Netsuke:

#sztuka #rzezba #netsuke #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

350/1000- Shisa

Shisa to lwopsy znane głównie na terenie Okinawy. Pod wieloma względami są one niezwykle podobne do omawianych już w przeszłości koma inu.

Shisa jest z pewnością odrobinę mniejszy od swojego krewniaka. Łączy je za to fakt bycia bóstwami strażniczymi, jednak bronią one zupełnie różnych obiektów. Różnica w tym wypadku jest taka, że koma inu stawiany jest na straży świątyń, tymczasem mniejszy lwopies chroni pojedyncze domostwa lub całe wsie. Shisa zajmuje zwykle odpowiednio eksponowane stanowisko na dachach domów, wioskowych bramach czy też na cmentarzach. 

Zarówno shisa jak i koma inu posiadają tego samego przodka, chińskie lwy strażnicze. Koma inu przebył dłuższą drogę do kraju kwitnącej wiśni przechodząc najpierw przez Koreę. Podróż Shisy była dużo krótsza, co doskonale widać po podobieństwie jego nazwy do Shishi, określenia stosowanego dla chińskiego odpowiednika. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Netsuke:

1)Rybka

2)Zając opierający się o księżyc, nawiązanie do pewnej japońskiej legendy.

3)Oryginalna maska.

#necrobook #sztuka #rzezba #netsuke

Encyklopedia mitologii japońskiej

348-349/1000- Shiro uneri/Shiryo

Shiro uneri to duch przedmiotu narodzony z kuchennego ręczniczka, który spędził zdecydowanie zbyt wiele lat na swojej "służbie". Byt upodobał sobie formę smoka, za pomocą której atakuje ludzi.

"Ciało" istoty po wielu latach wykorzystywania podczas pracy w kuchni wydziela bardzo intensywny smród, który shiro uneri wykorzystuje podczas ataku. Zwykle owija się wokół twarzy atakowanej osoby, która mdleje od nadmiaru wrażeń zapachowych. Zdarza się to zdecydowanie rzadziej, ale jest też możliwe, że "smok" posunie się do zabójstwa poprzez uduszenie.

×*×*×*×*×*×*×*×*×*

Shiryo to duchy zmarłych osób ukazujące się krótko po śmierci, aby pożegnać się z bliskimi krewnymi lub przyjaciółmi, zanim przejdą na drugą stronę. Ten sposób jest pozytywny, jednak nie każdy duch ma wyłącznie dobre intencje. Czasami niektóre zjawy ukazują się, by ostatecznie zabrać dodatkowego towarzysza podróży do krainy umarłych.

Wiara w shiryo sięga w Japonii jeszcze czasów przedpiśmiennych i przetrwała całe wieki stając się jednym z podstawowych ludowych przekonań dotyczących życia po śmierci. Jedna z bardziej znanych opowiastek na ten temat mówi o pewnej dziewczynie oraz jej ojcu. Po śmierci mężczyzny jego duch ukazał się przed młodą kobietą, którą próbował zabrać ze sobą w ostatnią podróż. Dziewczyna wybiegła z domu wołając o pomoc. Każdej kolejnej nocy wartę nad nią obejmowali kolejni członkowie z bliższej i dalszej rodziny, tak samo też każdej nocy pojawiał się duch ojca, który próbował "połączyć się" z córką. Dopiero po miesiącu przerażających nocnych wrażeń zjawa odpuściła i zostawiła dziewczynę w spokoju. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Netsuke:

1. Daikon czyli japońska rzodkiew, wyrzeźbiona z interesującego materiału, którym jest ząb tygrysa.
   

2. Chryzantemy i akanty.
   

3. Chiński wojownik czytający zwój.
   

#rzezba #sztuka #netsuke #necrobook

Encyklopedia mitologii japońskiej

346-347/1000- Shiro ukari/Shiranui

Shiro ukari to biały duch z wielkimi oczami, który zdaje się wędrować kompletnie bez celu po ziemskim wymiarze.

Byt ten stworzony został w okresie Edo przez nieznanego artystę, który niestety wysilił się tylko na tyle, by narysować istotę oraz nadać jej imię, poza tym nie wiadomo o nim nic więcej.

Według domysłów opartych na owym imieniu duszek ten jest skazany na bezcelową ziemską wędrówkę z powodu własnych grzechów, które blokują jego dalszą podróż do kolejnego etapu życia pozagrobowego.

×*×*×*×*×*×*×*×*×*×

Shiranui to rodzaj tajemniczych ogników widywanych nocą na wodach otaczających japońską wyspę Kiusiu. Pojawiają się około 8 kilometrów od brzegu i można je ujrzeć tylko z wyżej położonych miejsc na wybrzeżu.

Shiranui na początku pojawia się jako jedna kula, która następnie mnoży się do momentu, gdy nad powierzchnią wody unoszą się setki, a czasami nawet tysiące kul rozciągające się na przestrzeni wielu kilometrów.

Wierzono, że za powstawaniem tych zjawiskowych ogników stał smoczy bóg morza. Zwykle w owe dni rybacy nie wypływali na połów. Ci, którzy jednak odważyli się, donosili następnie, że nie mogli zbliżyć się do kul, które mimo wysiłków śmiałków pozostawały poza zasięgiem ich łodzi. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Netsuke:

1)Gryzonie. 

2)Shoki, pogromca demonów. 

3)Chiński obywatel i jego kuń. 

#sztuka #rzezba #netsuke #necrobook

Netsuke:

1.Pijany Shojo oparty o baryłkę sake(za kilka dni prawdopodobnie wpadnie mały wpis na temat tego stworka)

2.Seiobo czyli Królowa Matka Zachodu, taoistyczna bogini zamieszkująca rajskie ziemie krainy Kunlun. Przedstawiona jest tutaj z koszykiem pełnym brzoskwiń. To nawiązanie do legendy, według której w przydomowym ogródku bogini rosło drzewko brzoskwini, które raz na trzy tysiące lat rodziło owoce dające nieśmiertelność każdemu, kto ich spróbował.

3.Zwykłe skorupiaki. 

#sztuka #rzezba #netsuke #necrobook

Dzisiaj wyjątkowo zwierzątko zamiast mitów.

Sierściogon kokosowy(znany też jako szczur drzewny) to stworzonko z rodziny myszowatych żyjące wyłącznie na Filipinach. Prowadzi tryb nocny i odżywia się liśćmi papai, słodkich ziemniaków i kolczocha. Największym zagrożeniem dla sierściogona są ludzie, którzy pożywiają się nim, a także stosują jego sierść jako remedium w skurczach żołądka. Ogólnie milusi gryzoń, po więcej info zapraszam na poniższą stronkę. 

Źródło: https://animaldiversity.org/accounts/Phloeomys_cumingi/

#necrobook #gryzonie #szczury #zwierzeta

Podwójny portret, Lucian Freud, rok 1986, kolekcja prywatna.

#necrobook #sztuka #malarstwo

Encyklopedia mitologii japońskiej

345/1000- Legenda o mężczyźnie, który połykał konia

Dawno temu w Oshio no Ura w prowincji Kaga miał żyć wyjątkowo zamożny człek o imieniu Chojiro. Chojiro niezwykle lubił mięso, a trzeba tutaj dodać, że jedzenie mięsa było w dawnej Japonii praktyką bardzo niemile widzianą. Dla mężczyzny nie było jednak rzeczy zakazanych, a mięsa zwykle miał pod dostatkiem ze względu na posiadanie w swoich włościach koni, łącznie 300 sztuk.

Za każdym razem, gdy któryś z koni wyzionął ducha, Chojiro oprawiał jego mięso, by następnie z radością rozkoszować się jego smakiem. Dzięki temu zakazanego pokarmu zawsze miał pod dostatkiem.

Liczba koni należących do mężczyzny zaczęła się w końcu mocno kurczyć, a wraz z tym skurczeniu uległy zapasy mięsa w jego spiżarni. W dniu, w którym zapasy zniknęły całkowicie, Chojiro postanowił zabić najsłabszego konia, który ze względu na wiek stawał się powoli niezdolny do pracy. Dzień, w którym ubił zwierzę, stał się dla niego początkiem koszmaru, bowiem od tej pory miał nawiedzać go żądny zemsty duch zwierzęcia.

Każdej nocy zjawa nawiedzała Chojiro w jego śnie, gdzie ściskała jego gardło. Dodatkowo każdego wieczoru dokładnie w czasie, kiedy doszło do zaszlachtowania zwierzęcia, przed mężczyzną ukazywał się duch, który siłą wciskał się w jego gardło torując sobie drogę aż do żołądka, gdzie dodatkowo męczył swojego oprawcę gwałtownym wierzganiem.

Cierpienie mężczyzny nie miało końca, po pewnym czasie z powodu tych ciężkich przeżyć dostał silnej gorączki oraz halucynacji. Pogrążał się stopniowo w szaleństwie krzycząc i wyznając wszystkie popełnione grzechy. Lekarze rozkładali ręce nie potrafiąc pomóc Chojiro, tak samo też nie pomogły modlitwy duchownych. W końcu stan chorego po 100 dniach niewymownych cierpień uległ pogorszeniu, a Chojiro umarł. W całej okolicy rozeszły się plotki na temat stanu ciała mężczyzny, które było powyginane przypominając to u starego konia mającego za sobą zbyt wiele ciężkiej pracy.

Legenda ta jest jedną z popularniejszych w Japonii, prawdopodobnie najbardziej znana jej wersja ukazała się w "Ehon Hyakumonogatari", zbiorze ilustrowanych opowieści wydanym w okresie Edo. Pewne źródła głoszą, że może być ona inspirowana w pewnym stopniu inną legendą o XVII-wiecznym magiku, Shioya Chojiro. Magik ów potrafił m.in. połykać miecze, ale jego najbardziej spektakularnym trikiem miało być donbajutsu(technika połykania konia), podczas którego potrafił on pochłonąć całe żywe zwierzę w obecności widzów. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Salvador Dali, kobieta z głową z róż, rok 1935, obecnie Kunsthaus w Zurychu.

#necrobook #sztuka #malarstwo

Encyklopedia mitologii japońskiej

343-344/1000- Shinshaku/Shiofuki

Shinshaku to pasożyt-yokai, który po wniknięciu do ciała człowieka przemieszcza się w rejon pomiędzy pępkiem i sercem i tam spokojnie sobie rośnie. 

Żywiciel istoty zaczyna rozwijać w sobie miłość do gorzkich rzeczy i zapachu spalenizny. Do tego jego wola i sfera emocjonalna ulegają dużemu osłabieniu. 

Stare zapiski mówią o dużej skuteczności akupunktury, jednak jest to dobry sposób tylko i wyłącznie w okresie, gdy pasożyt dopiero dojrzewa. Po osiągnięciu dorosłości stworek jest dużo trudniejszy do usunięcia. 

**********************

Shiofuki to wodny yokai, który pewnymi cechami fizycznymi przypomina słonia, szczególnie uszami i posiadaną trąbą. 

Stworzenie żyje podobno daleko od wybrzeży, przez co jest bardzo mało znane. Wynurza się na powierzchnię tylko po to, by wyrzucić w powietrze strumień wody przy pomocy trąby. 

Jedyna wzmianka na temat istoty znajduje się w "Bakemono zukushi emaki", zwoju z 1820 roku stworzonym przez anonimowego autora, który zamieścił w nim wizerunki różnych fantastycznych potworków. 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Rene Magritte, La clairvoyance, autoportret wykonany w roku 1936, kolekcja prywatna.

#necrobook #sztuka #malarstwo #renemagritte

Encyklopedia mitologii japońskiej

342/1000- Shinkiro

Shinkiro to fenomen ukazujący się w oddali w postaci niezwykłego miasta z wieżami oraz pagodami. Miał się on objawiać wyłącznie marynarzom jako cel widoczny daleko na horyzoncie i pozostawał absolutnie niemożliwy do osiągnięcia. 

Ta niesamowita iluzja miała być dziełem gigantycznych małży, które tworzyły ją za pomocą swojego oddechu. Były one uznawane za święte stworzenia znane jako shin. Wierzono, że obraz "przesyłany" przez oddech stworzeń miał ukazywać legendarne podwodne królestwo Ryugu i siedzibę tamtejszego władcy. 

Dzisiaj znamy oczywiście to zjawisko jako miraż(który w Japonii nadal jest znany pod określeniem shinkiro). 

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Ocena, Grant Wood, rok 1931, Dubuque Museum of Art.

#necrobook #sztuka #malarstwo

Encyklopedia mitologii japońskiej

341/1000- Shinigami

Jeśli chodzi o motyw śmierci w japońskiej mitologii, jednym z najczęściej kojarzonych z tym tematem bytów jest shinigami, wyjątkowo mroczny duch o z grubsza ludzkim wyglądzie.

Śmierć jest dla shinigami potężnym magnesem, szczególnie mocno przyciągają je miejsca, w których doszło do makabrycznego morderstwa bądź też samobójstwa. Jeśli napotkają tam kogoś żyjącego, jest szansa, że dojdzie do opętania.

Shinigami, który przyczepi się do osoby żywej, całkowicie zmienia jej sposób myślenia. Ofiara zaczyna obsesyjnie rozmyślać o śmierci, a także rozważać możliwość ewentualnego samobójstwa. Większe szanse na opętanie przez shinigami mają osoby na wskroś złe. Samo ujrzenie shinigami jest już jednak niebezpieczne dla każdego, kto będzie miał pecha go spotkać. Taka osoba z pewnością nie umrze z przyczyn naturalnych, a jej śmierć będzie wyjątkowo okrutna. 

Według legend shinigami mogą odpowiadać za serię zgonów powtarzających się przez pewien okres czasu. Jeśli w jednym obszarze dojdzie do zbrodni lub samobójstwa, miejsce zostanie zbrukane, a zła energia przyciągnie kolejne negatywne wydarzenie. Przyczyni się do tego też pomoc złych duchów, które przywołają na ten obszar osobę o równie splamionej złem duszy. W przetrwaniu cyklu kolejnych śmierci pomóc może tylko oczyszczający egzorcyzm, który przywróci wszystko do normalności.

#mitologiajaponska #demonologiajaponska #necrobook

Paul Gauguin, śnieg w Kopenhadze, rok 1884, obecnie własność prywatna.

#necrobook #sztuka #malarstwo

Encyklopedia mitologii japońskiej

340/1000- Shinchu

Shinchu to rodzaj owadzich bóstw o rozmiarach, które według legend przewyższają te osiągane przez słonie.

Shinchu uznaje się za sprzymierzeńców ludzi i zaciekłych wrogów wszelkich demonów i złych duchów, szczególnie tych związanych z rozprzestrzenianiem chorób. Przy kontakcie z nieczystą istotą shinchu dosłownie rozrywa ją na strzępy pozostawiając za sobą szlak pokryty mnóstwem krwi i kawałków ciał. Mówi się, że ich apetyt zmusza je do pożerania trzech tysięcy wrogów każdego ranka i kolejnych trzech tysięcy wieczorem.

Shinchu żyją na mitycznym kontynencie znanym jako Enbutai, gdzie pełnią rolę obrońców zamieszkujących ów świat ludzi.

Słowo shinchu odnosi się też do jedwabników, owadów bardzo poważanych we wschodnim kręgu kulturowym. 

#necrobook #mitologiajaponska #demonologiajaponska

Topniejący śnieg, Fontainebleau, Paul Cezanne, rok 1880, MoMA w Nowym Jorku.

#necrobook #sztuka #malarstwo #paulcezanne