
Czytelnicze Podsumowanie - Seria Jack Reacher (Tomy 1-31)
hejto.plMiało być szybko łatwo i przyjemnie, a wyszło jak zwykle, bo ogarnięcie 3 lat czytania i notatek z każdego z 31 tomów liczących średnio 400 stron, to nie 15 minut roboty
31 tomów - tyle na dziś (18.11.2026) ma seria o Jacku Reacherze. Ostatni (31), Chain Reaction, czytałem po angielsku po październikowej premierze, bo na polskie wydanie pewnie jeszcze chwilę poczekamy. Zostały mi jeszcze opowiadania i nowelki, ale za nie zabiorę się dopiero w przyszłym roku. Zanim to nastąpi, przyszedł czas na małe podsumowanie.
Zacznijmy od plusów, za które lubię tę serię:
-
Strefa komfortu - jak dopada mnie zastój czytelniczy, to jest jeden z pierwszych bohaterów, po których sięgam. Trochę jak serialowe The Office czy House MD. Nie chodzi o zaskoczenie, tylko o powrót do czegoś znajomego. Wiem, co dostanę, Child wie, czego od niego oczekuję, a Reacher jest po prostu Reacherem (z niewielkimi wyjątkami).
-
Bohater - chłop dwa metry wzrostu, ponad 120kg wagi, nie ma za to drugiego imienia, ani telefonu (no dobra, do około 28 tomu), nigdy nie ma ze sobą bagażu (po za tomem 31, ale 4 torby gnatów się nie liczą jako podręczny), a jedynym wyposażeniem "domowym" jest szczoteczką do zębów.
-
Przewidywalność - Reacher wysiada z autobusu w małej pipidówie, idzie na kawę do jedynej jadłodajni w miasteczku, zadaje jedno pytanie za dużo, a potem pomaga komuś w potrzebie i delikatnie tłumaczy złym gościom, że on jest ich koszmarem i będzie im się śnił po nocach (o ile przeżyją). To utarty schemat wielu tomów.
-
Sherlockowość - zawsze byłem wielkim fanem Sherlocka Holmesa, bo tłumaczył jak rozwiązał zagadkę. A Reacher tłumaczy jak komuś wpierdoli. Najpierw chłodna analiza czemu 5 na 1 to zdecydowanie za mało, potem perswazja manualna, a na końcu akceptacja argumentów i lulu do spania. I ja to kupiłem wiele tomów temu i kupuję nadal, choćbym o tym czytał jeszcze 20 razy.
-
Małomiasteczkowość - najbardziej lubię Reachera w małym miasteczku, walczącego pięściami i strategią. Nie lubię Reachera strzelającego od pierwszych stron ani Reachera latającego prywatnymi odrzutowcami w pogoni za grubą kasą. Tego typu fabuł szukam u boku innego Jacka - Ryana. Ta małomiasteczkowość to motyw, któego szukam w każdej literaturze, więc całkiem normalne dla mnie było przerzucenie go również na grunt kryminałów.
Ale ma też minusy:
-
Pozostali bohaterowi - niewielu ludzi w tej serii da się polubić, po za Reacherem i Turner, reszta to trochę karton. O ile jeszcze ekipa ze 110 się broni, to pozostali już delikatnie nie bardzo. Trochę jak w tym tekście: "ty jesteś duży chłop, graj".
-
Schematyczność - o ile przewidywalność była dla mnie zaletą, to schematyczność jest już wadą. Jest kilka tomów, które są mocno zbliżone do siebie, ale tak, jakby autor wziął notatki z rękopisu, wyrzucił kilka stron, pozmieniał imiona i nazwiska, przekreślił tytuł na okładce i dopisał nowy. W pewnym momencie mnie to lekko męczyło, ale ostatecznie zaakceptowałem, że pewne schematy się jeszcze kilkukrotnie pojawią.
Kategorie tomów:
Kilkukrotnie próbowałem wytypować kategorie, w jakie da się te tomy zaszufladkować i wyszło mi coś takiego:
-
Reacher przyjeżdża do pipidówy i wpada na kogoś, komu trzeba pomóc
T5 Echo w płomieniach, T14 61 godzin, T17 Poszukiwany, T20 Zmuś mnie, T22 Nocna Runda, T23 Czas przeszły, T25 Strażnik, T26 Lepiej już umrzeć
-
Reacher przyjeżdża do pipidówy i wpada na spisek o ogólnokrajowym znaczeniu, który za wszelką cenę musi rozwiązać
T2 Uprowadzony, T27 Bez planu B
-
Reacher przyjeżdża do pipidówy i od wjazdu do niej jest wrogiem numer jeden + naciska na odcisk lokalnym gangusom
T1 Poziom śmierci, T12 Nic do stracenia, T14 61 godzin, T15 Czasami warto umrzeć, T24 Zgodnie z planem, T30 Strategia wyjścia
-
Reacher przyjeżdża do pipidówy, żeby kogoś odnaleźć + przenika pod przykrywką do lokalnych gangusów
T7 Siła perswazji, T10 Bez litości (po za pipidówą, reszta się zgadza), T22 Nocna Runda, T29 Tajny raport
-
Reacher przyjeżdża do pipidówy (sam lub z kimś) i od wjazdu do niej są wrogami numer jeden + naciskają na odcisk 3-literowym służbom
T17 Poszukiwany
-
Coś się dzieje w dużym mieście, a Reacher pomaga 3-literowym służbom
T6 W tajnej służbie, T19 Sprawa osobista, T21 Sto milionów dolarów, T28 Sekret
-
Coś się dzieje w dużym mieście, a Reachera ścigają 3-literowe służby
T4 Podejrzany, T13 Jutro możesz zniknąć
-
Akcja w przeszłości, w czasach jednostki 110 (Reacher jest aktywnym żołnierzem)
T8 Nieprzyjaciel, T16 Ostatnia sprawa, T21 Sto milionów dolarów
-
Akcja w teraźniejszości z ludźmi z jednostki 110
T11 Elita zabójców, T18 Nigdy nie wracaj, T31 Chain Reaction
-
Ktoś z przeszłości (głównie wojskowej) ściąga Reachera, żeby pomógł mu wyjść z bagna, z którego nikt inny go nie wydostanie
T3 Wróg bez twarzy, T6 W tajnej służbie, T9 Jednym strzałem
Niektóre z tomów nie mieszczą się tylko w 1z10 kategorii, dlatego pojawiają się w dwóch.
Oceny książek:
Najwyższe oceny zebrały tomy z kategorii 1, a najsłabsze z kategorii 6 i 7.
Średnio wyszło mi 6,7/10 na 31 tomów.
To przejdźmy do tego, co tygryski lubią najbardziej, do Top3.
Top 3 - najlepszych książek:
Jedyna dycha w całej serii. Reacher jeszcze w mundurze żandarmerii, martwy generał w motelu na odludziu i śledztwo, przez które chce go wykończyć każdy, kto ma gwiazdki na pagonach. Do tego wątek rodzinny z matką i bratem. Tu Reacher jest najbardziej ludzki ze wszystkich tomów, a do tego dowiadujemy się sporo o jego rodzinie, co nie zdarza się za czesto.
Teksas, upał, autostop i kobieta, która prosi obcego faceta, żeby zabił jej męża, tak dobrze przeczytaliście. Chlop za chwilę wychodzi z więzienia i jego jedynym celem, będzie ją znaleźć i zabić. A Reacher nie lubi, jak niewinnym dzieje się krzywda. Gęsta atmosfera i małomiasteczkowe bagno w nabardziej reacherowejj postaci.
Snajper zatrzymany za zastrzelenie kilku przypadkowych osób mówi tylko jedno: "Sprowadźcie Jacka Reachera". Kapitalne otwarcie i jedna z najlepszych intryg w całej serii.
Top3 - Najgorszych książek:
Najgorszy Reacher, kropka. Reacher, który nie nosi broni, w jednej z pierwszych scen ładuje w kogoś cały magazynek. Kartonowi bohaterowie i fabuła nudna jak flaki z olejem. Co wyście zrobili z moją ukochaną serią?
Miał pomóc staruszkom z długami, a wyszła rzeźnia i to dosłownie, z paleniem ludzi w samochodzie na czele. Gdy licznik trupów przekroczył 20 - przestałem liczyć. Przykazanie „nie zabijaj” potraktowane jest tu jak samouczek do pominięcia spacją.
Dwa wątki, które ze sobą konkurują zamiast się zazębiać/łączyć, plus przewidywalna relacja z panią szeryf. Męczyłem go dłużej niż każdy inny tom i dorzucił kamyczek do ogródka zastoju czytelniczego.
Podsumowanie:
Reacher nadal jest dla mnie literacką gwarancją dobrej przewidywalnej rozrywki. Nie każdy tom jest świetny, ale prawie każdy daje dokładnie to, po co po nie sięgam. A jak nie wiecie, od czego zacząć przygodę z Reacherem, to zacznijcie od mojej Topki, nie będziecie zawiedzeni
Najlepsza jest pierwsza dziesiątka, później jest delikatnie gorzej. Czy po zmianie autora na duet braci Child seria siadła?
No tak średnio bym powiedział, z jednej strony, w tych tomach jest najgorszy z całej serii (T27), ale w pewnym momencie bracia zaczeli nas raczyć powrotem do tego, za co da się tę serię uwielbiać. Andrew dokładając swoją cegiełkę zaczął od mocnego Strażnika, potem zaliczył najgorszego Reachera w historii, a na koniec wrócił do bezpiecznego, solidnego poziomu i to też nieźle podsumowuje całą serię, bo taka właśnie jest - wzloty, upadki, ale ostatecznie całość prezentuje się lepiej niż nieźle.
#bookmeter #ksiazki #czytajzwujkiem #czytajzhejto





