Opuściłem wygodne łoże,

Czemuś uczynił mi to, Boże?

Kibel, kawa — nadszedł dzień,

Który jest jak Twej korony cierń.

Rano gdy opuszczam łoże

krzyczę: " Kurwaaa!!! O mój Boże!!!

Piękny się szykuje dzień!!!"

Same róże, żaden cierń

@PaczamTylko

Drętwe ciało skrywa łoże

Uśmierz ból mój, proszę Boże.

Po cóż nastał nowy dzień?

Abym w d⁎⁎ie nosił cierń?

Poranny rytuał

Nad ranem, gdy ciepłe jest łoże,

Żona mamrocze: “Mój dobry boże,

Ty tak na serio będziesz, dzień w dzień,

Swój wzwód w moje plecy wbijał jak cierń?!”

sorki, nie mam nic na swoje usprawiedliwienie

W myślach mych łoże

Daj pospać mi boże

Nim rozpocznę dzień

Zakładając życia cierń

@PaczamTylko cóż... Czuję się lekko wywołany przed klasę...

Milion słońc grawitacją wciska mnie w moje łoże,

Wrócić do łóżka, choć tylko na wieczność, pozwól mi boże,

Godność daj zachować, by poranek to był dzień,

Pozwól by ominął mnie tym razem wstawania cierń.

Ledwo głowę do snu złożę,

To już ranek jest, o boże.

Trzeba przeżyć nowy dzień,

Co jest jak mej d⁎⁎ie cierń.

Polak

Z trudem opuścił zapadłe łoże,

Patrzy do lustra - o k⁎⁎wa, o Boże,

Czemu tak musi zaczynać się dzień?

Patrzeć w tą mordę, ewolucji cierń.

Co dzień rano nim opuszczę łoże

Modły wznoszę ku Tobie Boże

Żebyś mi dopomógł mieć udany dzień

A tej mendzie somsiadowi wraził w oko cierń.

Gwałtowne opuściłem swe łoże

aż w oczach pociemniało, o Boże!

od porannej kawki zacznę znowu dzień

wyrwę za jej pomocą niedospania cierń