Relief rzymski ukazujący Pana, bóstwo opiekuńcze lasów i pól, jadącego na mule. Obiekt jest rzymską kopią greckiego oryginału. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Kiedy myślimy o zwierzętach, które najbardziej wpłynęły na losy ludzkości, najpewniej na pierwszym miejscu stawiamy konie – wszak to na ich grzbietach przemieszczały się armie, władcy, a w końcu i rzesze zwykłych ludzi. Być może pomyślelibyśmy o psie – pierwszym udomowionym zwierzęciu w historii. Ale w tych rozważaniach często zapominamy o innym, niepozornym stworzeniu, którego rola była nie mniejsza, a może nawet jeszcze bardziej znacząca niż wyżej wymienionych. Osioł, odkąd został udomowiony w Północnej Afryce ok. 6000 r. p.n.e., stał się najważniejszym zwierzęciem jucznym w dziejach starożytności.
Karawany osłów, mogące liczyć od kilku do nawet kilkaset zwierząt, każde noszące ok. 75 kg wszelkiego rodzaju towarów od tkanin po cenne kruszce (no i oczywiście zapasy), przemierzały Egipt, Nubię, Mezopotamię, Jedwabny Szlak i – oczywiście – Grecję oraz Rzym. Ważniejsze od nich były tylko muły – zazwyczaj bezpłodne krzyżówki klaczy osła i ogiera konia. Oba ceniono za wytrzymałość – mogły maszerować bez pojenia przez dwa dni utrzymując tempo ok. 25 km na dobę, rzecz absolutnie nieosiągalna dla wykorzystywanych jucznie wołów.
Na pustynnych szlakach osła zdetronizował dopiero wielbłąd, udomowiony przeszło 2000-3000 lat później na Półwyspie Arabskim.
Poza tym osły służyły również w rolnictwie do ciągnięcia pługów i do jazdy wierzchem.
Osły i muły towarzyszyły legionom rzymskim w Germanii i Galii niosąc zaopatrzenie, prowiant, uzbrojenie, a czasem i ludzi – ich szczątki datowane na 160 r. n.e. znaleziono w forcie Biriciana (w obecnej Bawarii). Nie zabrakło ich także w służbach pocztowych i kurierskich.
Hodowla osłów i mułów była intratnym interesem. Rzymscy hodowcy uważali, by zwierzęta rozpłodowe były dużego rozmiaru, miały odpowiednie cechy fizyczne – pochodziły z „dobrej rasy”. Klacze w wieku czterech do dziesięciu lat rodziły zwykle pięć młodych (będąc w ciąży nigdy nie pracowały). Te odstawiano od matek w pierwszym roku życia, zaś do pracy zaczynano je przyuczać w trzecim, m.in . w celu zahartowania wysyłano je w zimne górskie rejony. Nadprogramowe samce kastrowano, by były spokojniejsze.
Mimo swego niebagatelnego znaczenia osły często traktowane były źle, z pogardą jako „zwierzęta-robotnicy”, w przeciwieństwie do koni – „zwierząt-panów”. Ślady na ich szkieletach wskazywały, że były eksploatowane do granic wytrzymałości i nierzadko padały ze zmęczenia. Muły – mieszańce osła i konia – były w oczach starożytnych gdzieś pomiędzy nimi.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski złoty pierścień z kameą przedstawiającą krewetkę. Obiekt datowany na II wiek n.e.
W antycznym Rzymie krewetki uchodziły za przysmak luksusowy, serwowany głównie podczas wystawnych uczt arystokracji. Najbardziej ceniono te sprowadzane z Morza Czarnego i Hiszpanii,
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski nagrobek jeźdźca, niejakiego Insusa. Obiekt znajduje się w muzeum Lancaster w Anglii. Mężczyzna należał do jednostki ala Augusta. Na nagrobku ukazano go w triumfującej scenie, nad poległym barbarzyńcą.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
• 43 p.n.e. - wódz rzymski Lucjusz Munatius Plancus założył Lugdunum (dzisiejszy Lyon). Plancus był oficerem Juliusza Cezara podczas podboju Galii i w wojnie domowej przeciw Pompejuszowi. Kiedy zamordowano Cezara 44 roku p.n.e. Plancus był prokonsulem prowincji Gallia Comata. Plancus jest jedną z niewielu osobistości rzymskich, których grób zachował się do dziś, choć jego ciała dawno już nie ma. Mauzoleum Plancusa, masywny grób w kształcie cylindra znajduje się w miejscowości Gaeta, na nadmorskim wzgórzu w środku jest poświęcona mu stała wystawa. Uznawany jest za osobę, która przetrwała ciężki okres wojen domowych dzięki skutecznemu zmienianiu sojuszy. Według Swetoniusza to Plancus zaproponował Oktawianowi przyjąć tytuł Augusta raczej niż być nazywanym Romulusem - drugim założycielem Rzymu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Dominującymi językami Cesarstwa Rzymskiego była łacina i greka. Łacina występowała jako "język władzy" i była szeroko rozpowszechniona w Imperium, zwłaszcza w zachodnich prowincjach w wojsku i sądach. Greka z kolei była wyznacznikiem dobrego wykształcenia i urodzenia. Język ten dominował na wschodzie i był bardzo przydatny w misjach dyplomatycznych.
Ideałem było, kiedy Rzymianin potrafił się biegle posługiwać zarówno łaciną jak i greką.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymska mozaika, która przetrwała trzęsienie ziemi
Rzymska mozaika o powierzchni 800 m², odkryta w Antiochii (południowa Turcja), która zachowała falujące ślady starożytnego trzęsienia ziemi, nie naruszając swojego wzoru. Obiekt odkryto w 2012 roku.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymska posadzka z rysunkiem fallusa. Obiekt znajduje się w Muzeum Archeologicznym w Zadarze w Chorwacji.
W kulturze rzymskiej fallus był symbolem płodności, męskości i siły życiowej, a także talizmanem chroniącym przed „złym okiem”. Często przedstawiano go w sztuce, amuletach (fascinum) i dekoracjach domów czy budynków publicznych, wierząc w jego moc apotropeiczną.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
@imperiumromanum Narysuję więc ten symbol na drzwiach mojemu ulubionemu sąsiadowi, żeby go chronić przed "złym okiem". Jak się będzie pytał, co to za okazja to wyjaśnię mu moc apotropeiczną tego symbolu.
Rzymskie naczynie, wykonane z brązu, w kształcie niedźwiedzia. Obiekt datowany na III-IV wiek n.e. i zapewne był wypełniony olejkiem lub perfumami. Artefakt znajduje się w The Metropolitan Museum of Art w USA.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Wykonana z brązu dłoń Jowisza Dolichenusa, enigmatycznego bóstwa, którego kult rozpowszechnił się z Syrii na całego imperium rzymskie. Obiekt ma długość 22,5 cm i był zapewne częścią posągu bóstwa. Artefakt odkryto w Ćupriji w Serbii; obecnie przechowywany w Muzeum Jagodina w Serbii.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymianie podejmowali decyzje polityczne i wojenne na podstawie obserwacji lotu i zachowania ptaków! W starożytnym Rzymie praktyka ta zwana była auspicjami (łac. auspicium, od avis, ptak + specere, patrzeć). Auspicje były obowiązkowym rytuałem przed podjęciem ważnych decyzji, takich jak rozpoczęcie wojny, wybór konsula czy założenie miasta. Specjalnie wyznaczeni kapłani – augurzy – stali z zakrzywioną laską rytualną zwaną lituusem pod wyznaczonym obszarem nieba i obserwowali kierunek lotu, liczbę i gatunek ptaków.
Niektóre ptaki, jak orły czy sępy, uważano za szczególnie ważnych posłańców bogów. Starożytny rytuał Rzymian nie miał absolutnie nic wspólnego z wróżbiarstwem. Docelowo chodziło o sprawdzenie czy zrobienie czegoś w określonych warunkach ma aprobatę bogów. Jeśli auspicje były niepomyślne, Rzymianie nie mogli oficjalnie podjąć działania, chyba że powtarzano obrzęd tak długo, aż znak „poprawił się”. Odpowiedź mogła być twierdząca, przecząca lub nakazująca odłożenie decyzji na później. Łacińskie słowo "auspicium" jest dziś rozumiane jako patronat albo opieka (np. „pod auspicjami UNESCO”) a jego korzenie sięgają nieba pełnego ptaków nad starożytnym Rzymem.
Najciekawsza jest historia jednego z najsłynniejszych Rzymian, który zlekceważył auspicja i przypłacił to życiem! W 44 roku p.n.e. tuż przed zamachem na Juliusza Cezara jego osobisty augur Spurinna ostrzegł go, że powinien unikać Id marcowych (15 marca). Była to przestroga wynikająca z nieprzychylnych znaków podczas auspicjów, m.in . dziwnego zachowania ptaków i innych omenów. Cezar jednak zlekceważył ostrzeżenie. Gdy szedł do senatu w dniu zamachu, spotkał augura i kpiąco powiedział: „Idy marcowe nadeszły”, na co Spurinna odpowiedział: „Tak, ale jeszcze nie minęły.”
Kilka godzin później Juliusz Cezar został zamordowany przez spiskowców na schodach teatru Pompejusza. Jego ostatnie słowa brzmiały ponoć: „Et tu Brute contra me?”. Frapującym szczegółem jest fakt, że teatr znajdował się w południowej części Pola Marsowego. Ta historia pokazuje, jak głęboko zakorzenione były auspicja w mentalności Rzymian. Nawet jeśli ktoś tak potężny jak Cezar ignorował je, to ich symboliczna waga i tak pozostała w świadomości potomnych jako zwiastun przeznaczenia.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
W jednych z najpotężniejszych lat, gdy Rzym rozciągał swoje granice od Brytanii po Syrię, gdy Juliusz Cezar przemawiał na Forum i gdy legiony deptały kurz dróg ciągnących się w stronę Eufratu, istniała choroba, której żaden triumfator nie potrafił pokonać. Nie było wtedy ani skutecznej wiedzy, ani cudownej receptury, tylko doświadczenie i instynkt, a jednak każdy Rzymianin znał jej imię, choć wypowiadane nie tak, jak my dziś.
Mówili o febris palustris, gorączce bagiennej, która wracała falami, najpierw zimnem i dreszczami, potem żarem, a na końcu potami, zostawiając człowieka wycieńczonego, bladego, z ciężką, twardą śledzioną. Wierzyli, że jej przyczyną jest mala aria, złe powietrze unoszące się nad mokradłami, mroczny oddech ziemi, który zabijał cicho i powoli. Nie wiedzieli o komarach, o pasożytach we krwi, o cyklicznych nawrotach, ale wiedzieli jedno: kto mieszka blisko bagien, ten choruje częściej. Dlatego instynktownie uciekali wyżej, dalej, na wzgórza i winnice, tam gdzie powietrze wydawało się czystsze, a noc spokojniejsza.
Na tę gorączkę próbowano różnych środków, a jednym z najczęściej stosowanych było wino zaprawiane piołunem, zwanym absinthium. Sama nazwa mówi wszystko, bo pochodzi od greckiego ἀψίνθιον (apsínthion), co dosłownie znaczy „to, czego nie da się pić”, napój tak gorzki, że drapał gardło i skrzywił każdą twarz, ale jednak pito go, bo w gorzkości widziano lekarstwo, w cierpieniu nadzieję, że ciało wyrzuci z siebie chorobę. Ironia losu sprawiła, że setki lat później właśnie od tego absinthium narodził się w Europie nowożytnej mocny trunek, znany jako absynt, zielona wróżka artystów i dekadentów. I nie był to już tylko napój salonów paryskiej bohemy – miał też swoją historię wojskową. W XIX wieku francuscy żołnierze kolonialni używali absyntu jako ochrony przed malarią i dyzenterią, tak jakby powtarzali gest dawnych legionistów, pijących piołunowe wino nad Tybrem. To daje piękną klamrę: Rzymianie próbowali ratować się przed febris palustris cierpkim lekarstwem, a ich duchowi spadkobiercy, żołnierze Napoleona i kolonialiści, znów sięgali po piołun w innej postaci, tym razem destylowanej. Równocześnie, podczas gdy armia piła absynt dla zdrowia, artyści belle époque stworzyli z jego goryczy rytuał, któremu nadali niemal religijny wymiar. Grecy nazwali piołun „tym, czego nie da się pić”, a dziewiętnastowieczni paryżanie przekształcili go w zieloną wróżkę, w godzinę natchnienia, w cały ceremoniał z cukrem, wodą, ażurową łyżeczką i fontanną. To, co dla Rzymian było lekarstwem przełykanym z bólem, dla dekadentów stało się przyjemnością, a nawet inspiracją. Wśród jego wyznawców pojawili się Lautrec, van Gogh, Verlaine, Picasso, to ludzie, których talentu nie sposób kwestionować, ale których ciała i dusze absynt trawił po cichu, zabierając krok po kroku. Dla Rzymian piołun był trunkiem, który miał ratować życie; dla modernistów – trunkiem, który zabierał je powoli, zostawiając za to obrazy, wiersze i legendy.
Można więc powiedzieć, że w tej opowieści łączy się kilka warstw ironii i ciągłości: choroba, której przyczyny nie znano, nazwana „złym powietrzem”, dała nam słowo „malaria”, którym posługujemy się w medycynie do dziś. Roślina, której gorzki smak miał leczyć gorączki, dała nam nazwę trunku, który pije się dla przyjemności, a nie z obowiązku. A w tle pozostaje pytanie: czy absynt rzeczywiście „pomaga na zdrowie”? Rzymianin z czasów Cezara, zmagający się z febris palustris, uśmiechnąłby się gorzko: on wiedział, że nie, że żadne wino ani żaden piołun nie zatrzyma gorączki bagiennej. My dziś możemy się uśmiechać inaczej, z kieliszkiem w dłoni, ciesząc się, że medycyna poszła dalej i że gorzki smak piołunu został nam tylko w kulturze, w sztuce i w historii jako gorzka lekcja i jednocześnie słodki mit.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Hypocaustum - podgrzewane podłogi i centralne ogrzewanie Rzymian
Rzymianie wynaleźli podgrzewane podłogi i centralne ogrzewanie. System nazwali hypocaustum, a był on wykorzystywany był do ogrzewania domów, term publicznych i prywatnych gorącym powietrzem. Słowo dosłownie oznacza "podogień"} od greckiego słowa hypo - poniżej lub pod spodem, i kaiein - spalić lub rozpalić ogień. W centralnym pomieszczeniu pod posadzką ustawiony był piec, który ogrzewał powietrze.
Posadzkę układano na szeregu podpórek wysokości około 80 cm. Przestrzeń pomiędzy podpórkami tworzyła system kanałów wypełnianych gorącym powietrzem. Dodatkowo pomieszczenia były niekiedy ogrzewane przez kanały utworzone w ścianach wykonanych ze specjalnych pustaków. Przyjmuje się, że hypocastum zostało wynalezione przez Sergiusza Orata, choć nie jest to w pełni potwierdzone.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Kolor purpurowy - zarezerwowany dla cesarza i senatorów
Kolor purpurowy był zarezerwowany jedynie dla cesarza i senatorów, a wszelki obnoszenie się z tym kolorem oznaczało zdradę. Barwnik ten osiągano z jadu rozkolców (Murex).
Była to tzw. "purpura tyryjska" i była jedynym znanym źródłem intensywnej purpurowej barwy aż do XVI wieku (choć oczywiście próbowano ją na różne sposoby podrabiać), a zafarbowanie kilograma tkaniny wymagało, jak obliczono, odłowienia i "przerobienia" około 10 tysięcy ślimaków.
Koszt prawdziwej purpury tyryjskiej do dziś jest zresztą gigantyczny - za 5 gramów barwnika trzeba zapłacić około 2000 złotych.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Kilka dużych rzeźb znalazło się wśród skarbów artefaktów, które nurkowie wydobyli z wód w pobliżu Aleksandrii w Egipcie.
Z wód u wybrzeży Aleksandrii w Egipcie wyłowiono kolekcję starożytnych posągów, monet, ceramiki i fragmentów statku handlowego. Urzędnicy twierdzą, że obszar ten mógł być przedłużeniem Kanopu, starożytnego miasta w pobliżu Aleksandrii. Przedmioty pochodzą z czasów panowania egipskiej dynastii Ptolemeuszów, która panowała od 305 do 30 r. p.n.e., oraz z okresu rzymskiego, który zakończył się w 642 r. n.e. Artefakty dostarczają nowych dowodów na to, że obszar ten był „zamożny i rozwijał się” w tym okresie.
Aleksander Wielki założył starożytne miasto na północnym wybrzeżu Egiptu w 332 roku p.n.e. Jak zatem te obiekty znalazły się na dnie Morza Śródziemnego? Historycy uważają, że podnoszący się poziom morza i trzęsienia ziemi zalały Kanop – wraz z pobliskim miastem portowym Thonis-Heraklion – około 1200 lat temu. Ruiny miasta od tamtej pory pozostają pod wodą. Podczas prac poszukiwawczych nurkowie wydobyli kilka dużych posągów, choć wiele z nich było poważnie uszkodzonych.
Zespół odkrył granitową podobiznę nieznanego przedstawiciela dynastii Ptolemeuszów, której brakowało głowy, oraz dolną połowę białej marmurowej rzeźby rzymskiej elity. Inna statua, przedstawiająca sfinksa, zawiera kartusz Ramzesa II, który rządził w latach 1279–1213 p.n.e. – drugim najdłuższym panowaniem w historii starożytnego Egiptu. Wśród innych odkryć znalazły się ceramika, monety i zbiorniki, które służyły do przechowywania wody i hodowli ryb. Ponadto nurkowie odzyskali fragmenty wapiennych budynków, które mogły być domami, firmami lub miejscami kultu. Wykopaliska ujawniły również fragmenty statku handlowego, który przewoził migdały, orzechy włoskie i miedzianą wagę. W pobliżu znaleziono kamienne kotwice, a urzędnicy uważają, że miejsce to służyło kiedyś jako port dla małych łodzi. Jednak zespół pozostawił niektóre z tych przedmiotów, w tym kotwice, pod powierzchnią zatoki.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymskie graffiti – to głos zwykłych ludzi sprzed wieków
Na murach starożytnych Pompejów, Herkulanum i innych rzymskich miast archeolodzy odkryli tysiące napisów, które pozwalają zajrzeć w codzienne życie mieszkańców imperium. To tzw. graffiti – krótkie notatki, hasła polityczne, miłosne wyznania, a nawet obelgi. W przeciwieństwie do monumentalnych inskrypcji ku czci cesarzy, owe rysunki i napisy pozwalają usłyszeć autentyczny, często zabawny głos zwykłych Rzymian.
Graffiti zachowane na ścianach Pompejów ukazują niezwykłą różnorodność tematów. Można wśród nich znaleźć reklamy gladiatorskich walk, dowcipy, listy dłużników, a nawet rymowane obelgi. W jednym z napisów pewien mieszkaniec skarży się: Hospes, hic ego sum: miser sum, quia scabiem habeo – czyli: „Gościu, tu jestem: jestem nieszczęśliwy, bo mam świerzb”. Inne z kolei stanowią romantyczne wyznania w rodzaju: Voluptas cum amica est vita („Przyjemnością jest życie z ukochaną”).
Ciekawostką jest również to, że graffiti powstawało nie tylko w prywatnych domach, lecz także w łaźniach publicznych czy przy teatrach. Niekiedy stanowiło formę politycznej agitacji, np. nawoływania do popierania konkretnego kandydata w wyborach lokalnych. Dzięki temu dziś możemy poznać atmosferę życia społecznego prowincjonalnych miast rzymskich z niezwykłą bezpośredniością.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
@imperiumromanum jakieś te teksty wyszukane, jakby pisali dla potomnych. Gdzie coś bardziej potocznego?
- kto nie skacze ten Germanin
- CWKS Pompeje pany!
- Julka C. daje każdemu
- w Herculanum same dziady
Trąd to choroba, którą wiele osób kojarzy z biblijnymi opowieściami oraz średniowiecznymi wydzielonymi obszarami dla trędowatych. W praktyce jednak, bez odpowiedniej wiedzy mikrobiologicznej jaką posiadamy dziś, zarówno w czasach biblijnych jak i późniejszych, wiele chorób z objawami skórnymi było mylnie interpretowanych jako trąd. Z tą przypadłością, a także innymi dające objawy, musieli radzić sobie także antyczni Rzymianie.
Historia trądu sięga czasów antycznych. Istnieją wzmianki, które przypuszczalnie mogą dotyczyć właśnie tej choroby, odnosząca się do starożytnego Egiptu. Źródłem są często autorzy Greccy i Rzymscy co wskazuje, że we wczesnym okresie ta choroba mogła kojarzyć im się z Egiptem i nie była powszechnie znana na ich terenach. W podobnym tonie piszą rzymscy encyklopedyści, Aulus Korneliusz Celsus i Pliniusz Starszy żyjący w początkowym okresie cesarstwa. Przyczyny rozprzestrzeniania się trądu w Europie można dopatrywać się w ekspansji Imperium Rzymskiego. Pliniusz wskazuje, że trąd do Italii dotarł za pośrednictwem wojsk Pompejusza Wielkiego, wracającego z misji na wschodzie. Najdokładniejszego opisu choroby w tym okresie dokonał Aretaeus z Kapadocji, grecki lekarz praktykujący w Rzymie. Również Galen opisuje chorobę, która może odnosić się do trądu. Ówcześni lekarze porównywali zmiany skórne występujące w chorobie do ciała słonia co jest dostrzegalne w nazwie choroby, elephenatiasis. Jako metody leczenia trądu zalecania dotyczyły m.in . oliwy, ziół oraz ćwiczeń.
Choć koncepcja trądu jako kary za grzechy, stały element stygmatyzacji trędowatych w innych społeczeństwach, nie była powszechna w antycznym Rzymie, również tam istniały zalecenia izolacji trędowatych od zdrowych mieszkańców, wyraźne m.in . za czasów pierwszego chrześcijańskiego cesarza, Konstantyna Wielkiego nakazującego, który nakazał wydalać trędowatych z miast. Nigdy jednak epidemia trądu w antycznym świecie nie przybrała takich rozmiarów jak w średniowieczu na co wskazują m.in . relacje rzymskiego lekarza z czwartego wieku wskazujące, że również wtedy nie była to powszechnie znana choroba.
To właśnie na przełomie późnego antyku i wczesnego średniowiecza miały powstawać pierwsze kolonie dla trędowatych. Ta metoda w kolejnych stuleciach stała się powszechnym standardem postępowania.
Pod koniec istnienia cesarstwa rzymskiego, zaczęły powstawać przytułki dla różnych grup potrzebujących m.in . dla sierot, podróżnych czy także chorych. Miała być to realizacja idei okazywania miłosierdzia potrzebującym bliźnim. Z czasem uchwały synodów zaczęły zobowiązywać biskupów do zakładania tego typu odpowiedników szpitali. Za panowania cesarza Juliana Apostaty każda chrześcijańska gmina miała mieć taki przytułek co zapoczątkowało istnienie szpitali przy kościołach i parafiach co stanowi popularne rozwiązanie w średniowieczu, także odnośnie szpitali dla trędowatych.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
