Był sobie koń, który potrafił coś, czego nie powinni potrafić ani konie, ani - jak się później okazało - nawet ludzie, którzy go badali. I przez kilka lat nikt nie miał odwagi powiedzieć: „chwila, coś tu nie gra”. Berlin, początek XX wieku. Czas, kiedy nauka była jeszcze młoda, arogancka i bardzo pewna siebie. Kiedy wierzono, że jeśli coś wygląda jak dowód, brzmi jak dowód i da się to pokazać publiczności, to prawdopodobnie jest dowodem. W samym środku tego świata pojawia się Hans - koń, który odpowiada na pytania. Tylko nie słowami a swoim kopytem. Stuka nim dokładnie tyle razy, ile wynosi wynik. I nie mówimy tu o tanim cyrkowym numerze....