LowSodium

Obejrzałem sobie właśnie "Ducha śniegów", ostatniego zwycięzcę Cezarów w kategorii "Najlepszy dokument". Półtorej godziny bardzo relaksującego filmu przyrodniczego, w którym piękne zdjęcia Tybetu dopełnione są rozkminami autorów o współczesności. Polecam!

#ogladajzhejto #filmy #dokument

Mozaiki Rawenny sprzed około 1500 lat. Na żywo wyglądają naprawdę nieprawdopodobnie. Na mnie największe wrażenie zrobiła ta najstarsza, w Baptysterium Ortodoksów - Jezus przedstawiony nago jak Apollo, a apostołowie jak rzymscy senatorowie.

#podrozujzhejto #mojezdjecie i w sumie #sztuka

359 + 1 = 360

Tytuł:  Królestwo z tego świata

Autor: Alejo Carpentier

Kategoria: literatura piękna

Ocena: 7.5/10

Carpentier jest jednym z tych prekursorów realizmu magicznego, których zdecydowanie warto poznać bliżej. "Królestwo..." to przede wszystkim opis burzliwego wycinka historii Haiti, który ma znamiona ambitnej powieści historycznej - występują w nim prawdziwe postaci, wydarzenia i miejsca. Autorowi daleko jednak do realizmu. Jego podstawowym zamysłem jest wydobycie "cudowności" (czy "magii") z samej rzeczywistości. Łączy więc prawdziwe wydarzenia z ludowymi podaniami, a także miesza przeróżne perspektywy i okresy, podejmując niełatwy temat stosunków kolonistów i niewolników. Podobnie jak w przypadku "Stu lat samotności", jednym z przewijających się wątków jest kwestia zapętlania się czasu - wczorajsi niewolnicy stają się panami, by następnie sami być obalani, a cykl przemocy zaczyna się od nowa.

Książka jest przy tym odrobinę chaotyczna, a same postaci - dość płaskie. Wyrażają wprawdzie emocje, ale są one najczęściej związane z potrzebami fizjologicznymi (seks, przeżycie lub dominacja). W świecie stworzonym przez Carpentiera ludzie nie różnią się specjalnie od zwierząt, a cywilizacja jest tylko przykrywką, która tłumi pierwotne żądze. Nie do końca trafia do mnie ta wizja, ale autor zdecydowanie nadrabia przebogatym sposobem przedstawienia świata.

Także polecam, bo to kawał solidnej literatury. W szczególności osobom, którym podoba się twórczość Marqueza.

#bookmeter #czytajzhejto #ksiazki

Czy wiedzieliście, że na pokładzie Apollo 11 znajdowały się flagi wielu państw, w tym Polski? Po powrocie misji na Ziemię, administracja prezydenta Nixona przekazała ten egzemplarz władzom PRL.

Dziś można ją oglądać w olsztyńskim Obserwatorium Astronomicznym, wraz z kilkoma kawałkami skał księżycowych, przekazanymi w tym samym czasie.

#ciekawostki #ciekawostkihistoryczne i trochę #astronomia

Natrafiłem na bardzo ciekawy (i to dość niedawny) wywiad z Tetsuyą Nakadaiem, jednym z najwybitniejszych aktorów kina samurajskiego i kina japońskiego w ogóle. Porusza w nim mnóstwo ciekawych wątków, ale jeden zwrócił moją szczególną uwagę. Opisuje w nim swoje trudne początki współpracy z Kurosawą i bycia aktorem w ogóle:

Pewnego dnia usłyszeliśmy, że Kurosawa przeprowadzał casting do Siedmiu Samurajów. Wszyscy [my, studenci] byliśmy bardzo podekscytowani. Około dziesięciu z nas zgłosiło się. Powiedzieli mi, żebym przedstawił się jako pierwszy i zagrał przechodzącego ronina [samuraja]. Pierwszy raz w życiu nosiłem fryzurę z okresu Katsura i miałem w ręku katanę. To był też pierwszy raz, gdy przebrałem się za samuraja. Kazali mi więc chodzić w kółko. Inni statyści powiedzieli od razu, że wyglądam na zbyt słabego, żeby zdobyć angaż. A było to pojedyncze ujęcie. Zaczęliśmy kręcić o 9 rano, ale ciągle mówili, że nie chodzę i nie trzymam miecza jak samuraj (...)

Skończyliśmy dopiero po porze lunchowej, do 15:00 nagrywałem jedno proste ujęcie. Na planie było dwieście osób, obsada i statyści, których czas zmarnowałem. Tak wyglądał mój (bardzo upokarzający) debiut filmowy. Po tym obiecałem sobie, że nigdy nie zagram w żadnym filmie Kurosawy (...)

6 czy 7 lat później zaproponowano mi angaż w Straży Przybocznej. Przeczytałem scenariusz. To była świetnie napisana rola szwarccharakteru i chciałem to zrobić. Jednak z powodu tego upokorzenia w wieku 19 lat, odmówiłem. Potem znów, na kolejnym spotkaniu. Dopiero za trzecim razem zgodziłem się.

(tłum. własne, także może być odrobinę niegramatycznie ( ‾ʖ̫‾) )

#kinoazjatyckie #klasykakina #filmy #ogladajzhejto #cytaty

Plakaty Czasu Apokalipsy, ekranizacji "Jądra Ciemności" Conrada i jednego z najlepszych filmów o Wojnie w Wietnamie;

moim skromnym zdaniem Polska gurom ( ͡~ ͜ʖ ͡°)

#plakatyfilmowe #ogladajzhejto #filmy #klasykakina

Nie widziałem jeszcze IO, ale dzisiejsza nominacja filmu Skolimowskiego do #Oskary to dobra okazja, żeby powrócić do arcydzieła, na którym się wzorował. Mowa o filmie Roberta Bressona Na los szczęścia, Baltazarze z 1966 roku, w którym rolę głównego, cichego protagonisty również odgrywa osiołek. Główna oś fabuły skupia się na trudach jego życia i (pobocznie) na losach otaczających go ludzi. Choć brzmi to niepozornie, dla wielu ludzi kina, w tym wybitnych reżyserów jak Godard, Herzog czy Tar, jest to jeden z najbardziej poruszających filmów, jaki kiedykolwiek powstał.

Od razu trzeba zaznaczyć, że nie jest to film dla każdego. Ba, dla sporej liczby osób będzie po prostu nudny, a nawet męczący. I trudno się dziwić, bo Bresson był bardzo awangardowym reżyserem. Na aktorów wybierał wyłącznie naturszczyków. Zakazywał im grać, a zamiast tego kazał monotonnie recytować dialogi. Efekt jest niepowtarzalny, ale trudny w odbiorze. Jest jednak idealnym tłem dla milczenia osiołka, symulując w pewien sposób jego odbiór świata.

Największa siła filmu tkwi właśnie w nim. Osiołek jest zupełnie zwyczajny i odczłowieczony. Nie jest to film naiwnie pro-ekologiczny, nie próbuje wzbudzać empatii widza przez dodawanie zwierzętom cech ludzkich. A jednak z każdym trudem i cierpieniem, jakie go napotyka ze strony ludzi (a dobra jest, jak często w życiu, bardzo mało), zaczynamy coraz bardziej utożsamiać się z położeniem osiołka. Sam Bresson chciał w nim zawrzeć postać Chrystusa, ale niezależnie od religijnych interpretacji reprezentuje on po prostu zwykłą godność.

Jeśli przebrniecie przez trudną formę i lubicie klasykę kina, jest spora szansa, że film mocno was wzruszy. Ja myślałem o nim na długo po seansie.

#filmy #filmyktorychniktnieoglada #ogladajzhejto #klasykakina

Poranny szetland. Dobrego dnia! ( ‾ʖ̫‾)

#pokazpsa #zwierzaczki #smiesznypiesek

Po zaliczeniu większości klasycznych filmów samurajskich, z których znany jest Kurosawa, zaczynam sobie przeglądać inne jego produkcje. W dwóch słowach - robią wrażenie.

Piętno śmierci (1952) jest jednym z najlepszych filmów egzystencjalnych, jakie widziałem. Teraz na ruszt trafił thriller Niebo i piekło (1963), z niezastąpionym Mifune w roli głównej (gif), wcielającym się w postać przemysłowca, którego uwikłano w sprawę porwania dla okupu. Większość osób kojarzy go tylko z "Siedmiu samurajów", a moim zdaniem w rolach bardziej "współczesnych" postaci odnajdywał się równie dobrze. Tu świetnie zagrał człowieka rozdartego przez dylemat moralny, zmuszonego do wyboru między zniszczonym życiem a hańbą.

Oprócz naprawdę ciekawego wątku kryminalnego, film prezentuje całkiem zgrabny obraz japońskiego społeczeństwa przełomu lat 50tych i 60tych, a także jego problemów (nierówności społecznych, komercjalizacji, pogoni za tandetą). Pod względem wizualnym i dźwiękowym - gratka, jak można się zresztą spodziewać po tym reżyserze.

Ode mnie co najmniej 8/10 i polecam! W szczególności fanom kina japońskiego.

#filmy #kino #ogladajzhejto #kinoazjatyckie #filmyktorychniktnieoglada #klasykakina