Beznadzieja


Coś, czasem, w duszy samo przeklina,

Jak starą ścierę zaczyna wyżymać,

Starej swej śpiewki wypluwając zgłoski,

Pęcznieją, obrzmieją w tym i małe troski.


I trosk już trzeszczy rozdmuchanych tasza,

Ciężarem gniotąc, jak glob Atlasa,

Nie da się uciec już w żadną stronę,

Dziś znów utonę, czy tylko się ugnę?


I tak to wszystko znowu poraża.

Choć nie powinno, znowu przeraża.

Za rogiem czeka umysłu zagłada,

Nic nie pomoże racjonalna tyrada.


Zbiera się tyle szlamu i błota,

Ogarnia coraz większa drętwota.

A chociaż nie chcesz, za nic, już tego,

Jakże tu uciec - ode złego?


Nie czujesz już losu swego na szali,

Brak horyzontu i głębi w dali.

Milkną i cichną nadziei pogłoski,

I mrok się robi bardziej jakby swojski.


#nasonety #diriposta #zafirewallem

Komentarze (26)

@moll takie fatalistyczne, choć ten ostatni wers dodaje nutkę zmiękczającą. A tak w ogóle to bardzo ambitnie widzę, tyle wersów trzasnęłaś.

@splash545 urządzanie się w dupie nie brzmi zmiękczająco xD taaaaa... dobrze mi ta liczba wersów pasowała do zamknięcia kompozycji

Cioci nie podejrzewałem o takie nastroje na tyle wyraźne, że aż je utrwala. Czasem wręcz myślałem, że mam tu monopol na nihilizm.

Witam w d⁎⁎ie. Ma prawo bar, na lewo kącik antydyskusyjny. Można się rozgościć.

@moll kochana, jesteśmy w dupie z powodu, nie dla przyjemności xd po prostu gdziekolwiek się nie jest, jakoś trzeba się urządzić.

@moll


Milkną i cichną nadziei pogłoski,

I mrok się robi bardziej jakby swojski.


Hello darkness, my new friend?


Miło, że Pani zarymowała z nami znowu.

Zaloguj się aby komentować