdego tygodnia a mózg zadaje sobie pytanie czemu musi tak być. Kiedyś przez prawie rok brałem drugie zmiany głównie, ale co mnie nakręcało - kolega często też, więc jak skończył, jakoś później bo czekałem zwykle kebab i na godzinie dwie na rower. Ale, ma swoje życie. Poza tym teraz poza pracą to trudno o jakieś tematy do rozmowy. To wolne w ciągu roku właśnie niedawno nam zabrali, a jestem z tych osób co mają jeden dłuższy urlop bo mi starczy, a cały pozostały przewalam właśnie na tygodniu, pojedyńcze dni.

@jedzczarnekoty Może brakuje Ci dobrego ziomeczka, z którym spędzisz miło czas. Ja miałem taką paczkę 2-3 dobrych znajomych, z którymi spotykaliśmy się co jakiś czas. Ale jeden wyprowadził się na drugi koniec polski, drugi na drugi koniec europy, a trzeci ma dziecko. Z drugą połówką można spędzać masę czasu, ale nie zastąpi to męskiej relacji, a przynajmniej mi tego bardzo brakuje. Nowe relacje nawiązać ciężko, bo rówieśnicy, to dziwni starzy ludzie, a młodzi to dzieciaki, o starszych nie będę wspominał.

Mam chyba podobny stan do Twojego, ale lżejsze objawy, albo tak mi się przynajmniej wydaje i utożsamiam to z kryzysem wieku średniego. Mam wrażenie, że nie czepię pełni z życia, że czas płynie coraz szybciej, a życie przecieka mi przez palce. Mam pracę umysłową, która przez AI nie daje mi już tyle satysfakcji, ile dawała wcześniej - wszystko robi się szybciej i byle jak. Zarabiam wystarczająco, ale wydawanie tych pieniędzy nie daje takiej satysfakcji. A jebnięcie wszystkim i wyjechanie w Bieszczady wypasać owce, też jest pozornym rozwiązaniem, które też znudzi się po chwili. Ja to bym chciał zostać podróżnikiem-odkrywcą, ale nie ma co odkrywać

@HmmJakiWybracNick coś w tym jest, cała moda na "podróżowanie" bierze się chyba z jakiejś natury odkrywcy, choć z odkrywaniem jak wspomniałeś nie ma to nic wspólnego.

Ale to prawda, ekipa ziomeczków się rozpadła, nie ma nawet do kogo napisać, tzn. napisać można ale czasem po paru dniach odpowie. Albo i nie. Był taki moment że przez nowe zainteresowania próbowałem kogoś szukać, ale jakoś to nie idzie, uznałem że to ze mną jest problem.

@PrzylecialWiekszySamolot z tym nie mam problemu, pracowałem już w kilkunastu miejscach pewnie jakbym policzył

@Prytozord te rzeczy dawały więcej energii bo byli też ludzie z którymi można było je robić, teraz wszyscy ludzie mają etat i odpoczynek po nim.

@jedzczarnekoty Czyli jakby brakowało Ci nie tyle samego celu, co ludzi, z którymi można było to przeżywać. Bo wygląda na to, że teraz zajęcia dające radość dają ją tylko częściowo — drugą częścią było poczucie wspólnoty.

Chyba rozumiem, że może być trudno, kiedy patrzysz dookoła i widzisz, że większość ludzi skupia się już głównie na pracy, rodzinie i swoich obowiązkach.

Tylko zastanawiam się, czy to naprawdę utrata sensu życia, czy może po prostu skończył się pewien etap i rzeczy, które dawały Ci energię. Może problem nie jest w braku sensu, tylko w tym, że jeszcze nie znalazłeś kolejnego króliczka, za którym chciałoby Ci się biegać.

@Prytozord z tymi ludźmi to i tak i nie, jak byli to jakoś każdy się dzielił codziennym życiem, jakoś "pchało" się ten syf razem. Marzyło się o lepszym rowerze, lepszym pensjonacie w górach, aucie które zastąpi busa. Teraz to wszystko jest - tylko chętnych na wyjazd nie ma, bo ten termin nie taki, ten też, a w ogóle to nie wiem jak w robocie będzie. Słowo klucz, punkt wyjścia, odniesienia, wszystkiego. No i jak tak wyglada to "dorosłe" życie to ja to mam w nosie. Z drugiej strony - teraz bym sobie bez nich życie zaplanował.

A króliczki - wiele już dogoniłem, powinny cieszyć ale, nic z tego. Więc przestałem wierzyć w kolejne.

@jedzczarnekoty Jak czytam to, co piszesz, to mam wrażenie, że najbardziej rozczarowało Cię nie to, że czegoś nie osiągnąłeś, ale że osiągnąłeś wiele rzeczy, które miały cieszyć, a nie dały tego, czego się spodziewałeś.

I nie wydaje mi się, żeby to było coś dziwnego. Chyba sporo ludzi prędzej czy później dochodzi do momentu, w którym odkrywa, że nowy rower, mieszkanie, samochód czy kolejny cel nie rozwiązują wszystkiego.

@Prytozord ostatnio się okazało że bardziej pasuje do pokolenia X niż millenialsów - ot uroki wychowania na wsi, gdzie po upadku komuny dłużej wszystkiego brakowało. Ale, tak jest, jak już sporo tych dziur sprzed lat zostało zapełnionych dobrami dotarłem do miejsca gdzie zastanawiam się co teraz, i czy 40h w tygodniu i to w "prime time" muszę komuś oddawać.

@jedzczarnekoty Wydaje mi się, że Cię rozumiem, bo też chyba wychowywałem się w podobnym miejscu i w podobnych czasach.

Szczerze mówiąc, nie jestem osobą, która powinna dawać innym rady. Ale akurat uważam, że dobrze jest zadawać sobie takie pytania.

Ostatnio też trochę o tym myślałem i czytałem różne książki. Jedna myśl szczególnie mi została. Nie pamiętam już autora, ale był to filozof, człowiek już w podeszłym wieku. Na pytanie o sens życia odpowiedział mniej więcej, że: Nie ma jednego celu, ani jednej filozofii, której człowiek powinien się trzymać przez całe życie.

Gdyby tak było, to znaczyłoby, że się nie rozwijamy i stoimy w miejscu. Przecież przez życie uczymy się nowych rzeczy i mamy inne potrzeby niż wcześniej, więc zmieniają się też nasze priorytety.

@Prytozord mądrze powiedziane, w zeszłym tygodniu to nawet szukałem magisterki z filozofii żeby się nieco "dobranżowić" od strony humanistycznej ale i dla siebie dokształcić. Może zacznę od czytania, tylko potrzebuje chyba dużego auta z karimatą żeby sobie leżeć wygodnie i czytać z dala od świata, znaczy sąsiadów. Nawet mam to w planach na przyszły rok.

@Lubiepatrzec to prawda, jest tego mało. Ale, za co mógłbym być ciężko powiedzieć. Na razie jedyne odpowiedzialności są w pracy choć i tam jest teraz kryzys bo nauczyciele to przecież zbędny zawód, odkąd jest pewien czat.

@Lubiepatrzec sw Paweł napisał, że lepiej byłoby mu umrzeć (i być z Chrystusem) ale żyje bo jest potrzebny.

"Dla mnie bowiem żyć – to Chrystus, a umrzeć – to zysk. Jeśli bowiem żyć w ciele – to dla mnie owocna praca, co mam wybrać? Nie umiem powiedzieć. Z dwóch stron doznaję nalegania: pragnę odejść, a być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze, pozostawać zaś w ciele – to bardziej dla was konieczne".

@AdelbertVonBimberstein coś w tym jest, ja lubię 7 rozdział księgi Hioba

Czyż nie do bojowania podobny byt człowieka? Czy nie pędzi on dni jak najemnik?
Jak niewolnik, co wzdycha do cienia,
jak robotnik, co czeka zapłaty.

Tylko, zawsze w takim miejscu pojawia się bunt - że faktycznie, walcząc codziennie o zdobywanie pożywienia, schronienie ma to większy sens, niż posiadanie wszystkiego, ale tkwienie w systemie którego nie można opuścić. Choć, pewnie można. Niektórzy mówią że bezdomni są naprawdę wolni. Ale nie da się ukryć że świat się zmienił.

@jedzczarnekoty tu niestety każdy sam musi znaleźć swój "krzyż", który poniesie. Nie ma uniwersalnej odpowiedzi, bo każdy z nas idzie inną drogą i ma inny cel.

@AdelbertVonBimberstein bycie potrzebnym innym to chyba jedna z lepszych rzeczy jakie można osiągnąć w życiu.

@Lubiepatrzec w pracy na pewno, takie autentyczne poczucie że jest się komuś potrzebnym, że ktoś się cieszy jest świetne. Ale świadomość że "każdego specjalistę da się zastąpić skończoną liczbą stażystów" czy jakoś tak - już nie. Pamiętam to z kursu angielskiego, jak rozmawiałem z prowadząca pracując sezonowo w sklepie rowerowym, że jak ludzie wracają, cieszą się, w ogóle zwiedzają świat i dbają o ruch - to daje frajdę. Ale jest też druga strona medalu i stąd mnie w tej branży nie ma.

@rith tak, właśnie tyle daje!

@AliGi na pewno będę szukał

@30ohm wyjąłeś mi to z ust. Wszystko za oknem żyje, a my zamknięci w betonie, czasem bez widoku na zieleń, słońce, świat. O 16 to i gorąco, i głowa sprana po całym dniu, tak że ciężko już o jakieś aktywności. Najbardziej lubię właśnie takie wolne dni "w tygodniu" - pochodzić po mieście, pojechać gdzieś pociągiem, pospacerować po parkach, pojeździć tramwajami. Tyle mówią o AI, robotyzacji itd a dalej zapitalalamy 5 dni w tygodniu.

Myślałem o branżach co po 10/12h pracują ale jak na razie żadnej sensownej nie odkryłem. Ale, zastanawiam się czy nie jest się wywalonym po takich 12, że kolejnego dnia to wychodzi.

Co do reszty - pełna zgoda, to nie wypalenie, tylko właśnie ucieczka od gonienia za niczym.

@jedzczarnekoty 10/12 h zmiany to maszyniści pociągów mają, tego AI nie zastąpi.

@30ohm są na liście, na urlopie będę robił badania lekarskie żeby w ogóle zobaczyć czy się nadaje, ale to z deszczu pod rynne, z jednej postPRL budzetówki w drugą. No i, służba nie drużba, niby wolne a mogą wezwać. Ale choć poczucie sensu jest większe że ludzi do roboty zawiozę.

@Enzo a co masz na myśli pisząc o taniej dopaminie? Bo od mediów społecznościowych itd. skutecznie się odciąłem, mrugających obrazków nie oglądam.

A kawka wiadomo, zawsze spoko ale prędzej na działce niż balkonie.

@krasti_kurosant nie zastanawiałem się nad tym, ale coś w tym jest, skoro ciągle nie pracujemy 4 dni albo po 6h.

Pracowałem na 3/4 etatu kiedyś, i lubiłem ten tryb. Niby tylko 2h dziennie a robiło różnice.

@jedzczarnekoty ciężko znaleźć z jakiegoś powodu sensowną pracę na część etatu, nad czym ubolewam

@krasti_kurosant Decathlon Przynajmniej kiedyś zatrudniali w ten sposób żeby był czas "na realizowanie sportowych pasji". Ale, chyba bym już nie wrócił.

@MESSIAH mądre słowa, lubię często opowiadać studentom w ilu miejscach pracowałem na studiach i ile się tam nauczyłem. A była to podróż z niespodziankami. Może też ona pokazała że chyba miejsce idealne do pracy nie istnieje. Dużo łatwiej pogodzić się z tym że 40h tygodniowo trzeba oddać i się nie zastanawiać nad tym.