Przejebane...ale będzie dobrze.

@DexterFromLab Współczuję straty. Żałoba to cena, jaką płacimy za miłość. To co czujesz jest naturalne, masz prawo do tych wszystkich uczuć, do tęsknoty i zagubienia. Wysyłam wirtualne wsparcie (づ•﹏•)づ

@DexterFromLab ❤ 🙂

@DexterFromLab współczuję na ile mogę. Tak działa "krąg życia".

Pamiętaj, że się spotkacie. Nie dziś, jutro, za 30-70 lat.

Spotkacie się. I na pewno będziecie dużo rozmawiać jak minęło Wam życie.

To fajny dar bo każdy pisze opowieści

To normalne, boli bo duzo dla ciebie znaczyl, w koncu dobre wspomnienia wypelnia pustke. Smuteczek zawsze zostanie ale nie jest to cos zlego. Trzymaj sie mordzia.

@DexterFromLab mnie w chwili żałoby pomogło… czytanie o niej - o jej fazach, przejściach, historie innych ludzi. Pomogło mi to nie tylko jako pocieszenie, ale zwłaszcza jako forma racjonalizacji. Dzięki temu, wiedziałam przede wszystkim, że nie jestem w tym sama, że nie przechodzę tego inaczej niż inni, wiedziałam też, jaką mam obecnie fazę i że mam do tego całkowicie prawo; że jest normalna i naturalna. Dało też otuchę, że w końcu to się skończy i przyjdzie kolejna „faza”. Nie panikowałam też oraz nie wyzywałam się od wariatek, jak gdzieś na ulicy nagle widziałam „tę osobę”, jak kolejny raz miałam sen i czułam jej obecność w domu; nie popadałam w dół, jak kolejny raz dopadały mnie wyrzuty sumienia, że mogłam zrobić lepiej/więcej. Cierpiałam - owszem. Ale to cierpienie było bardziej znośne i widziałam światełko w tunelu, i też koncentrowało się na tym, że „tamtej osobie” jest teraz lżej - a to najważniejsze. Tobie też życzę tego spokiju. Tulę mocno (づ•﹏•)づ

Jezus (Jeshua) jest z Tobą i Ci pomoże w najgorszych chwilach. Wiem, że dla wielu może okazać się śmieszne jak dla mnie kiedyś było, gdy patrzyłem nie tymi oczami co trzeba, ale zrozumiałem i teraz mam zapełnioną pustkę już na zawsze. Żadne pieniądze, narkotyki, sytuacje, zabawa nie załatały tej dziury. Jezus dał radę, natychmiastowo, jak tylko w niego w pełni uwierzyłem i w jego plan wobec mnie - a stało się to zaledwie kilka dni temu. Postawiłem Jezusa ponad swoje życie i decyzje. On mną kieruje i coraz bardziej rosnę i zbliżam się ku Bogu

Spróbuj, co Ci szkodzi zawierzyć mu życie? Zaufaj mu

@DexterFromLab Trzymaj się byczku, ja swojego Tatę pochowałem we wtorek, a jeszcze tydzień wcześniej nurkowaliśmy w Chorwacji. Młody facet, 52 lata, prowadziliśmy szkołę nurkowania, sztuk walki, jeszcze inne projekty. Okazało się, że miał chłoniaka. Strata jest przeogromna, a pustka nie do zapełnienia, dlatego doskonale wiem co teraz czujesz. Trzeba dać sobie czas i dopuścić do siebie te wszystkie emocje. Dobrze robisz pisząc co czujesz. Nie będę Ci dawał rad, bo sam pierwszy raz w życiu straciłem kogoś bardzo bliskiego, ale mogę powiedzieć Ci co mi pomaga. Myślę o tym jak wzmocniła mnie ta sytuacja. Jak zdałem sobie sprawę z siły mojego charakteru. Zacząłem bardziej doceniać kogo mam wokół siebie, co mam i czego nie chciałbym stracić. Takie smutne sytuacje pogłębiają relację z innymi osobami, dla których Tata był bliski. Dużo łatwiej jest mi mówić o emocjach i współczuć innymi. Stałem się przez to zdecydowanie bardziej empatyczny. Powtarzam też sobie, że Tata szukał całe życie spokoju i wreszcie go znalazł. Trzeba wierzyć, że Oni na pewno gdzieś tam są i przyjdzie czas, że wszyscy się jeszcze spotkamy. Wszystkiego dobrego, będzie dobrze

Nie wiem czy zupełnie przeminie, ostatnie chwile są bardzo ważne.