Rozpierpapierduchacz

/Niech ktos/ zrobi mema z moderacją, rumunem, aryo i hejto. Historia obrazkowa naszych czasów.

@serwer Niech ktoś

Mają rozmach skurwisyny ( ͡° ͜ʖ ͡°)

I tak oto ograbił jednego bombelka z uśmiechu. I jeszcze jęzor mu wytknie

No nie taki był plan, ale nie powiem, że mi się miło nie zrobiło XD

I tak aż sobie nie odpuścisz...

Bardziej jako ciekawostkę niż chwalenie się efektami:

Tak wyglądają zdjęcia nocnego nieba zrobione telefonem Google Pixel 6 w trybie astrofotografii.

Czas naświetlania o ile dobrze pamiętam 4:05 minuty, zdjęciom z aparatu nie podskoczy, ale dla kogoś kto się w fotografię nie bawi - mała rzecz i ciszy

Często na wykopowym psim tagu padało pytanie "jakiego psa wybrać?" i wtórowała mu zawsze ta sama odpowiedź "a co jesteś w stanie mu zaoferować?" Bo widzicie, mnóstwo ludzi szuka psa pasujących do jego oczekiwań, problem polega na tym, że pies to nie auto które ma "takie i takie spalanie" i "taki i taki bagażnik" - są to stworzenia żywe, które mają potrzeby i to rolą właściciela jest o te potrzeby zadbać. Co więcej - psy nie są takie same. Nawet wybierając w obrębie jednej rasy będą osobniki o różnych charakterach, zainteresowaniach, problemach i potrzebach.

Wiele osób "oferuje psu podwórko" - o czym już kiedyś pisałem, że nic nie wnosi. Podwórko nie zapewnia psu eksploracji, której potrzebuje.

Inni mówią, że "są aktywni", ale czy to jest aktywność, którą można uprawiać z psem? Młode psy, zwłaszcza ras dużych i olbrzymich, nie powinny być "zmuszane" do biegania, ponieważ jest to bardzo obciążające dla stawów. Oczywiście jak weźmiesz psa biegać to raczej będzie chciał, ale nadal będzie to bieg wymuszony, bo nie ma możliwości zatrzymania się czy zwolnienia, musi nadążyć, dodatkowo będą napędzały go emocje. Więc od razu odpadają wszystkie biegi, jazdy na rolkach, rowerze etc. Więc okazuje się, że pies będzie stanowił przeszkodę dla aktywności, a aktywność argument za psem.

To samo tyczy się osób "aktywnych" ale wyjazdowo. Góry? No z psem ciężko, liczba szlaków, które nadają się dla psów zdecydowanie zmniejsza pulę, z której można wybierać. Szukanie zakwaterowania z psem też jest trudniejsze niż bez, zostawianie psa z kimś to szukanie chętnych/hotelów/opiekunów i wybranie odpowiednich, więc stres dla właściciela, stres dla psa etc.

Dochodzi też praca nad charakterem psa, socjalizacja, ewentualne problemy behawioralne czy zdrowotne i tak dalej i tak dalej i tak dalej. Prawda jest taka, z perspektywy szarego człowieka, patrząc przez pryzmat czysto logiczny - posiadanie psa jest do d⁎⁎y. Żre to, leczyć trzeba, choćby gnoiło to trzeba wyprowadzić, a to czasem nawet wyjść nie chce, spacery codziennie, praca głową codziennie, jak nie zadbasz to coś zniszczy, jak nie nauczysz zostawiać samemu to będzie ryja drzeć, Kto normalny by się w to pchał?

No ale logika to nie wszystko, a emocjonalnie psy to coś absolutnie innego, więc bierzemy je i tak. I to jest ok. Tak naprawdę psa można wybrać ze względu na jego historię, na to jak wygląda, czy na to jak pachnie - ale TYLKO jeśli jesteśmy gotowi na spełnianie jego potrzeb, które przyjdą z tym w pakiecie, nie ważne jakie będą. Ale jeśli nie będzie się to pokrywało z tym co mamy mu do zaoferowania, to w tej relacji męczyć będą się wszyscy.

"Pies to najlepszy przyjaciel człowieka." Cała rzecz w tym, żeby to odwzajemnić.

Dzisiaj historyjka, dlaczego zakupy w internecie są dla ludzi rozumnych, oraz że bycie debilem nie popłaca. Ale najpierw przedstawię wam kolejne pióro z mojej kolekcji.

Kształt cygara, korpus wykonany z drewna i skuwka z metalu, to jest pióro, które mnie urzekło. Trafiłem na nie szukając piórowych okazji na allegro, bądź w podpowiedzi po szukaniu piórowych okazji na allegro. Nie jest to istotne - trafiłem, zobaczyłem i stwierdziłem, że chcę. Więc kupiłem. 

Prezentowało się dokładnie tak jak na zdjęciach, gładki drewniany korpus nadal przykuwa uwagę, skuwka ze szczotkowanego mosiądzu nadal kontrastuje. Jest to największe pióro, jakie posiadam, po miarkę nie szedłem, ale mierząc “na kratki w zeszycie” to +/- 15 centymetrów ma. Stalówka - widać że taniocha. Lekko zdobiona, ale no… no widać, że budżetowo. Pisze mokro i to bardzo mokro. Co to znaczy? A no ni mniej, ni więcej, niż że zostawia za sobą masę atramentu, który musi wyschnąć. Linia to M, ale na oko, bo danych nie ma. Jak dłużej poleży, to zasycha, ale na co dzień bym nim raczej nie chciał pisać. Jest też dość ciężkie.

No i teraz dalsza część historii. Mam notesik, w którym wpisuję wszystkie posiadane pióra. Napełniam kupione pióro, wpisuję nim jego nazwę, model, stalówkę i kilka szlaczków, żeby mieć po pierwsze listę, a po drugie porównanie. Więc wpisuję i to, zakupione jako HonC i zakupione świadomie, jako chinol. Jak się okazało - tak średnio świadomie. Bo rozpocząłem poszukiwania modelu, w końcu Jinhao mają, Hero mają, to i HonC chyba będzie miał. Nie tylko nie miał, ale i nie miał marki. Bo widzicie, znalazłem to pióro, pomógł mi w tym obiektyw google. To, co kupiłem jako HonC widnieje jako “Klasyczne drewno wieczne pióro”, czyli zwykły chiński no name. To, za co zapłaciłem 69,99 na ali kosztuje 12 złotych + wysyłkę. Nie odesłałem go. Widnieje w moim notesie jako HonC No Name. I tak ze mną został, przypominając mi o własnej głupocie. I od tamtej pory sprawdzam wszystko XD

Nie bądźcie jak ja, sprawdzajcie wcześniej XD

Zdjęcia tego dziada standardowo dodaję.

I tyle ode mnie

I każdy z nich ma swoją historię ( ͡° ͜ʖ ͡°)

Otwieram nitkę rzeczy, które chcielibyście, żeby zostały na wykopie i na hejto nie zbłądziły. Dla mnie są to: antypsiarze siedzący na psiarskich tagach, subkultura przegrywu

Przyznam szczerze, że jebłem z tego bardziej niż powinienem XD

https://streamable.com/azvke5

Czwartek to taki mały piątek, a to wystarczający powód do radości chyba, nie?

Wspominałem wczoraj o Parkerze Urbanie, to dzisiaj się nim zajmę. Urban to najlepsza zmiana która weszła w życie Parkera w 2016 roku, prawdziwa historia brzydkiego kaczątka. Co prawda stary Urban ma swój urok, ale ten nowy... Po kolei.

Parker Urban (stary)

A dokładnie Parker Urban Premium Hebanowy Metal, bo to tego mam (od teraz będę go określał jako Premium, żeby przy porównaniach było wszystko jasne) - czarny wykończony na wysoki połysk (palce zostają jak dzikie) z liniami biegnącymi przez całą długość pióra i kratkami o zmiennej wielkości, które te linie tworzą. Ma kształt klepsydry, albo Jeniffer Lopez, jak kto woli - szeroki na dwóch końcach z talią osy. Na końcu mała stalówka, o której wspominałem już w IM. Trzeba przyznać, że jest... Oryginalne. Ale zdecydowanie nie każdemu przypadnie do gustu. Do mojego bardzo długo nie trafiało, ostatecznie przekonała mnie wersja premium, właśnie ze względu na zdobienia. Ale pojawił się on:

Parker Urban (2016)

Wersja z 2016 roku (od teraz określana jako 2016, wiadomo) od razu trafił prosto w moje gusta, serce, oko i portfel. Kształt zmienił się niemal całkowicie, bardziej przypomina łzę, a korpus zwęża się gustownie ku końcowi. Stalówka - no piękna, duża, zdobiona, niby tylko 3 krzyżujące się kreski, ale... ale mają to coś. Między skuwką a korpusem 3 pierścienie, które są chyba moim ulubionym detalem tego pióra. Jeden z pierścieni należy do skuwki, dwa są częścią korpusu i schodzą się idealnie. Tutaj uwaga, bo oznacza to, że uskok między sekcją a korpusem jest spory, może to komuś przeszkadzać. https://streamable.com/431jrx

Oba pióra to F-ki, oba to typowe Parkerowskie F-ki (cienkie, ale nie jakoś mocno), chociaż wydaje mi się, że 2016 pisze ciut cieniej. Premium z kolei jest nieco lżejsze, ale nie jest to absolutnie różnica, która ma znaczenie przy pisaniu. Kolejną przewagą Premium jest to, że skuwkę można nasadzić na korpus i będzie pasować jak ulał, tymczasem 2016 trzeba wręcz dopchnąć, żeby pasowała i szczerze mówiąc - odczuwam pewien dyskomfort robiąc to, więc tego nie robię. Ale to ja.

Zdjęcia: 2016, Premium, 2016, Premium

Siła, masa, pies k⁎⁎⁎sa - czyli o nadwadze wśród molosów.

O tym, że nadwaga i otyłość wśród psów to plaga już sobie rozmawialiśmy (czytaj, ja pisałem a część z was czytała). Podejść do niej jest kilka: "zdrowo odżywiony", suprised pikachu, panie one już takie so (zwłaszcza beagle i labradory), on ma dobrą wagę i dzisiejszy bohater pierwszoplanowy - "masywny".

Jest to podejście charakterystyczne dla psów w typie molosa, które z założenia mają być duże. Gdzie się objawia? Najczęściej w internecie, na facebooku, w komentarzach na yt etc. Czym się objawia? "Panie mój X to waży Y!" No dobra, ale o co mi właściwie chodzi? Już tłumaczę. Większość z tych masywnych psów jest

TŁUSTA.

Podejście "masywnego psa" do którego piję, to wręcz sztuczne podbijanie masy psa, żeby móc się chwalić jaki to on wielki nie jest. Sztandarowym przykładem tego nurtu jest "największy pitbull świata" Hulk. Stał się słynny właśnie dzięki swoim rozmiarom, każdy artykuł, który o nim wspominał, wspominał też o jego wadze, na której hodowcy oparci cały swój model biznesowy. Po pierwsze - gówno nie pitbull. To nawet american bully nie przypomina (które też mają problem z "linią" bo mają być "masywne". I są grube). Pitbull w typie rasy ma 16-27kg. American Bully do 60kg (wersja XL). Hulk w szczycie swojej sławy miał ponad 80. I był tłusty jak wieprz. Dlaczego? Gdyby był szczuplejszy, to nadal byłby wielki. Ale nie TAK wielki. A o to przecież chodziło, na tym opierał się marketing.

Niestety nie jest to odosobniony przypadek, na ulicach brakuje szczupłych molosów, a co gorsza - brakuje ich na wystawach. Przewijając zdjęcia molosów z wystaw nie sposób doszukać się psów atletycznych, za to z powtarzalnością maniaka przewijają się prostokątne. Co tu dużo mówić - siła masa, pies k⁎⁎⁎sa.

Zdjęcia: "pitbull" Hulk, pitbull z wikipedii, rottweiler którego obserwuję na ig

Film: wystawa rottweilerów. https://www.youtube.com/watch?v=keREYMHnHfo&ab_channel=WestminsterKennelClubDogShow

Możecie porównać sami.

Tyle ode mnie

Nie mam dzisiaj weny ani na merytorykę, ani na ciekawostki, więc tak sobie o wrzucam psa

Chęci do pracy nie ma, to i czas na piórowy wpis się znajdzie, bo mam jedno ze sobą. Przedstawiam Parkera model IM edycję po roku 2016.

Bo widzicie, na świecie niezmienne jest tylko to, że wszytko się zmienia. I zmienił się też wygląd tego modelu. Przed 2016 rokiem (nie wiem od jakiego momentu, nie zagłębiałem się aż tak) Parker IM, jak wszystkie pozostałe Parkery aż do Sonneta, miały ten sam rodzaj stalówki, taka mała, niepozorna i szczerze mówiąc - bylejaka. Co prawda nie była też zła, można powiedzieć, że była średnia, ale tak jak do Jottera i Vectora pasowała jak ulał, tak jej powtarzanie się też w IM i Urbanie to trochę przesada. Dlatego w 2016 Parker poszedł po rozum do głowy i przerobił i IM-a i Urbana.

Pióro, które mam, to Parker IM Achromatic Black - korpus i skuwka w matowej czerni, klips, sekcja, stalówka i wykończenia na wysoki połysk. Stalówka już pełnowymiarowa (porównanie z poprzednim IM-em wrzucę w grafice, też miałem, ale oddałem matce) powiedziałbym "adekwatna" do rozmiarów pióra. Delikatnie zdobiona, zdaje się, że strzałkami (przynajmniej tak by mi pasowało do marki) oraz z nazwą "Parker" - co tylko utwierdza mnie w strzałkach.

Rozmiar F to typowa Parkerowska F-ka, dość cienka, ale nie bardzo cienka. Dla fanów japońskich F-ek będzie za gruba, ale dla większości zjadaczy chleba będzie wystarczająca.

Przy okazji reedycji Parker poprawił błędy z poprzedniej edycji, w której IM-y miały kolosalny problem z zasychaniem. Więc gdyby ktoś się skusił po tym wpisie, to 2016+, a jak kogoś mała stalówka urzekła, to stary Ubran tego problemu nie miał z tego co wiem. Przynajmniej nie kojarzę, żeby miał, a mój Urban nie ma.

Lakier dość solidny, ale nie niezniszczalny, zdarzyło mi się, ku swojemu jakże wielkiemu niezadowoleniu i bólowi d⁎⁎y, zarysować. Dostępny w kilku wersjach kolorystycznych i edycjach specjalnych, z moich ulubionych są to właśnie Achromatic Black, Red Ignite, Blue Origin i Midnight Astral.

Zdjęcia w kolejności: Parker IM Achromatic Black (stalówka), stary IM (stalówka i skuwka), mój IM x3 i pozostałe wspomniane edycje specjalne w wymienionej w tekście kolejności w komentarzu

No, to tyle ode mnie

No dobra, to lecimy dalej z przeglądem całych piór z połamanego pudełka. Zgodnie z zapowiedzią dzisiaj Zenithy.

Zenith to polska marka, której pióra znane są z tego, że są tanie i… tanie. Tak naprawde to są znane głównie z tego, że pisali nimi ludzie, którzy dobijają do 50. Tanie, łatwo dostępne i piszą. Nie wszystkie co prawda, ale piszą.

Mają kilka modeli piór wiecznych (na pewno 4, z czego dwa kolorowe z wzorkami) ja omówię 2.

Zenith Omega

Taniocha, absolutna taniocha, dostępna w wariancie plastikowym i metalowym. Jak dobrze traficie, to będzie pisać, jak źle, to zostanie wam wystarczająco kasy w kieszeni, żeby kupić następne. Wariant plastikowy miałem w rękach przez jakieś 15 minut, z czego 10 próbowałem je rozpisać. Ostatecznie trzeba było przepchnąć tłoczkiem i dalej już szło. W dotyku najtańszy tani plastik jaki możecie sobie wyobrazić. Typowe pióro, które będziecie zakręcać, przekręcicie i korpus pęknie. Ale Zenith się na taką ewentualność przygotował i dorzucił metalowy pierścień na korpusie, żebyście jednak tak szybko nie przekręcili. Ale jest luźno nasadzany, więc ja bym pewnie najpierw zgubił, a potem przekręcił XD. Wersja którą mam w pudełku, to wersja stalowa.

Kupiłem w zestawie z długopisem za jakieś 40 złotych. Zenith Omega jest piórem małym, wąskim, rozmiarami porównywalnym z Parkerem Jotterem. Korpus ze szczotkowanej stali, skuwka też, stalówka zdobiona tak samo jak w modelu Elegance. Z zalet:

+ pisze

+ nie wysycha

Z wad:

- jest za wąskie jak na mój gust

- skuwka drapie o korpus.

Bo widzicie, skuwka jest metalowa, kropka. Nie ma w niej nic, co zrobiłoby za bufor między krawędziami skuwki a korpusem. Zakładanie skuwki na korpus wiąże się więc z symfonią blachy o blachę.

Zenith 60 Elegance

O tym egzemplarzu opowiadałem już tutaj: https://www.hejto.pl/wpis/przy-okazji-ktoregos-z-wpisow-myslalem-troche-o-swojej-kolekcji-o-starterach-i-o

Też stalowy, ale lakierowany. Stanowczo większy, wygodniejszy (chociaż pewnie nie dla każdego), skuwka nie drapie, ani nie ciąży. Dla większości pewnie będzie zbędna, ale ja po pierwsze mam wielkie łapy, a po drugie zwyczajnie lubię sobie zarzucić skuwką na tył. W ogóle jest lepiej wykonany, nawet gwinty płynniej chodzą. Jest też zdecydowanie bardziej atrakcyjny wizualnie. Chociaż, w tym wypadku tak jak z rozmiarem - zaraz może pojawić się ktoś, komu bardziej podobają się małe pióra i będą dla niego wygodniejsze. I to jest ok. Choć i takiej osobie poleciłbym jednak poszukać czegoś innego. Ale hej, to tylko ja, a pióro jest tanie jak barszcz, więc co ja będę komu życie układał

No, to tyle ode mnie

Dość długo szukałem szarpaka poziomego, który pies może trzymać "od frontu" na wprost uchwytu, a nie bokiem albo po skosie, więc tu też się podzielę, może ktoś też szukał.

Zamawiając szarpak trochę obawiałem się o rozmiar (20cm) ale jak widać niepotrzebnie. Następna rzecz, na którą zwróciłem uwagę, to uchwyt - jest cieńszy niż w innych szarpakach które mam, ale za to bardziej miękki. Sam walec też całkiem przyjemny w dotyku. Jakość wykonania - nie ma się o co czepiać, żadnych odstających nitek, nic nie lata, nic się nie majta etc.

Jedyna uwaga którą mam, to problemy ze złapaniem w biegu - miejsca do łapania jest mniej, bo to walec, a na drodze stoi uchwyt, więc Klockowi zdarza się go sobie nosem za uchwyt odepchnąć. Przy łapaniu wzwyż problem nie występuje, ale nadal zaobserwowałem tendencję do łapania bliżej uchwytu. Z czasem problem malał, ale nadal gdzieś tam jeszcze jest. Nie jest to jakaś wielka wada, no ale jest, warto wiedzieć, bo może to nie tylko mój pies.

Szarpak mommy sharp marki sharppack, który na ich stronie jest cholernie drogi (ponad stówę) ale już na allegro znalazłem za 70 złotych i z darmową dostawą, bo ze smartem. Psią mordę dla podglądu i atencji oczywiście dorzucam

Od wczoraj mam bekę z tego, że na wykop trzeba importować wartościowe treści gościa, który sam je publikował na wykopie, ale przestał, bo moderacja ciumka naganiacza, ma gwoździa we łbie i dzyndzla w d⁎⁎ie XD

Samiec alfa, czyli twój stary - o teorii dominacji i faktycznej strukturze watahy.

Samiec alfa to termin znany i wykorzystywany na całym świecie. Top dog, prawdziwy lider, najwyższy punkt w hieratchii, ten, który ustawia wszystko i wszystkich. W praktyce - twój stary. Zaraz wytłumaczę, ale cofnijmy się do początku.

Rok 1944, Rudolph Shenkel prowadzi obserwacje wilków w niemieckim zoo. To właśnie on rozpocznie lawinę, którą stało się określenie "alfy." Zaobserwował on, że wilki walczyły ze sobą o dominację w swojej grupie. Para dominująca, którą określił jako parę alfa, miała dostęp do najlepszych miejsc, najlepszego jedzenia, to oni dyktowali zasady reszcie grupy. Na podstawie tych obserwacji "alfę" rozpowszechnili (na dwóch różnych płaszczyznach) dwaj pisarze: David Mech i John Fisher, który na ich podstawie stworzył teorię dominacji, do tej pory popularną w świecie psów. Zakłada ona 6 podstawowych punktów:

1. Pies nie może spać w łóżku (to miejsce alfy)
   

2. Pies nie może wygrać (alfa musi pozakać swoją dominację)
   

3. Pies nie może jeść pierwszy (pierwszy je alfa)
   

4. Pies nie może siedzieć/być wyże niż właściciel (I have the highground Anakin!)
   

5. Pies nie może domagać się uwagi
   

6. Pies nie może przejść/iść przodem (alfa przewodzi stadu)
   

Złamanie któregoś z tych punktów miało kończyć się zachwianiem hierarchii i walką o dominację w stadzie.

Jednak wspomniany wcześniej autorytet klasy światowej od wilków, David Mech, po swoich obserwacjach zachowań dzikich wilków uświadomił sobie, że wnioski Shenkela były błędne, tak jak określenie osobnika alfa. Błąd polegał na tym, że jego obserwacje dotyczyły wilków zamkniętych w niewoli i błędnie przerzucone na populację dzikożyjącą. Były to obce sobie zwierzęta, zamknięte na ograniczonym, niewielkim terenie i walczące ze sobą o zasoby. Tymczasem faktyczna struktura wilczego stada, to struktura rodzinna_. "_Samiec alfa" to tylko ojciec, "samica alfa" to tylko matka, a resztę stada stanowią ich młode w różnym wieku. Podążają więc za nimi nie dlatego, że są "parą alfa" i "zostali zdominowani", a dlatego, że to zwyczajnie ich rodzice.

Wszystkie zasady, które wystosował Fisher, również nie mają zastosowania. Wataha śpi wspólnie, zabawa polega na wzajemnym ustępowaniu sobie, a rodzice (do tej pory błędnie nazywani parą alfa) dają po sobie skakać młodym - jak to rodzice. Nie odmawiają im też uwagi. Jeśli jedzenia jest dużo, to jedzą wspólnie, jeśli jest go niewiele - w pierwszej kolejności jedzą młode. Nierzadko pierwsze też idą, bo jak to młode, są pełne energii i ciekawe świata, więc ganiają to w przód to w tył, nie martwiąc się o kolejność.

Od tamtej pory Mech regularnie publikuje nowe publikacje i aktywnie walczy z terminem "alfy", jednak bezskutecznie. Żadna z kolejnych publikacji nie osiągnęła takiej popularności i, ku frustracji autora, nie zapowiada się, aby termin alfy w najbliższym czasie zniknął z naszej kultury. A przecież realnie mityczny "alfa" to tylko twój stary...

PS Ostatecznie Fisher również wycofał się z tego, co napisał w książce i przyznał, że jest to błędny sposób pracy z psami, oparty na błędnych założeniach. Ale również w tym wypadku, lawiny, którą wywołał, już nie zatrzymał. Ostatecznie zmarł przez ukończeniem powtórnej analizy założeń ze swojej książki, a "teoria dominacji" odbija się echem w psim świecie i powołują się na nią do dziś.

No, to tyle ode mnie.