Nazwa gatunkowa: Jabłoń domowa (Malus domestica Borkh.).
Nazwa odmianowa:
Reneta Karmelicka
Carmeliter Reinette, Glace Rouge, Lange Roth Gestreifte Grüne Reinette, Reinette des Carmes, Reinette Rousse, Reinette Truite
Pochodzenie:
Zimowe jabłko stołowe nieznanego pochodzenia. Wspominany w XVII-wiecznej Francji.Odmiana charakterystyczna ponieważ smakuje jak ostry cynamon (2)
Morfologia:
średniej wielkości, ok. 70 mm szerokości, 60 mm wysokości, owoc wydłużony, okrągły; brzuch znajduje się nieco poniżej środka, zwęża się bardziej ku górze niż ku dołowi; często jedna strona jest bardziej rozwinięta niż druga.(3)
Skórka:
gładka, błyszcząca, bladozielona z drzewa, zielonkawożółta, gdy dojrzewa do przechowywania, brązowo-czerwona zaciekła i wypłukana po stronie nasłonecznionej. Często występują charakterystyczne drobne szare plamki rdzy, po stronie cienistej są one bardziej zielonkawe, wokół kielicha często występują drobne rdzawe powłoki.(3)
Miąższ:
żółtawobiały, delikatny, o charakterystycznym, cierpkim i ostrym smaku cukru oraz cynamonu
Odporność na szkodniki oraz choroby:
Parch jabłoni –niska podatność
Mączniak prawdziwy-niska podatność
Zaraza ogniowa-niska podatność
Rak drzew owocowych- niska podatność.
Owocówka jabłoniowa-niska podatność.
Przechowywanie:
Dobre przechowynie wytrzyma do 6 miesięciecy spokojnie.
Dojrzałość :
Dojrzewa w połowie października,najpesze w połowie grudnia wytrzyma do lutego.
Odporność na mróz:
odporność na mróz**:** bardzo duża do -35 °C (do strefy klimatycznej 3)
Przeznaczenie:
Na stół i do gospodarki pierwszej rangi, a także doskonała do przygotowania cydru(4). Owoce muszą pozostać na drzewie jak najdłużej(3)
Korona
Odmiana ta jest wolno rosnąca i tworzy regularne łodygi na pniu. Mniejsze formy sprzyjają produkcji i urodzie owoców.(1) prawie kulistą koronę, (3)
Owocowanie:
Plon wysoki, regularny, początek plonowania średnio pózny (3)
Synonimy: Carla, Charles Apple, Cosenza Gentile, Kestlichster, Kostlichster, Mala Carla, Mala Carle, Malo Carle, Malus Caroli, Marle Carle, Mela Carlo, Mela Lazzeruola, Mela Napoleone, Mele Carle, Mele Napoleone, Napoleon
Podsumowanie: Mówi się, że odmiana ta cieszyła się przychylnością cesarza Karola Wielkiego, co pozwala datować jej pochodzenie na okres nieco wcześniejszy niż koniec VIII wieku.
Opis: Średniej wielkości, okrągłe, z tendencją do owalnego kształtu, często kanciaste. Skórka jest bladozielona, z dojrzewaniem przebarwiająca się na żółto, z ciemnoczerwonym nalotem na stronie wystawionej na słońce. Kielich jest mały i ciasno zamknięty, osadzony w głębokiej i umiarkowanie wąskiej, żebrowanej miseczce. Łodyga jest średniej długości lub długa i smukła, osadzona w głębokim i nieco wąskim zagłębieniu, z rdzawieniem rozchodzącym się promieniście na ramiona owocu.
Cechy charakterystyczne: Miąższ jest biały, drobnoziarnisty, delikatny i rozpływający się w ustach. Soczysty. Słodki, o aromacie i smaku róż.
Zastosowanie: Jabłko przeznaczone do spożycia na surowo.
Pochodzenie: Według brytyjskiego pomologa Roberta Hogga w wydaniu jego „British Pomology” z 1851 r. (opublikowanej w 1851 r.) „Jabłko to pochodzi z Włoch i jest szeroko uprawiane w okolicach Turynu. Niektórzy przypuszczają, że jego nazwa została nadana na cześć Karola Wielkiego, który podobno bardzo cenił ten owoc”.
Uprawa: Umiarkowanie silny wzrost. Odmiana owocująca na krótkich pędach. Wymaga uprawy w osłoniętym, nasłonecznionym miejscu.
Przechowywanie w chłodni: Zachowuje świeżość do trzech miesięcy w przechowalni.
Zbiór: Gotowe do zbioru na początku piątego okresu.
Uwagi: Jabłko to wymaga uprawy w cieplejszym klimacie, aby rozwinąć swój wyśmienity smak i aromat. Uprawiane w chłodniejszym klimacie jest raczej mdłe i cierpkie.
Opis: Mały, okrągły i płaski. Podstawowy kolor skórki to bladozielony, który w miarę dojrzewania zmienia się w żółty z rumieńcem na stronie wystawionej na słońce. Łodyga jest krótka i osadzona w szerokim i głębokim, rdzawobrązowym zagłębieniu. Duże, lekko otwarte oko znajduje się w płytkim zagłębieniu, które często wykazuje słabe żebrowanie.
Cechy charakterystyczne: Miąższ jest zielonkawy, delikatny, chrupiący i bardzo soczysty. Słodka i lekko cierpka, co nadaje jej rześki smak.
Pochodzenie: Niegdyś uprawiana na szeroką skalę w okolicach Paryża.
Uprawa: Roślina o umiarkowanym wzroście, wyprostowana, rozłożysta, owocująca na odgałęzieniach. Co roku daje obfite plony. Odporna na zimno. Dojrzewa w drugiej połowie października.
Campino
Starożytne pochodzenie tej odmiany nie jest znane. Jedna z najwcześniejszych wzmianek pochodzi z 1751 roku, kiedy to Francesco Argelati z Bolonii opisał postać Bartolomei Gualandi jako
una delle più belle e vaghe giovani di Pisa, la quale ancora ventriquattr'anni non aveva, fresca e rotondetta che pareva una mela modenese. [6]
Tłumaczenie:
jedna z najpiękniejszych i najbardziej tajemniczych młodych dziewcząt z Pizy, która nie miała jeszcze 24 lat, świeża i pulchna, przypominająca jabłko z Modeny
W 1815 roku włoski pomolog Georges Gallesio opisał sadzonkę znalezioną w prowincji Modena jako „jabłko z Modeny”. [2] W 1877 roku historyk Don Felice Ceretti z Mirandoli opublikował artykuł w lokalnym czasopiśmie, w którym wspomniał o „jabłkach zwanych campanini, które jesienią są powszechnie gromadzone i transportowane do Wenecji oraz innych miast”.[2]
Po II wojnie światowej uprawa jabłek Campanino zmniejszyła się na rzecz innych odmian, które są bardziej wydajne, łatwiejsze w uprawie i bardziej cenione przez konsumentów. Historyk Vilmo Cappi (1918–2013) napisał, że jabłko Campanino zanikało, ponieważ zastępowały je bardziej komercyjne odmiany i rodzaje jabłek.[2] Nadal jednak są tacy, którzy preferują ten owoc, ponieważ może on przetrwać całą zimę, zachowując swój zapach, a jego czysty i biały miąższ przypomina marmur.[2]
Owoce jabłoni odmiany Campanino są małe, zazwyczaj symetryczne i mają kształt zbliżony do kulistego (około 64 milimetrów (2,5 cala) średnicy i 58 milimetrów (2,3 cala) wysokości), a ich waga wynosi około 85–95 gramów (3,0–3,4 uncji). Skórka jest gruba i niezbyt woskowata, o barwie żółto-zielonej, która zmienia się na czerwono-zieloną pod wpływem światła słonecznego. Miąższ jest zielonkawo-biały, bardzo jędrny i słodki. Jest również aromatyczny i lekko kwaskowaty. [7]
Badanie naukowe przeprowadzone przez Uniwersytet w Bolonii, dotyczące cech pięciu starych odmian jabłek, podkreśliło zalety odmiany „Campanino”. Zawiera ona duże ilości przeciwutleniaczy (nawet czterokrotnie więcej niż jabłka odmiany „Golden Delicious”), ma wysoką zawartość pektyny i polifenoli, a także kwasu askorbinowego (witaminy C). [8]
Okres kwitnienia przypada na kwiecień–maj,[9] a jabłka można zbierać przez około miesiąc od początku października. Dojrzałe jabłka Campanina mają czerwoną skórkę, zwłaszcza po 5–7 dniach ekspozycji na słońce: z tego powodu jabłko Campanina nazywane jest również „jabłkiem Annurca z północnych Włoch”. [7]
W przeciwieństwie do innych odmian jabłka Campanino można z łatwością przechowywać przez sześć miesięcy bez konieczności stosowania chłodzenia.[2][10] Ta cecha pozwoliła odmianie Campanino przetrwać do dziś skopiowane źródło z https://en.wikipedia.org/wiki/Campanino
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #wlochy
Opis: Owoc mały lub średniej wielkości. Kształt okrągły i spłaszczony, z lekko żebrowanym wgłębieniem przy oczku. Skórka bladozielono-żółta, pokryta pomarańczowym rumieńcem i czerwonymi smugami na stronie wystawionej na słońce. Ogonek średnio krótki, osadzony w wąskim i płytkim zagłębieniu, które jest silnie pokryte rdzawymi plamami.
Cechy charakterystyczne: Miąższ jest jędrny i sprężysty. Słodki.
Zastosowanie: Do spożycia na surowo i do celów kulinarnych.
Pochodzenie: Stara szkocka odmiana o niepewnym pochodzeniu. Uważa się, że została wyhodowana przez ogrodnika w Cambusnethan House około 1750 r. lub wcześniej w klasztorze Cambusnethan w Stirling w Szkocji.
Uprawa: Słaby wzrost. Małe, rozłożyste drzewo, owocujące częściowo na wierzchołkach pędów. Gotowe do zbioru w drugiej połowie pierwszego okresu koniec sierpnia
Grupa zapylania: D Golden Delikates Antonówka Winter Banan
Starożytne odmiany jabłek i gruszek z Wenecji Euganejskiej 12
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #wlochy #niemcy
Calamani
Synonimy
Calamana trevigiana; Calamara trevigiana; Calimani; Calimana. Pochodzenie i rozpowszechnienieWedług Molona (1901): „Jest to odmiana obecnie szeroko rozpowszechniona i znana w okolicach Conegliano oraz w całym regionie Treviso i Belluno, a według prof. Meneghiniego również w Trentino, gdzie łatwo ją pomylić z Edel-Reinette. Dobrze znana na rynkach we wschodniej części Wenecji Euganejskiej, nigdy jednak nie widzieliśmy jej ani w Vicenzy, ani w Mediolanie”.Z Botteselle (1914): „Stara, dobrze znana odmiana uprawiana w całym regionie Treviso.Jest to najpowszechniejsza odmiana w prowincji.”Z Tamaro (1925): „Powszechna w Wenecji Euganejskiej (Treviso)”.Opis roślinyZ Molona (1901): „Roślina owocuje prawie wyłącznie na młodych gałązkach, jest silna i bardzo plenna”.Z Botteselle (1914): „Roślina jest silna i plenna”.Z Bassi i Dal Grande (2007): „W każdym kwiatostanie znajduje się 7 kwiatów; płatki mają kształt elipsoidalny i jasnoróżowy kolor; pręciki są dłuższe od słupka; kwitnienie następuje wcześnie.”Cechy charakterystyczne owocuZ Molon (1890): „Owoc średniej wielkości, spłaszczony, okrągły, brudnożółty, marmurkowy i gwiaździsty, z plamkami w kolorze karminowej czerwieni, bardzo słodki, soczysty.”Z Molon (1901): „Jest to piękne i doskonałe jabłko o wielkości powyżej średniej (75–76 × 73–74 mm), o asymetrycznym kształcie, skośnym, wydłużonym stożkowym i dobrze wypukłym. Szypułka bardzo krótka, gruba, osadzona w wąskiej i głębokiej wnęce, pokryta na niewielkiej wysokości (tak, że nie wystaje z wnęki szypułkowej) plamami rdzy promienistej. Kielich stożkowaty, pręciki środkowe, działki kielicha małe, wyprostowane, zbieżne lub zrośnięte; kielich prawie zamknięty, rzadko otwarty, osadzony w wąskiej, płytkiej wnęce, pofałdowanejna nierównej krawędzi, często z wyraźnymi wypukłościami. Skórka jasnożółto-zielonkawa lub złocistożółta, marmurkowa z czerwienią karminową lub
mniej intensywne po stronie nasłonecznionej, rzadkie, małe, rdzawobrązowe plamki po stronie nasłonecznionej. Miąższo konsystencji podobnej do miąższu białej odmiany Rosmarina, lekko żółtawo-zielonkawy, zielonkawy w pobliżu komórek nasiennych, o soku dość aromatycznym, kwaśnym isłodkawym. Komora nasienna otwarta pośrodku, z eliptyczną komorą, nasiona obfite,ciemne, nieco małe.”Z Botteselle (1914): „Wymiary 58 x 65 mm. Owoc średniej wielkościlub nieco większy, o zmiennym kształcie, często wydłużony, wypukły, czasaminieco spłaszczony i skośny, symetryczny lub asymetryczny. Skórkajest jasnozielona, żółtawa, marmurkowa w kolorze karminowej czerwieni od stronysłońca; ogonek jest krótki, dość gruby, osadzony w wąskiej igłębokiej wnęce: kielich półzamknięty, umieszczony w niewielkiej,płytkiej fałdowanej wnęce. Miąższ jest żółtawy, jędrny i chrupiący, lekko kwaśny i słodkawy,dość soczysty, o delikatnym zapachu i umiarkowanym smaku.”Z Tamaro (1925): „Piękna, doskonała, o długości 75–76 mm, stożkowato-wydłużona,złocistożółta, z marmurkowymi plamkami w kolorze karminowym.”Z Bassi i Dal Grande (2007): „Średnia waga 230 g. Kształt jest niejednolity,w przekroju podłużnym spłaszczony lub sferoidalny, a w przekroju poprzecznymnieregularny. Łodyga jest gruba i krótka; wnęka łodygowa jestszeroka i średnio głęboka; kielich jest głęboki i zamknięty; kolortła jest zielony z czerwonym nalotem na 30% powierzchni; skórka jest pomarszczona zśredniej wielkości przetchlinkami, z grubą rdzawą teksturą w okolicyłodygi, rozciągającą się na 30% powierzchni. Miąższ jest małochrupiący, mało soczysty, mączny, o dość drobnej strukturze. Smakw momencie zbioru jest przeciętny, mało słodki i śred
https://iris.unito.it/retrieve/handle/2318/1883300/1064637/Antiche%20Mele%20e%20Pere%20con%20link.pdf
Cadel Owoce średniej wielkości lub duże mają barwę zielono-żółtą, a od strony nasłonecznionej są czerwone Jabłka są gotowe do zbioru na początku października W chłodnym magazynie naturalnym można je przechowywać przez około cztery miesiące Soczyste, o słodkim, lekko kwaskowatym smaku i dobrym aromacie Plon pojawia się średnio wcześnie, jest wysoki i regularny Wymaga gleb bogatych w składniki odżywcze na ciepłych stanowiskach, aby zapewnić dobrą jakość owoców Bardzo podatna na mączniaka prawdziwego, średnio podatna na z są zarazę ogniową i parcha Dobry dostawca pyłku Jabłoń „Cadel” to drzewo liściaste osiągające wysokość około 8,00 metrów. Korzenie ma w kształcie serca, bez rozłogów, a liście są zielone.
Okres kwitnienia trwa od kwietnia do maja. Kwiaty są białe.
Owoce są jadalne. Są soczyste i słodkie, z lekką nutą kwaskowatości. Zbiór można rozpocząć od października. Owoce nadają się zarówno do spożycia na surowo, jak i do wypieków. https://www.naturadb.de/pflanzen/malus-cadel/ #hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #serbia #chorwacja
Jabłoń karłowata Cactus ma liczne, gęsto rozmieszczone krótkie pędy, które tworzą małą, zwartą koronę. Wydaje średniej wielkości lub duże, stożkowate owoce o skórce w kolorze od zielono-żółtego do żółtego. Miąższ jest drobnoziarnisty, średnio jędrny i bardzo soczysty, o zrównoważonym aromacie.
Jabłka tej bardzo wolno rosnącej odmiany Cactus osiągają dojrzałość spożywczą od połowy września, po kwitnieniu w kwietniu/maju, i można je przechowywać do grudnia. Można oczekiwać regularnych, wysokich plonów.
Ta jabłoń jest mrozoodporna i bardzo odporna na parcha oraz mączniaka prawdziwego; dobrze radzi sobie zarówno w pełnym słońcu, jak i w półcieniu.
Jabłonie karłowate to wspaniała możliwość uprawy zdrowych owoców na najmniejszej przestrzeni. Niezależnie od tego, czy rośnie w ogrodzie przed domem, czy w donicy na tarasie lub balkonie, jabłoń karłowata nie tylko pięknie wygląda dzięki atrakcyjnym kwiatom i owocom, ale także dostarcza zdrowe i smaczne owoce. Rośliny rosną bardzo powoli i pozostają niewielkie. Zazwyczaj owocują już w pierwszym roku i pozostają niewielkie. Drzewo owocowe przeznaczone do uprawy w donicach, na balkonie i tarasie.
Nazwa „jabłko cytrynowe” wywodzi się nie tylko z jego kwaśnego smaku, ale przede wszystkim z żółtego koloru bazowego, gdy jest dojrzałe. Po stronie nasłonecznionej, wysokie, efektownie kanciaste jabłko ma niekiedy czerwonawy odcień. To zimowe jabłko można przechowywać do czerwca, choć jego wygląd i smak nie są już wtedy najlepsze.
Cechy charakterystyczne
Pochodzenie nieznane, po raz pierwszy wspomniane około 1800 roku
Zastosowanie jabłko spożywcze do przetwórstwa domowego lub jabłko na moszcz
Lokalizacja zalecane przede wszystkim dla wyżej położonych terenów regionu Bürener Land
Owoc kwaśny
Dojrzałość spożywcza od października do grudnia
Cechy szczególne wysoka plonowość, dobry zapylacz, mało podatne na choroby, mrozoodporne
Jesienne jabłko „Buchards Renette” cieszy się ogromną popularnością zarówno pod względem wyglądu, jak i smaku. Jest to bardzo stara odmiana, która dawniej była uprawiana niemal w całych Niemczech. „Buchards Renette” to doskonałe jabłko stołowe i przemysłowe. Ma charakterystyczny dla odmiany renet kształt – jest równomiernie zaokrąglone, średniej wielkości i lekko spłaszczone. Owoce mają gładką, a miejscami również szorstką skórkę. Ekspert rozpoznaje odmianę „Buchards Renette” po żółtawo-zielonym kolorze. Po stronie nasłonecznionej powierzchnia ma złocisty odcień i jest miejscami zaczerwieniona. (Bot.) Malus „Buchards Renette” ma siateczkowatą rdzawą plamistość. Z tego powodu jest często znana również jako „Netzrenette”. Jabłko ma żółtawo-biały miąższ. Jest on drobnoziarnisty, soczysty i o średniej jędrności. Smak jesiennego jabłka „Buchards Renette” jest słodko-kwaśny. Charakteryzuje się przyjemną równowagą kwasowości i cukru owocowego oraz subtelnie zharmonizowanym, bardzo owocowym aromatem.
Okres zbiorów odmiany Malus „Buchards Renette” rozpoczyna się pod koniec września i trwa do października. Dojrzałość spożywcza tego pysznego jesiennego jabłka następuje w październiku i utrzymuje się do grudnia. Jabłoń jesienna „Buchards Renette” osiąga wysokość od 2 do 4 m i rozrasta się na szerokość do 3 m. Drzewo owocowe przyrasta rocznie od 20 do 40 cm. Plony tej odmiany są regularne. Jabłko to doskonale nadaje się na mus lub kompot, do pieczenia, gotowania lub jako suszone owoce. Najlepiej rośnie na glebie normalnej i luźnej. Preferuje stanowisko słoneczne lub półcieniste. Jabłoń „Buchards Renette” jest uważana za mało wymagającą i łatwą w uprawie. Jest mrozoodporna i stanowi wyjątkową roślinę solitarną do ogrodu przydomowego lub na sady rozproszone. Zaleca się przycinanie rozrzedzające wczesną wiosną, gdy gałęzie są zbyt gęsto ułożone. Dzięki temu ogrodnik zapobiega kierowaniu siły wzrostu w pędy i liście zamiast w owoce. Owoce otrzymują w ten sposób wystarczającą ilość słońca, co ma decydujące znaczenie dla ich słodyczy.
Rodzaj: Deserowe, do spożycia na surowo
Opis: Średniej wielkości, zbliżone do dużych. Okrągłe lub okrągło-stożkowe. Skórka jest gruba, o zielonym tle, na którym prawie w całości widoczne jest czerwone zabarwienie, miejscami dość ciemne. Mogą pojawić się plamki rdzawoczerwone.
Cechy charakterystyczne: Miąższ jest biały, jędrny, chrupiący i o delikatnej konsystencji. Soczysty, słodki, rześki.
Zastosowanie: Jest to dobre jabłko do spożycia na surowo, ale nie nadaje się do pieczenia,
Pochodzenie: Wyhodowane przez M.A. Blake’a w Stacji Doświadczalnej Rolnictwa w New Brunswick w stanie New Jersey (USA) w 1942 r. poprzez skrzyżowanie odmian (Melba x McIntosh) z (Kildare x Langford Beauty). Wprowadzone na rynek w 1964 r.
Uprawa: Drzewo o umiarkowanym wzroście, rozłożyste. Gotowe do zbioru w połowie czwartego okresu. Zaczyna owocować dość wcześnie i co roku obficie owocuje. Odporne na mróz.
Przechowywanie w chłodni: Przechowuje się do miesiąca w chłodni.
Podatności: Podatne na parcha.
Uwagi: Wyglądem bardzo podobne do odmiany Cortland.
Grupa zapylania: E winter Banan Golden
Deutche peppin #hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #polska
Szczyt zapylania: 16
Ploidy: Diploidalne. Samosterylne.
https://pomiferous.com/applebyname/britemac-id-972
Na SGGW nie dadzą studiować jabłek z Polski i wykonowyć żadnych prac i nich w sadzie.ze względu zdrowotnych więc szukam alternatyw zawsze zostaje kukurydza ale tak za 20-30 lat
#hejto #ogrodnictwo #stareodmiany #polska #niemcy #studia
@mateusz-sobieraj-1 wyspa młyńska, kanał bydgoski, exploseum (!), dzielnica muzyczna, opera, filharmonia, schabowy na gimnazjalnej u mojego kumpla Michała z Zabójczo Pyszne
Beauty of Kent
Pochodzenie/historia
Pochodzi z Anglii. Pochodzenie tej pięknej odmiany jabłoni nie jest znane; po raz pierwszy odnotował ją Forsyth w swoim traktacie o drzewach owocowych (opublikowanym po raz pierwszy w 1803 r.), jednak nie ma o niej wzmianki w żadnym z katalogów szkółkarskich, ani z końca ubiegłego, ani z początku obecnego stulecia. Została wprowadzona do szkółki Brompton Park około roku 1820 i stała się bardzo powszechnie uprawiana w całym kraju. Prawdopodobnie jest to odmiana „Rambour Franc” francuskich pomologów. Bardzo dobry jej opis znajduje się w publikacji Ronaldsa „Pyrus malus Brentfordiensis”, tablica XV, rys. 1. Bunyard (1920) podaje, że pochodzenie tej odmiany jest nieznane, a po raz pierwszy odnotowano ją około 1800 roku. Katalog firmy George Bunyard & Co. (1914) podaje, że odmianę tę wyhodował Moses Lowland z hrabstwa Kent. Beach (1905) zauważa, że w Anglii, skąd pochodzi, najlepiej radzi sobie w uprawie ogrodowej na ciepłej glebie i na podkładce Paradise; uprawiana na glebach gliniastych i innych nieodpowiednich traci na jakości. W czasie, gdy Beach pisał swoją pracę, odmiana ta była w Nowym Jorku mało znana.
Drzewo
Drzewo jest silne i bujne, o pokroju wyprostowanym — duże, dość wcześnie wchodzi w okres owocowania i jest niezawodnym producentem. Źródła różnią się co do wydajności: Warder (1867) określa ją jako „dość wydajną”; Downing (1900) jako „umiarkowanie wydajną”; Budd-Hansen (1914) jako „umiarkowanie owocującą”; Beach (1905) – „umiarkowanie wydajne”; „Herefordshire Pomona” (1885) podaje, że „obficie owocuje”. Bunyard (1920) opisuje wzrost jako „silny; płodny”. Thomas (1903) zauważa: „Wzrost silny i wyprostowany, pędy ciemne”.
Odmiana ta lepiej sprawdza się w uprawie jako drzewo standardowe niż jako szpaler lub piramida. Osiąga duże rozmiary, tworząc bardzo okazałe drzewo. Ma skłonność do raka, jeśli nie rośnie na odpowiedniej glebie.
Liść (Bunyard 1920): dość duży, ciemny, opadający, płaski, z bardzo głęboko zakrzywionymi ząbkami.
Owoc
Rozmiar
Duże do bardzo dużych. Bunyard (1920) podaje wymiary 3½ na 3 cale, określając je jako „dość duże”. Downing, cytowany w „Herefordshire Pomona”, stwierdza: „Owoce w tym klimacie należą do najwspanialszych spośród wszystkich jabłek, często osiągając obwód szesnastu lub osiemnastu cali”. Jedne z najpiękniejszych i najwspanialszych pod względem wyglądu spośród wszystkich jabłek; gdy są dobrze wyhodowane, być może najwspanialsze jabłka uprawiane obecnie.
Kształt
Okrągławy, spłaszczony u podstawy i zwężający się w kierunku wierzchołka/kielicha/oczka, gdzie jest lekko żebrowany i zakończony kilkoma wyraźnymi kątami. Warder (1867) określa go jako „okrągławy, spłaszczony, nieco stożkowaty, regularny”. Thomas (1903) opisuje go jako „zaokrąglony, nieco spłaszczono-stożkowaty, ładny, gładki i raczej tępy”. Bunyard (1920) podaje: „okrągło-stożkowaty, spłaszczony u podstawy, nieregularny”. Lowther (1914) odnotowuje kształt jako „re” (okrągławy). Katalog George’a Bunyarda (1914) określa go po prostu jako „okrągły”.
Łodyga / Trzon
Krótka, smukła (Downing 1900; Warder 1867 podaje „średniej długości do krótkiej”; Budd-Hansen 1914 „smukła, krótka”; Herefordshire Pomona 1885 „krótka”). Thomas (1903) podaje „o długości od trzech czwartych do półtora cala, smukła”. Bunyard (1920) w wyjątkowy sposób opisuje łodygę jako „krępą i długą”.
gniazdo
szerokie i głębokie, spiczaste/ostre, pofałdowane/faliste, pokryte rdzawobrązową skórką. Warder (1867): „średnie, ostre, faliste, zielone”. Downing (1900): „okrągłe, pokryte rdzawobrązową skórką, pofałdowane”. Herefordshire Pomona (1885): „szeroka i głęboka wnęka, która wraz z podstawą jest całkowicie pokryta szorstką brązową rdzawą powłoką”. Thomas (1903): „spiczasta”. Budd-Hansen (1914): „szeroka, głęboka, spiczasta, pofałdowana, z dużą plamą rdzawego zabarwienia rozciągającą się poza podstawę”. Bunyard (1920): „szeroka, płytka, rdzawa” — opis płytkiej wnęki, co stanowi kontrast w stosunku do innych źródeł.
Kielich / Oko
Małe i zamknięte, z krótkimi segmentami, osadzone w wąskiej miseczce. Budd-Hansen (1914) dodaje: „segmenty krótkie, wyprostowane, zbieżne”. Warder (1867): „bardzo małe, zamknięte”. Bunyard (1920): „zamknięte w bardzo pomarszczonej i guzowatej miseczce”.
Miska
Wąska, kanciasta. Warder (1867) określa ją jako „dość płytką, regularną”; Herefordshire Pomona (1885) – „wąską i kanciastą”; Downing (1900) – „wąską”; Budd-Hansen (1914) – „wąską, kanciastą, głęboką”; Thomas (1903) – „głęboką, wąską”; Bunyard (1920) – „bardzo pomarszczona i guzowata”.
Skórka
Zielonkawożółta / ciemnożółta, lekko z zielonym odcieniem, z niewyraźnymi czerwonymi plamkami po stronie zacienionej, a po stronie nasłonecznionej całkowicie (lub prawie całkowicie) pokryta dużymi, przerywanymi paskami w kolorze purpurowo-czerwonym / ciemnoczerwonym, z kilkoma wtrąceniami ciemnożółtych plam. Warder (1867) opisuje powierzchnię jako „zielonkawożółtą, mniej lub bardziej pokrytą jasnoczerwoną barwą, z plamami ciemniejszego odcienia”. Elliott (1865): „zielonkawożółta, prążkowana purpurowo-czerwonymi paskami”. Thomas (1903): „prawie cała powierzchnia pokryta paskami intensywnej purpurowo-czerwonej barwy”. Downing (1900): „gładka, zielonkawo-żółta, z dużymi, przerywanymi pasami w kolorze purpurowo-czerwonym”. Budd-Hansen (1914): „powierzchnia gładka, zielonkawo-żółta, z bladymi czerwonymi plamami po stronie zacienionej, po stronie nasłonecznionej całkowicie pokryta dużymi, intensywnymi pasami w kolorze purpurowo-czerwonym z kilkoma plamami w kolorze ciemnożółtym”. Bunyard (1920): „żółto-zielony, z jasnoczerwonym rumieńcem, szerokie ciemne pasy”. Lowther (1914): „w paski lub z plamami (czerwonymi)”. Katalog George’a Bunyarda (1914): „w czerwone paski na żółtym tle”.
Jakość: Źródła podają sprzeczne informacje. Warder (1867): „tylko dobra”. Elliott (1865): „gorsza”. Thomas (1903): „o raczej słabym smaku… o niewielkiej wartości lub bezwartościowa, z wyjątkiem zastosowania w kuchni”. Budd-Hansen (1914): „przeciętne… o niewielkiej wartości, z wyjątkiem gotowania”. Downing (1900): „Dobre”. Herefordshire Pomona (1885): „przyjemny, lekko kwaśny smak… Cenne i dobrze znane jabłko kulinarne”. Lowther (1914): „dobre”. Bunyard (1920): „Bardzo cenne jabłko do gotowania
https://heritageapplecorps.org/varieties/beauty-of-kent-apple/
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #polska #niemcy #wielkabrytania
Pochodzenie:Jabłoń Brettacher pochodzi z Niemiec. Wyrosła jako siewka w miejscowości Brettach (gmina Langenbrettach) w regionie Heilbronn. Odmiana ta jest znana od 1911
Morfologia:
To duże jabłko zimowe ma płasko-okrągły kształt oraz
Skórka: gładką, tłusta skórka o barwie od żółtawej do białawozielonej, pokrytą jasnoczerwonym lub brązowoczerwonym nalotem. .
Miązsz
Biały miąższ jest soczysty i ma cierpki posmak, a do tego orzeźwiająco kwaśny smak
Zapylaccze Najprawdopodobniej złota reneTa roter bellefleur Winter Banana
Odporność na szkodniki oraz choroby:
Parch jabłoni: Srednia podatnos
Mączniak prawdziwy-Niska podatność
Zaraza ogniowa- Wysoka podatnosc
Rak drzew owocowych- Niska podatność podatnosc
Owocówka jabłoniowa-
: Wysoka podatność
Przechowywanie: W chłodni zachowuje świeżość przez około Czterech miesiące.Do Lutego.
Dojrzałość : Początek pazdzienika.
Dojrzałość zbiorcza:
Okres dojrzewania Poczatek października Koniec Stycznia
Dojrzałość konsumpcyjna:Miesiąc po zbiorze
Odporność na mróz:
do -40C (do strefy klimatycznej 5b) najprawdopodobniej
Przeznaczenie:
Dobre jabłko stolowe
dobre kuchenne
Dobra cyfrowa
Korona:
duża, szeroka i raczej płaska korona
Trzy lat po posadzeniu zaczyna owocować przemienie
