„Rödluvan” to odmiana jabłka, która została uznana za jabłko regionalne Jämtlandu.[1] Jabłko to powstało w wyniku skrzyżowania kanadyjskiej odmiany Lobo z rosyjską odmianą Barhatnoe. Skórka, która jest twarda, ma przeważnie czerwony kolor. Miąższ, który jest biały i po dłuższym czasie brązowieje, jest słodki i kwaskowaty. Jabłko dojrzewa na przełomie września i października, a następnie ma krótki okres przydatności do spożycia. Drzewa odmiany Rödluvan owocują wcześnie, a następnie, zazwyczaj, obficie co roku. Jabłko jest średniej wielkości lub duże i ma okrągły kształt. Odmiana Rödluvan jest zapylana między innymi przez odmiany Transparente blanche i Silva.

Drzewo tej odmiany jest odporne na mróz i najlepiej rośnie w strefach V–VI zgodnie ze szwedzkim podziałem stref ogrodniczych. Wadą jest jednak to, że jabłko może być podatne na parcha.
Zbiór owoców odbywa się mniej więcej od końca września do początku października. Można je przechowywać do około grudnia.
Pochodzenie
Pochodzenie tej odmiany nie jest znane.
Odmiana ta należy do licznych odmian jabłek słodkich, które dawniej były skupowane w Nadrenii przez fabryki musu jabłkowego i przetwarzane na mus jabłkowy, a spośród nich odmiana Bresüthe wydaje się mieć największy zasięg występowania. W „Rhein. Monatsschrift für Obst-, Gemüse- und Gartenbau” z 1919 r. (nr 7) mowa jest o odmianie „Breiter Süßer”, która jest polecana i zachowuje świeżość aż do stycznia. W „Wykazie odmian owoców zalecanych do uprawy na dużą skalę w prowincji Ren” (1890), wydanym przez „Stowarzyszenie Rolnicze Prus Renanskich”, dla obszaru Dolnego Renu po lewej stronie Renu wymieniono odmianę jabłek „Der Dicke Süße” z dopiskiem „do produkcji musu”. Można z dużym prawdopodobieństwem założyć, że chodzi tu również o odmianę, która do dziś występuje w regionie Dolnego Renu pod nazwą „bresüthe” („breitsüßer”).
Nie wiadomo, czy odmiana ta powstała pierwotnie w Nadrenii, czy też mogła zostać sprowadzona z Holandii, gdzie, jak wiadomo, była również bardzo rozpowszechniona. W Niemczech natomiast odmiana ta wydaje się nie występować poza Nadrenią.
Występowanie
Odmiana ta wydaje się jednak nadal występować w pewnym stopniu w Nadrenii, a mianowicie wzdłuż Renu w rejonie Düsseldorfu, a przede wszystkim w Dolnym Renie, na starych drzewach w sadach rozproszonych. W Dolnym Renie była ona znana kilku właścicielom pod nazwą „bresüthe”.
Owoc
Ogólne wrażenie: owoc średniej wielkości do dużego, o zaokrąglonym kształcie stożkowym, o nieregularnych zaokrąglonych krawędziach. Skórka gładka, o matowym połysku do błyszczącej, po przechowywaniu woskowata lub tłusta. Płatki kielicha krótkie, jasno owłosione, u podstawy przeważnie zielone i szerokie. Zagłębienie szypułkowe średnio szerokie do szerokiego, szypułka krótka
Miąższ zielonkawo-biały, o średnio drobnej do nieco gruboziarnistej strukturze, tylko umiarkowanie soczysty, po przechowywaniu stosunkowo suchy, łagodnie słodkawy, całkowicie pozbawiony kwasowości, o jedynie delikatnym aromacie.
Drzewo
Odmiana ta charakteryzuje się silnym wzrostem; tworzy duże, przeważnie wysoko kuliste, średnio gęsto rozgałęzione korony, nieco zwisające na zewnątrz. Jest mało podatna na parcha, raka i mączniaka. Jako odmiana triploidalna nawet w podeszłym wieku wydaje wystarczająco duże owoce, jest jednak słabym zapylaczem dla innych odmian. Jej silne pędy roczne mają szaro-czerwonawy odcień.
Podsumowując, „Bresüthe” jest odporną odmianą jabłoni sadowych. Wraz z zanikiem produkcji syropu jabłkowego w Nadrenii odmiana ta – podobnie jak większość odmian jabłek stołowych – straciła jednak dziś w znacznym stopniu swoje znaczenie uprawowe. Tam, gdzie drzewa nadal rosną, ich owoce są zazwyczaj przetwarzane w tłoczniach soku jabłkowego.
Miąższ zielonkawo-biały, o średnio drobnej do nieco gruboziarnistej strukturze, tylko umiarkowanie soczysty, po przechowywaniu stosunkowo suchy, łagodnie słodkawy, całkowicie pozbawiony kwasowości, o jedynie delikatnym aromacie.
Odmiana Brünnerling powstała prawdopodobnie w Górnej Austrii i stamtąd się rozprzestrzeniła. Występuje zatem często w Górnej Austrii oraz w regionie Mostviertel w Dolnej Austrii, ale można ją również spotkać w regionie Weinviertel. Odmiana Brünnerling została opisana już w 1659 roku przez Wolfa Helmharda, barona von Hochberg, w jego dziele „Georgica curiosa” jako „Prineräpfel” na jego posiadłości Klingenbrunn koło Haagu w Dolnej Austrii.
Miąższ jest prawie czysto biały, bardzo jędrny, umiarkowanie soczysty, lekko kwaśny, wystarczająco słodki, a przy późnym zbiorze również nieco pikantny.
Cechy drzewa:
Drzewo rośnie bujnie, jednak w szkółce nie tworzy prostych pni. Korona jest wysoko kulista i szeroka, nigdy opadająca.
Kiedy od kwietnia jabłoń „Österreichischer Brünnerling” zaczyna kwitnąć i pojawiają się jasnoróżowe kwiaty, można już z niecierpliwością czekać na owoce w kolorze od czerwonego do zielono-czerwonego. Od października nadchodzi odpowiedni moment i można przystąpić do zbiorów. Owoce tej odmiany są po prostu niepowtarzalne.
Aby uzyskać obfite zbiory, jabłoń „Österreichischer Brünnerling” powinna rosnąć w miejscu nasłonecznionym lub półcienistym, na przepuszczalnej i bogatej w składniki odżywcze glebie ogrodowej. W optymalnych warunkach Malus domestica „Österreichischer Brünnerling” rośnie pionowo i rozłożysto, osiągając wysokość do 8 m oraz szerokość około 6 m.
Owoce doskonale nadają się do wypieków, ale można z nich również przygotować pyszne soki owocowe.
Kiedy od kwietnia jabłoń „Österreichischer Brünnerling” zaczyna kwitnąć i pojawiają się jasnoróżowe kwiaty, można już cieszyć się na czerwone lub zielono-czerwone owoce. Od października nadchodzi czas zbiorów. Owoce są po prostu niepowtarzalne.
Aby uzyskać obfite zbiory, jabłoń „Österreichischer Brünnerling” powinna rosnąć w miejscu nasłonecznionym lub półcienistym, na przepuszczalnej i bogatej w składniki odżywcze glebie ogrodowej. W optymalnych warunkach Malus domestica „Österreichischer Brünnerling” rośnie pionowo i rozłożysto, osiągając wysokość do 8 m oraz szerokość około 6 m.
Owoce doskonale nadają się do wypieków, ale można z nich również przygotować pyszne soki owocowe.
Owoce
Od października można zbierać owoce odmiany jabłoni „Österreichischer Brünnerling”. Mają one barwę od czerwonej do zielono-czerwonej.
Owoce
Od października można zbierać owoce jabłoni odmiany „Österreichischer Brünnerling”. Mają one barwę od czerwonej do zielono-czerwonej.
Stanowisko
Optymalne stanowisko dla jabłoni odmiany „Österreichischer Brünnerling” powinno być nasłonecznione lub półcieniste.
Stanowisko
Optymalne stanowisko dla jabłoni „Österreichischer Brünnerling” powinno być nasłonecznione lub półcieniste.
Gleba
Roślinę tę należy sadzić w przepuszczalnej i bogatej w składniki odżywcze glebie.
Odmiana jabłoni typu pippin, która wyrosła w 1801 roku z odrzuconych wytłoczyn po produkcji cydru i została wyhodowana przez wielebnego Johna Symondsa Breedona w Bere Court w hrabstwie Berkshire (Wielka Brytania). Sadzonka zaczęła owocować w 1813 roku, a próbki owoców zostały przekazane przez Williama Kenta Królewskiemu Towarzystwu Ogrodniczemu w 1820 roku.
https://pomiferous.com/applebyname/breedon-pippin-id-948
Morfologia:
Małe, okrągłe i spłaszczone, czasami wydające się czworokątne. Przezroczki są nieliczne i małe. Łodyga jest średniej długości i gruba, osadzona w płytkim zagłębieniu.
https://pomiferous.com/applebyname/breedon-pippin-id-948
Skórka:
Podstawowy kolor skórki to matowa żółć z rumieńcem rdzawopomarańczowym, bardziej czerwonawy na stronie wystawionej na słońce. Skórka ma marmurkowy wzór z jasnobrązowymi plamkami.
https://pomiferous.com/applebyname/breedon-pippin-id-948
Miązsz:
Miąższ jest żółty, o delikatnej konsystencji i jędrny. Bardzo słodki i rześki, o pikantnym smaku ananasa.
Synonimem Brauner Matapfel #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy Mad- und Magdapfel, brauner/roter/schwarzer/schwarzbrauner Mad- und Mädapfel, Würz- und Gewürzapfel, schwarzer/dunkler/brauner Würzapfel, Kohlapfel, Frankfurter Kohlapfel, Blau-, Rauch-, Zwiebel-, Unterländer-, Blut-, Mohren- und Schlotfegersapfel, Schlotfegerle, Weinbreitling, schwarzer Borsdorfer, schwarzer und roter Tiefbutzer, Vogelberger, schwarzer Backapfel, saurer Weinapfel, roter Frankfurter (alle Dochnahl 1855) sowie Badischer Brauner, Mate Brune, Pomme de Charbon, Pomme de Dame, Pomme de Bohémien, Pomme de Maure, Pomme d'Enfer und Pomme d'Hiver (Deutschlands Obstsorten 1905 - 1934) und auch Schmiedeapfel, Schwarzlicher und Bäumleapfel (Hartmann 2019).
okres dojrzewania gotowość do zbioru od początku października, dojrzałość spożywcza przez zimę aż do maja. pochodzenie W historycznej pomologii istnieje rodzina lub grupa jabłek matowych, w której zgromadzono odmiany wykazujące pewne podobieństwa pod względem cech owoców, zastosowania i obszaru występowania. Thomae (1876) sporządził szczegółową analizę jabłek typu „Matapfel”, która do dziś pozostaje w dużej mierze aktualna i stanowi podstawę niniejszego podziału. Z tej rodziny znamy obecnie cztery odmiany, które są objęte programem ochrony:
1. Brązowy jabłko matowe, 2. Białe jabłko matowe, 3. Jabłko matowe prążkowane, 4. Renanska owcza nos (dawniej: Lekkie jabłko matowe?).
Thomae (1876) opisuje ówczesny zasięg występowania jabłek matowych w następujący sposób: „Matäpfel odgrywają znaczącą rolę w zachodnich Niemczech, a mianowicie od ujścia Mozeli w górę Renu po obu stronach rzeki oraz w jej dolinach bocznych, w regionie Lahn i Main, w Wetterau i Palatynacie, wzdłuż Bergstrasse aż do Badenii itp.” Owoce dojrzałe mają barwę żółtawo-białą. Są umiarkowanie soczyste, delikatnie kwaśne i raczej mało aromatyczne.
Cechy charakterystyczne: - typowa barwa owocu brązowo-czerwona, - plamki na skórce jasne, wyraźne, czasami żółtawe, - okolice kielicha z 5 guzkami, - ogonek czasami stanowi jedynie guzek miąższowy, - pestki często pokryte delikatnymi białymi prążkami. Drzewo Brązowa jabłoń matowa charakteryzuje się silnym wzrostem. W publikacji „Deutschlands Obstsorten” (1905–1934) opisano stuletnie olbrzymie drzewa, które początkowo tworzą korony wyprostowane, następnie okrągłe, a później szeroko rozłożyste i częściowo zwisające pod ciężarem owoców.
Odmiana podobna Biała jabłoń matowa Ta odmiana ma jednak mniej intensywne zabarwienie, często czerwonawe ogonki, szeroką u podstawy jamę kielicha oraz podłużniejsze pestki. Przeznaczenie uprawowe Brązowa jabłoń matowa jest odmianą przeznaczoną do ekstensywnej uprawy sadów rozproszonych.
Odmiana ta nie jest wymagająca pod względem stanowiska. Wymaga jednak gleby dobrze zaopatrzonej w składniki odżywcze, aby uzyskać dobrą jakość owoców i wysokie plony. Radzi sobie również na glebach lekkich (Odmiany owocowe Niemiec 1905–1934). Brązowa jabłoń matowa jest często atakowana przez ćmy jabłkowe i ćmy mrozowe oraz jest nieco podatna na parcha (Stowarzyszenie Rolnicze Prowincji Rheinhessen 1907).
Jeśli chodzi o wykorzystanie owoców, brązowa jabłoń matowa jest uważana za „odmianę uniwersalną”. Niegdyś była poszukiwanym jabłkiem rynkowym i handlowym, uprawianym np. w Rheinhessen na masową skalę, osiągającym zawsze dobre ceny i chętnie kupowanym przez przemysł przetwórczy, zwłaszcza do produkcji cydru (Stowarzyszenie Rolnicze Prowincji Rheinhessen 1907).
Nie jest do końca jasne, skąd pochodzi termin „Mat”. Autorowi znane są dwie interpretacje:
Thomae (1876) podaje bardzo obrazowy opis tej odmiany pod kątem jej wartości uprawnej: „Jabłka Mat nie są zbyt atrakcyjne dla oka; nie imponują ani rozmiarem, ani innymi rzucającymi się w oczy cechami. Na drzewie mają niebieski kolor i pachną, ale ich barwa wydaje się mniej lub bardziej zamglona i przygaszona. Kto ugryzie jabłko Matapfel prosto z drzewa, z pewnością odrzuci je i nie poprosi o drugie. Jabłka Matapfel to po części późne jabłka jesienne, a po części zimowe, które muszą najpierw dojrzeć w magazynie, aby stały się jadalne. Natomiast niektóre odmiany zachowują świeżość aż do wiosny i lata. [...] Jednak głównym, czyli najpowszechniejszym zastosowaniem jabłek matowych jest produkcja cydru. Gdzie by się podziali nasi producenci i miłośnicy cydru bez jabłek matowych?”
Z dzisiejszego punktu widzenia brązowy jabłko Matapfel jest przede wszystkim jabłkiem gospodarczym i cydrowym, które można dobrze przechowywać przez całą zimę. Owoce nadają się również jako jabłka stołowe i świetnie sprawdzają się do produkcji soku lub moszczu.
stopień zagrożenia zagrożona wyginięciem odmiana regionalna tak synonimy jabłko brazylijskie, jabłko królewskie z Meklemburgii, jabłko z Brunsill okres dojrzewania od września do listopada pochodzenie nieznane; odmiana ta została po raz pierwszy dość dokładnie opisana przez Henne’a w 1776 roku, a później pojawiały się jedynie krótkie wzmianki o jej nazwie. Nazwa wywodzi się od koloru drewna brazylijskiego, jednak odmiana ta w żadnym wypadku nie pochodzi z Brazylii. Na początku lat 2010. P. Markgraf odkrył w okolicach Neubrandenburga kilka drzew rosnących w nasadzeniach przyulicznych, do których udało się odnaleźć plany nasadzeń. Wynika z nich, że drzewa te zostały posadzone jako „Mecklenburgerski jabłko królewskie”. Jest to całkowicie zgodne z opisami zawartymi w literaturze historycznej, a zwłaszcza ilustracja kolorystyczna autorstwa Langethal bardzo dobrze oddaje czerwone jabłko brazylijskie. Wątpliwości budzi jedynie okres dojrzewania, który w przypadku „Mecklenburgerskiego jabłka królewskiego” podaje się do lutego. Nazwa „meklemburska jabłoń królewska” pojawia się po raz pierwszy u Langethal w 1859 roku; niejaki pan Rudolphi z Mirow (Meklemburgia) wielokrotnie wysyłał owoce do Jahna, który następnie nadał tej odmianie odpowiednią nazwę. Według Oberdiecka odmiana ta była szeroko rozpowszechniona w okolicach Schwerinu, głównie pod nazwą „Kalvill Rouge”, co z kolei wskazuje na pochodzenie z Francji. Oberdieck zaznacza z kolei, że nie chodzi tu o czerwoną odmianę Winterkalvill. Występowanie Jako „czerwone jabłko brazylijskie” odmiana ta występowała prawdopodobnie tylko nad Łabą, powyżej Lauenburga. Tam też przetrwała, ponieważ szkółka drzew Quade z Neuhaus rozpowszechniała tę odmianę aż do lat 30. XX wieku. Jako „Königsapfel” odmiana ta była popularna w Meklemburgii. Obecnie odmianę tę można nadal spotkać w okręgu Neuhaus, a pojedyncze drzewa pojawiają się sporadycznie również w Meklemburgii. W 2018 roku czerwona jabłko brazylijskie zostało ogłoszone odmianą roku podczas Północnoniemieckich Dni Jabłka w Hamburgu i w tym kontekście ponownie posadzono nieco więcej drzew tej odmiany. Owoc W kształcie stożka, w przekroju od słabo do mocno kanciasty; na kielichu mogą występować również delikatne żebra. Zagłębienie przy ogonku wąskie do średnio szerokiego, płytkie do średnio głębokiego. Zagłębienie kielicha płytkie do średnio głębokiego, z fałdami i zgrubieniami; zdarzają się również perełki miąższowe, a kielich jest częściowo pomarszczony. Płatki kielicha białawy, filcowate. Owoce dojrzewające na słońcu są zazwyczaj całkowicie pokryte ciemnoczerwoną do fioletowoczerwonej barwą, co sprawia, że jabłko jest bardzo atrakcyjne wizualnie. Charakterystyczna jest duża, otwarta komora nasienna z łukowatymi ściankami komór, które są zawsze nieco pęknięte. Białawy miąższ jest przeważnie kwaśny, bez szczególnego smaku i szybko staje się mączny. Henne opisuje smak w następujący sposób: „7. Miąższ jest bardzo luźny i zawsze pozostawia w ustach coś skórzastego i ciągnącego, co niektórzy nazywają rdzeniem. 8. Soku jest zdecydowanie za mało. Tak, jabłko jest prawie bezsoczne i zupełnie niesmaczne”. Nie oceniłbym tej odmiany aż tak surowo, ale w każdym razie jest to odmiana rozczarowująca. Drzewo Wysoki, wyprostowany pokrój, silny wzrost, tworzy duże drzewa. Odmiany, z którymi można ją pomylić Jabłko Berner Rosenapfel smakuje lepiej, ma wklęsłe lentycelki. Jabłko Oberländer Himbeerapfel ma mały, zamknięty rdzeń. Przydatność do uprawy Odporna odmiana do sadów rozproszonych, przeznaczona do gleb żyznych, mniej odpowiednia na gleby piaszczyste. Zdjęcia owoców https://obstsortenerhalt.de/node/334 #hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy
