zdemontować szafę. Więcej do niej nie wejdzie.

I dodać tagi

@ImTheOne aha, skąd ja to znam. Wbijasz do szafy z nim i zaczynasz robić głupoty (ino sprawdź czy szafa to wytrzyma i jest dobrze zamocowana). Tylko trzeba być cierpliwym, jak się mózg zresetuje, to można go wkręcić w jakieś współzawodnictwo i powinno się udać. Ewentualnie, dobry glina i zły glina, z mężem/żoną.

@ImTheOne Zrobiłbym to tak jak z moim młodym. Bierzesz latarke i czapkę Mikołaja mówisz, że jestes pomocnikiem Mikołaja, któremu zepsuly sie sanie i potrzebujesz pomocy przy naprawie sań. I teraz dwie opcje (łatwa i trudniejsza) jak młody uwierzy od wyjścia ubierasz w kaftan bezpieczeństwa i gotowe-to ta łatwa. Jak dalej jest opór to opcja trudniejsza pokazujesz że cos jest za nim w szafie i myk latarką po oczach tylko nie ciagłym swiatlem ino mrugasz chwyt nelsona i wylatujecie z szafy :].

@ImTheOne nie wiem czy u mnie jest prawidłowe podejście, po prostu tak robię i działa.

Młoda codziennie dostaje owoca w drodze do żłobka. No i jakakolwiek groźba braku tego owoca przywraca ją do pionu i współpracy rano. A jak już widzi, że do jedzenia są borówki, to wręcz śmiga i nas pogania. Dzięki temu rano współpracuje rano w miarę sprawnie.

Po ostatnim okresie prezentowym, mój gagatek ma ostatnio fazę na niespodziankę. Jak nie chce się ubrać, zjeść czy tam posprzątać po sobie, to wychodzimy i mówimy zrób mamie albo tacie niespodziankę. Szybko to robi czego wcześniej nie chciał zrobić a my mówimy jaka super niespodzianka

Wyjście z szafy zawsze jest trudne. Musisz okazać dużo wsparcia, tak żeby poczuł się bezpieczny i że nadal będziecie go kochać tak samo. /s

@ImTheOne szafa na klucz

https://m.olx.pl/elektronika/sprzet-agd/agd-drobne/q-prodi%C5%BC/

@ImTheOne ja staram się najpierw pogadać i ustalić dlaczego nie chce wyjść. A jak to nie działa to liczę do 3 i wymyślam jakąś karę jeśli nadal nie współpracuje

Przewracasz szafę drzwiami w dół, z toba nie ma żartów.

maraton filmow o bugejmenie

@ImTheOne Zostaw go w tej Ikei i idź na hot-doga.

@ImTheOne cholera, ze mna i moim rodzenstwem rodzice nie mieli takich problemow, ciekawe czemu.

@ImTheOne

Jeżeli sprawa jest krytycznie ważna, bo np. dziecko buntuje się na środku ulicy, korzystasz z przewagi siłowej, bo w sytuacji krytycznej liczy się czas reakcji. Ważne byś okazał emocje w sposób zrozumiały dla dziecka: pokaż, że się o niego boisz. Jeśli potrzebujesz okazać dezaprobatę, później odwracaj się plecami i uniemożliwiaj mu kontakt wzrokowy. Nie okazuj gniewu, nie krzycz. Możesz okazać smutek.

Zachowaj kontrole nad sobą. Jeśli nie możesz się opanowac, zmień się z drugim opiekunem i wyładuj się poza polem widzenia i słuchu dziecka.

Jeśli natomiast stać Cię na walke, weź je na przeczekanie. Buntem dziecko chce Co zakomunikować potrzebę tak mocna, że dla niej jest gotowe rzucić wyzwanie Tobie. Nawiąż dialog. Dowiedz się, co się dzieje. Nie musisz tłumaczyć - dziecko czasem nie ma szans zrozumieć dorosłego. Ale Ty możesz dzięki temu zrozumieć je lepiej. Więc pytaj, czekaj, pytaj. Milcz.

W przypadku napadu złości najlepiej jest przeczekać. Pamietaj, że adrenalina wyzwolona w napadzie złości może spadać 5-15 minut - a potem dziecko o nad przeciętnej inteligencji emocjonalnej może dalej reżyserować swój napad złości. Więc przygotuj się psychicznie na trudne chwile.

Pamiętaj: dziecko zapamięta, kto z nim wygrał, i kto przegrał. Jeśli możecie, dzielcie się obowiązkiem przetrzymania po równo.

Swój autorytet okazujesz czekając. Uniemożliwiając zachowania wykraczające poza granice rozsądku. Spokojne i nudne pytanie się o co chodzi.

Niestety, są dzieci na które to nie zadziała. Są też rodzice, którzy sobie nie poradzą. Najlepiej wtedy poczekać, a potem rozważyć terapię. Z ciężkim sercem powiem, że dzieci autystyczne i dzieci o wysokim poziomie inteligencji potrafią prowadzić bunt, który przekracza odporność ludzi. Wtedy terapia jest najlepszym rozwiązaniem.

Bunt to normalny element wychowania - dziecko sprawdza swoje granice możliwości. Tylko zachowanie spokoju (i umiejętność elastycznego reagowania) da Ci zwycięstwo. Naucz się rezygnować z planów - im mądrzejsze dziecko, tym trudniejszy moment wybierze do buntu.

Zachowania, którym powinieneś przeciwdziałać:

- próby samookaleczenia

- przemoc (odstawiasz np. do kąta)

- psucie Twoich zabawek (dziecko może świadomie atakować Twoje rzeczy)

- rzucanie przedmiotami

- zachowania zagrażające ludziom i zwierzętom

Zachowania, które powinieneś dopuszczać:

- psucie swoich zabawek

- krzyk

- tupanie

- tarzanie się

- krycie się (uwaga! ukrywanie się może być wczesna oznaką autyzmu)

Co powinieneś robić:

- utrzymywać nieduża odległość, 1-2m

- unikać nagłych ruchów i podnoszenia głosu

- nie inicjuj kontaktu fizycznego

- nie potrzasaj

- jeśli potrzebujesz obezwładnić, przytul, ale nie podduszaj

- jeśli dziecko Cię kopie, gryzie lub próbuje w inny sposób zadać obrażenia, przytul ciaśniej lub odwróć twarzą do kąta trzymając dłonie na talii

Uff. Tyle. Rad mam więcej, ale ogólnie - jeśli sobie nie radzisz, poproś kogoś fachowego. Nie pytaj mamy, babci, brata, ojca - każde dziecko jest inne, bunt to sygnał emocji, których dziecko nie potrafi opanowac, a czasem trzeba poprosić o pomoc profesjonalistę.

Nagroda za wygraną jest autorytet. Za dziesięć lat takie dziecko lądując w sytuacji bez wyjścia przyjdzie do Ciebie po pomoc zamiast skoczyć z okna. Albo po prostu będzie chciało z Tobą rozmawiać.