Coraz więcej studentów z "osobowością typu D". "Kryteria spełniało aż 50,5 proc."

@JackDaniels owszem może, ale nie o tym mowa.

@kodyak Żeby to wiedzieć nie trzeba z nikąd wychodzić. Wręcz przeciwnie, trzeba wejść. Do internetu.

@vrkr tak zwana osobowość typu dupa. Życiowa. Względnie debil. Jprdl kolejne i kolejne wymyślanie sobie określeń i definicji, byleby tylko znaleźć usprawiedliwienie i wymówkę na to, że ktoś jest życiową pizdą i przegrywem, ale tak, żeby czasem broń borze zielony szumiący tej osoby nie urazić bo oj-oj. Kiedyś się po prostu na takich ludzi mówiło, że nie lubią przebywać pośród innych, a potem że są introwertykami. Albo że mają problemy emocjonalne. I nikogo to nie bolało, bo to jest obiektywny fakt, a nie jakaś obelga, a dziś o ja pierdole, "osobowość typu d", kolejne wyprane z jakiegokolwiek człowieczeństwa określenie, idealne na potrzeby najnowszych generacji, których krzywdzi to jak się ktoś na nich krzywo popatrzy.

@NiebieskiSzpadelNihilizmu przecież nikt nie używa tego jako jakiekolwiek usprawiedliwienie, a jest to jedynie zdefiniowanie problemu żeby zacząć go spróbować rozwiązać.

Twój komentarz to pierdolenie w stylu "Kiedyś nie było depresji. Po prostu z niewyjaśnionych przyczyn wujek Wiesiek sie powiesił za stodołą. Nie było autyzmu, po prostu dziadek Marek był odludkiem który miał ulubioną łyżke i wkurwiał sie jak ktoś inny jej użył"

I teraz o "uważaniu żeby kogoś nie urazić" pierdoli ktoś kto sie zesrał bo ktoś nazwał jakiś problem

@redve Niuans jest taki, że nazwanie problemu przez naukę bywa pretekstem do wpychania danego terminu w ramy obiektywności, mimo że jest on jedynie narzędziem badawczym. Nie ma czegoś takiego jak „osobowość D”, ale może to być użyteczne narzędzie. Jeżeli jednak taki termin jest używany jako określenie niezmiennej cechy osobowości, wtedy zaczyna się problem, ponieważ przestaje być zgodny z rzeczywistością.

Stąd moda na „introwertyzm” jest samowzmacniającym się cyklem, w którym rozpoznanie pewnych preferencji jest używane jako uzasadnienie wzmacniania cech odpowiadających takiemu opisowi, a nie jako narzędzie pomocne w zrozumieniu siebie. Kolejna kwestia jest taka, że jakościowe opisy, takie jak introwertyk–ekstrawertyk, są o tyle mylące, że większość ludzi ma złożoną osobowość i znajduje się gdzieś na spektrum preferencji dotyczących życia wewnętrznego lub zewnętrznego. Natomiast binarny podział stwarza iluzję, jakoby taka złożoność nie istniała.

Terminy opisujące osobowość to raczej tendencje występujące na pewnym spektrum, a twierdzenie, że istnieje kilka jasno określonych typów osobowości, jest raczej kontrproduktywne.

@gwf-hegel-fangirl to fakt że takie cechy to zwykle spektrum, natomiast można powiedzieć że osoby które są w określonym przedziale na spektrum będą diagnozowane z przypadłością XYZ i to też da jakąś informacje żeby sie zastanowić co dalej.

Ze spektrum jest jak z krzywą Laferra - wiadomo że istnieje, ale znalezienie dokładnych wartości jest niemal niemożliwe. No bo w przypadku posta jak chcemy kogoś opisać na spektrum? Ciężko zmierzyć że "badany ma w swojej osobowości 21.37% skłonności do wycofania sie z relacji". Można za to zmierzyć że " badany ma statystycznie mniej relacji niż normą było 10 lat temu, raportuje wypalenie i jego emocje idą w kierunku negatywnym tym samym spełnia kryteria ku diagnozie..."