Feniks, niestety wersja demo, która nie potrafi się odrodzić z tych mitycznych popiołów.
Hermann Kaulbach i jego dzieła z uszakami. Pierwsza sztuka z 1890, co do drugiej sztuki nie wiadomo, kiedy dokładnie powstała.
#sztuka #malarstwo #necrobook
Zaloguj się aby komentować
Skubanie gęsi, autor to Eugene de Blaas, a rok powstania to 1910.
#sztuka #malarstwo
@AbenoKyerto ale srajewo, aż się krzesło ugina
Zaloguj się aby komentować
Ferdinand von Rayski i jego btaszkowy obraz z 1860 roku.
#sztuka #malarstwo #btaszki
@AbenoKyerto Piękne i niewinne.
Zaloguj się aby komentować
Acis i Galatea, Pompeo Batoni, dzieło z roku 1761.
Acis i Galatea to postacie występujące w jednym z greckich mitów. Trzecią postacią widoczną na obrazie jest Polifem, cyklop, który według owego mitu zakochał się w Galatei, morskiej nimfie. Ta odwzajemniła jednak uczucie zwykłego śmiertelnika, Acisa. Ich szczęście nie trwało jednak długo, trawiony zazdrością Polifem postanowił bowiem rzucić w rywala głazem zabijając go.
https://straniera.pl/legenda-acis-galatea-polifem
#sztuka #malarstwo #mitologiagrecka
Zaloguj się aby komentować
A flood, John Everett Millais, rok 1870, obecnie Galeria Sztuki w Manchesterze.
Autor dzieła brał inspirację z historii mającej miejsce sześć lat wcześniej. Wtedy to w wyniku przerwania tamy doszło do powodzi w Sheffield, gdzie woda zniszczyła cześć miasta oraz zabrała życia co najmniej 240 osób. Po katastrofie pojawiła się historia o małym dziecku, które będąc w kołysce zostało porwane przez wodny żywioł.
#sztuka #malarstwo
C⁎⁎j tam z dzieckiem. Kotka szkoda ( ͡° ͜ʖ ͡°)
Czarna dla Pana powyżej, nic mnie tak nie odrzuca jak brak empatii.
Komentarz usunięty przez moderatora
Zaloguj się aby komentować
Fredrik Kruseman(1816-1882)
#sztuka #malarstwo #pejzaze
Zaloguj się aby komentować
The school exam, Albert Anker, rok 1862.
#necrobook #sztuka #malarstwo #albertanker
Zaloguj się aby komentować
Lemminkäinen and the Great Snake, Joseph Alanen, rok 1920.
#necrobook #sztuka #malarstwo
#josephalanen
Zaloguj się aby komentować
View of Amerikavey in Copenhagen, Frits Thaulow, rok 1881.
#necrobook #sztuka #malarstwo #fritsthaulow
Zaloguj się aby komentować
The sun kiss, Willard Metcalf, rok 1908.
#necrobook #sztuka #malarstwo #willardmetcalf
Zaloguj się aby komentować
Encyklopedia mitologii japońskiej
392/1000- Tenome
Tenome na pierwszy rzut oka przypomina starszego mężczyznę pozbawionego oczu, dopiero spojrzenie na jego ręce pozwala dostrzec, że jest to istota rodem z najgorszego koszmaru. Stwór posiada gałki oczne nie na twarzy, a na wewnętrznych stronach swoich dłoni.
Tenome można spotkać na cmentarzach lub na otwartych przestrzeniach takich jak pola, gdzie poluje on na ludzi. Żywi się kośćmi, a po uczcie zostaje praktycznie tylko skóra upolowanego nieszczęśnika. Jego dość niepozorny wygląd sprawia, że może on zbliżyć się do ofiary bardzo blisko, nim ta zorientuje się, że ma do czynienia z potworem. Zwykle oznacza to, że nie ma ona już szans na ucieczkę. Tenome to niezwykle szybki yokai, a do tego jest wyposażony w wyśmienity węch, który zawsze doprowadzi go do raz upatrzonego celu. Gorzej sprawa ma się z jego wzrokiem, który jest podobno nie najlepszy.
Jak powstał stwór, wyjaśnia jedna z ludowych opowieści. Według niej pewien ślepiec wędrujący jedną z polnych dróg został zaatakowany przez bandytów i obrabowany. Mężczyzna został przy okazji poważnie ranny, a w pobliżu nie znajdował się nikt, kto mógłby mu pomóc. Nim wyzionął ducha, ślepiec wypowiedział te słowa: "Gdybym tylko mógł widzieć. Gdybym tylko miał oczy, choćby na swoich rękach". Tak też się stało, duch pogrążonego w żalu mężczyzny przemienił się w żądnego krwi yokai, a ostatnie życzenie zostało spełnione.
Legenda: Pewien młody mężczyzna postanowił przetestować swoją odwagę udając się nocą na cmentarz, co miało okazać się dla niego pomysłem tragicznym w skutkach. Już na terenie cmentarza ujrzał on staruszka zmierzającego w jego stronę. Gdy postać podeszła wystarczająco blisko, wydało się, że jest tenome, który zmierza po świeżutkie, pyszne kości.
Mężczyzna w te pędy opuścił cmentarz i ukrył się w pobliskiej świątyni, gdzie błagał miejscowego kapłana o udostępnienie dobrej kryjówki. Ten ukrył swojego gościa w długiej skrzyni i zatrzasnął wieko. Niedługo potem do przybytku wtargnął stwór, który głośno węsząc starał się zlokalizować swoją ofiarę. Młody mężczyzna słyszał, jak stwór podchodzi coraz bliżej i bliżej, aż w końcu zatrzymuje się tuż przy skrzyni. Po chwili świątynię wypełniły dziwne ssącopodobne dźwięki, które trwały przez jakiś czas. Gdy zapadła cisza, kapłan uznał, że czas na wypuszczenie mężczyzny ze skrzyni. Po jej otwarciu jego oczom objawił się potworny widok: w środku pozostała tylko sama skóra. Wszystkie kości nieboszczyka zostały dosłownie wyssane z jego ciała.
#necrobook #mitologiajaponska #demonologiajaponska
Madonna of the lilies, Alfons Mucha, obraz z roku 1905.
#necrobook #sztuka #malarstwo #alfonsmucha
Zaloguj się aby komentować
Encyklopedia mitologii japońskiej
391/1000- Tennyo
Tennyo to istoty zamieszkujące buddyjskie niebo, tendo. Według przekazów w każdym calu wyglądają jak ludzkie kobiety, są jednak podobno od nich o wiele, wiele piękniejsze. Ich ubiór stanowi strój znany jako hagoromo, to dzięki niemu zyskują one zdolność latania.
Tennyo umilają czas innym mieszkańcom niebiańskiego wymiaru, w tym buddom i bodhisattwom. Śpiewają, tańczą, muzykują, recytują poezję, ogólnie robią te same rzeczy co ich ludzkie odpowiedniki na ziemskim dworze cesarskim, ale we wszystkim tym są o wiele lepsze. Pomagają każdemu, kto owej pomocy potrzebuje, a w wolnym czasie wyprawiają się do ziemskiego wymiaru.
Bóstwa te wywodzą się od apsar, boginek wody znanych z terenów Indii. Apsary podczas przenikania religii buddyjskiej do Chin zostały tam delikatnie zmodyfikowane, by w jeszcze późniejszym czasie odbyć kolejną podróż i znaleźć się w Japonii, gdzie nazwano je tennyo. Po przeniknięciu do folkloru japońskiego stały się bardzo popularnym tematem poruszanym w niezliczonej ilości legend.
Najczęściej opowieści tyczą się relacji pomiędzy tennyo i ludzkimi mężczyznami. Często przewija się w nich motyw utraty hagoromo, który to strój pozwala na podróż pomiędzy niebem i ziemią. Bez niego tennyo nie może opuścić ziemskiego wymiaru. Tutaj zwykle na scenę wkracza człek, który przekonuje boską istotę do ożenku lub innych czynności. Zwykle to on ukrywa strój, który po pewnym czasie zwraca bogince, a ta może w końcu wrócić do niebiańskiej krainy.
#necrobook #mitologiajaponska #demonologiajaponska
Zaloguj się aby komentować
Encyklopedia mitologii japońskiej
390/1000- Tenko
Wśród wszystkich rang, które może osiągnąć kitsune, tenko jest uważana za najwyższą. Magiczne lisy, które ją osiągają, żyją już zwykle co najmniej 1000 lat. Jako tenko całkowicie porzucają swoje fizyczne ciało, dzięki czemu mogą bez żadnego problemu przybrać dowolny wygląd. Najczęściej można je zobaczyć pod postacią pięknych bogiń o ludzkim obliczu.
Kitsune wraz z wiekiem nabywają coraz większą moc, kiedy więc stają się tenko, ich potęga jest zbliżona do tej dzierżonej przez bogów. Uznaje się je za najbardziej życzliwe wśród wszystkich rodzajów kitsune.
Ludzie bardzo często czczą tenko, które w zamian potrafią nagrodzić swoich wyznawców na różne interesujące sposoby. Jednym z nich jest opcja opętania, jest to jednak opętanie wyjątkowo przydatne, daje ono bowiem osobie "natchnionej" przez lisiego ducha moc przewidywania przyszłości.
#necrobook #mitologiajaponska #demonologiajaponska
Nasuwa się jedno bardzo istotne pytanie w związku z opisem tego stworzenia, które nurtuje prawdopodobnie nie tylko mnie, ale także wielu tutaj zebranych czytelników. Czy można z tym uprawiać seks?
@Alembik W tej formie porzucają takie zbereźne rzeczy, ale jak mają swoje fizyczne ciało, to wtedy podobno lubią zabawiać się jako młode, ładne dziewuchy.
Zaloguj się aby komentować
Wiosna, Giovanni Boldini, rok 1873.
#necrobook #sztuka #malarstwo #giovanniboldini
Zaloguj się aby komentować
Żniwa, Mykola Pymonenko, rok 1896.
#necrobook #sztuka #malarstwo #mykolapymonenko
Zaloguj się aby komentować
Aigues-Mortes, Frederic Bazille, obraz z roku 1867, obecnie własność Musee Fabre.
#necrobook #sztuka #malarstwo #fredericbazille
Zaloguj się aby komentować
Encyklopedia mitologii japońskiej
388-389/1000- Tenjo kudari/Tenjoname
Tenjo kudari to stwór ukrywający się w przestrzeni pomiędzy sufitem i dachem domostwa. Ów yokai ma przypominać wyglądem starą i bardzo brzydką kobiecinę, a kiedy ukazuje się ludziom, jest zupełnie nagi. Jego jedynym celem jest straszenie mieszkańców zamieszkiwanego przez siebie domu.
Tenjo kudari to dzieło Toriyamy Sekiena, który nie poświęcił stworowi zbyt wiele uwagi. Wiadomo więc o nim tylko to, co wyżej.
***************************
Tenjoname to bardzo wysoki yokai o nieprawdopodobnie długim języku, który jest mu potrzebny do "czyszczenia" sufitów w odwiedzanych przez siebie domach. Jego ciało częściowo pokrywają paski papieru, które porównuje się do matoi, papierowych tworów używanych dawniej przez japońskich strażaków.
Główna aktywność istoty polega na lizaniu sufitów. To, co najbardziej ją przyciąga, to brud, dlatego preferuje ona starsze domostwa, w których znajduje go najwięcej. O nocnej wizycie stwora w domu świadczą pozostawiane przez niego ciemne plamy. Według niektórych bajań plamy te mają przybierać formę wyjątkowo odrażających ludzkich twarzy. Wpatrywanie się w owe plamy ma być ekstremalnie niebezpieczne doprowadzając ludzi do szaleństwa, a nawet przynosząc im śmierć.
Pierwszy raz tenjoname ukazał się w książce Toriyamy Sekiena, Hyakki tsurezure bukuro, jednak w tym przypadku autor prawdopodobnie czerpał inspirację ze starszych zwojów yokai.
#necrobook #mitologiajaponska #demonologiajaponska
Zaloguj się aby komentować
Eftersommar, Hilma af Klint, rok 1903.
#necrobook #malarstwo #sztuka #hilmaafklint
Zaloguj się aby komentować
Encyklopedia mitologii japońskiej
387/1000- Tengu tsubute
Tengu tsubute to określenie dla kamieni, które w tajemniczy sposób spadają z nieba, czasami w formie drobnych kamyczków, a czasami jako wyjątkowo duże sztuki. Według przekazów najczęściej można się z tym zjawiskiem spotkać głęboko w górach.
Tengu tsubute nie są widoczne dla ludzkiego oka, ofiara uderzona przez taki kamyk nie będzie potrafiła go więc potem zlokalizować. Samo uderzenie jest całkowicie "bezpieczne", osoba trafiona nie doznaje jakichkolwiek obrażeń, nie ma więc znaczenia wielkość kamyka, który trafia w pechowca.
Ludzie trafieni przez taki kamień zwykle podupadają na zdrowiu, dodatkowo pokutuje wiara, że nawet samo bycie "świadkiem" całej sytuacji przynosi potężnego pecha: myśliwi nie mogą nic upolować, rybacy notują słabiutkie połowy itd.
Ten przedziwny fenomen ma być podobno sprawką tengu(czasami oskarżane są także złośliwe tanuki). Tengu nie tolerują ludzi niegodziwych i takich też mają wybierać na ofiary, które dostąpią "zaszczytu" bycia uderzonym przez przynoszący pecha kamień.
#necrobook #mitologiajaponska #demonologiajaponska
Zaloguj się aby komentować
