• 218 p.n.e. - wojska Hannibala zwyciężyły wojska Republiki Rzymskiej w bitwie nad rzeką Trebią - małą liguryjską rzeczką. Na placu bitwy poległo lub dostało się do niewoli około 20 tysięcy Rzymian, czyli połowa armii konsula Tytusa Semproniusza Longusa. Straty Kartagińczyków były nieznaczne. Zwycięstwo otworzyło Hannibalowi drogę do południowej Italii, a jak się miało okazać kolejnych zwycięstw.
• 17 p.n.e. - urodził się Gnejusz Domicjusz Ahenobarbus, wódz i konsul rzymski. Był wnukiem Marka Antoniusza, mężem Agrypiny Młodzej i ojcem przyszłego cesarza Nerona.
• 361 n.e. - Julian Apostata, po śmierci Konstancjusza, wkroczył do Konstantynopola i potwierdził władzę nad całym Imperium Rzymskim. Pomimo faktu, że oficjalnie nie wyznawał religii chrześcijańskiej, wziął udział w ceremonii pogrzebowej byłego imperatora w kościele Świętych Apostołów. Jak sam potem pisał: "Człowiek ten był moim przyjacielem i krewnym. Kiedy zaś zamiast przyjaźni wybrał nienawiść, bogowie rozstrzygnęli konflikt".
• 384 n.e. - zmarł papież antyczny Damazy I. Za jego pontyfikatu miało miejsce kilka ważnych wydarzeń, w tym stworzenie Wulgaty, klasycznego przekładu łacińskiego Biblii wprost z hebrajskiego, oraz ogłoszenie chrześcijaństwa religią państwową Imperium Romanum. Jego następcą został Syrycjusz.
• 480 n.e. - Odoaker, pierwszy król Italii, po śmierci Neposa włączył Dalmację do rządzonego przez siebie państwa. Następnie podjął współpracę z rzymskim senatem i ugruntował swoją pozycję w regionie. Jednak jedynie na niecałe 10 lat. Odoaker prowadził także skuteczne kampanie przeciwko plemionom Rugiów, które z czasem zaniepokoiły cesarza Zenona. Ten wykorzystując pretekst skargi syna zabitego przez Odoakra króla Rugiów zachęcił króla Ostrogotów Teodoryka do zaatakowania Italii. Wojska Odoakra przegrały bitwę nad rzeką Isonzo w 489 roku, w wyniku czego Teodoryk opanował północne Włochy. Odoaker bronił się jeszcze do marca 493 w dobrze ufortyfikowanej Rawennie. W wyniku zawartego ostatecznie porozumienia obaj wodzowie mieli sprawować władzę wspólnie. Po kilku dniach Odoaker został jednak razem z żoną, bratem Onuflem i synem Telą zamordowany przez swego rywala podczas uroczystej uczty.
• 65 p.n.e. - urodził się Horacy, rzymski poeta. Twórczość Horacego uważana jest za szczytowe osiągnięcie klasycyzmu epoki Augusta i wywarła ona znaczący wpływ na poezję europejską.
• 393 n.e. - Eutolomiusz Tatian, prefekt pretorium Wschodu w latach 388-392 n.e., zdjęty z tego urzędu skutkiem intryg Rufina, został zmuszony do obecności przy wykonywaniu wyroku śmierci na swoim synu Prokulusie, prefekcie Konstantynopola również w latach 388-392 n.e. Sam Tatian, skazany na śmierć, potem ułaskawiony, podobno zmarł w kilka lat później, jako ślepy żebrak.
• Obchodzono święto Bona Dea ("Dobrej Bogini"). Było to rzymskie święto na cześć rzymskiego bożka agrarnego, Bona Dea, córki Faunusa. Święto to czciły tylko kobiety, ze względu na charakter samej Bony Dea – bogini będącej jednocześnie dziewiczą i odpowiadającą za płodność kobiet.
• 311 n.e. - zmarł cesarz Dioklecjan, który dążył do wprowadzenia monarchii absolutnej. Przeprowadził on reformy mające na celu wzmocnienia państwa (wprowadził współrządy czterech władców - tzw. tetrarchia, państwo podzielił na cztery części, podwoił liczebność armii, opodatkował ludność Imperium). Należy wspomnieć także, że za jego rządów nasiliły się prześladowania chrześcijan.
• 355 n.e. - Julian Apostata wyruszył do Galii. Tymczasem granica Renu, atakowana przez Germanów, faktycznie przestała istnieć. Julian wiódł ze sobą garstkę żołnierzy, którzy - jak powiadał - umieli jedynie się modlić, oficerowie zaś mieli w istocie nie tyle mu pomagać, ile czuwać nad jego lojalnością.
• 8 p.n.e. - zmarł Horacy, rzymski poeta. Twórczość Horacego uważana jest za szczytowe osiągnięcie klasycyzmu epoki Augusta i wywarła ona znaczący wpływ na poezję europejską.
• 176 n.e. - Marek Aureliusz ustanowił swojego syna Kommodusa współcesarzem, zrywając w ten sposób z systemem adopcji następców. Po tym jak Kommodus objął samodzielne rządy uwypukliło się jego niezrównoważenie. Jego panowanie należało do jednych z bardziej okrutnych w historii całego Rzymu. W trakcie sprawowania władzy korzystał z usług tajnej policji i tym samym nie dawał Senatowi żadnej możliwości manifestowania swojego sprzeciwu dla jego rządów. Tym, co za panowania Kommodusa szerzyło się wyjątkowo mocno były spiski oraz różnorakie knowania.
• 397 n.e. - Rufin, prefekt pretorium na Wschodzie i faktyczny władca Cesarstwa Wschodniorzymskiego (rządził w imieniu małoletniego Arkadiusza) został zamordowany przez Gajnasa - gockiego dowódcę, działającego w porozumieniu ze Stylichonem i Eutropiuszem. Głowę i rękę Rufina obnoszono triumfalnie w Konstantynopolu. Odtąd w mieście największe wpływy miał eunuch Eutropiusz.
• 450 n.e. - w Rzymie zmarła cesarzowa Galla Placydia. Pochowana została w Rzymie, choć w Rawennie znajduje się jej domniemane mauzoleum.
• 43 p.n.e. - Gajusz Oktawian, Marek Antoniusz i Marek Emiliusz Lepidus zawiązali II triumwirat. Miał charakter oficjalny. Został powołany w Bononii (dzisiejszej Bolonii) w celu uporządkowania sytuacji w Rzymie po śmierci Gajusza Juliusza Cezara i ukarania jego zabójców. Triumwirowie zrealizowali cel w 42 roku p.n.e. gromiąc pod Filippi morderców Cezara. Następnie podzielili między siebie rzymskie imperium.
• 117 n.e. - urodził się Eliusz Arystydes, który był czołowym przedstawicielem drugiej sofistyki, prądu intelektualnego rozwijającego się w czasach wczesnego cesarstwa rzymskiego.
• Rozpoczynały się Brumalia, trwające miesiąc święto na cześć Bachusa lub Saturna (grecki bóg Kronos). Nazwa święta pochodzi od słowa: bruma, czyli "najkrótszy dzień". Uważa się, że jego obchody rozpoczął pierwszy król Rzymu - Romulus. Legendarny władca miał podobno zabawiać senatorów, wojsko i służbę przez cały miesiąc. W tym celu zapraszał kolejne osobistości na zabawy, w zależności od tego, którego dnia byli przypisani na listach. Zachęcał do podobnych działań senatorów, którzy mieli otaczać opieką swoich podwładnych. W czasie Brumaliów składano w ofierze bogini Demeter i Kronosowi świnię (hodowcy), a Dionizosowi kozę (rolnicy uprawiający winorośl). Koza uważana była za wroga wina w tym celu wyrabiano z jej skóry worek pełen powietrza i skakano po nim. Zwykli mieszkańcy Rzymu z kolei składali dary Ceres (wino, oliwę z oliwek, miód i zboże) kapłanom bogini. W czasie festiwalu panował wesoły nastrój, a świętujący bawili się przy winie. Rzymianie skupiający się na wojsku, rolnictwie i polowaniu, listopadowe krótkie dni uważali za okres odpoczynku od codziennych zadań. Podczas tego święta wróżono przepowiednie na resztę zimy. Święto obchodzono aż do VI wieku n.e., kiedy do uznano je za pogańskie i nie godne.
• 62 n.e. - zmarł satyryk Persjusz. Nauki pobierał w Rzymie. Interesował się poezją i filozofią, a wielki wpływ miał na niego stoik Anneusz Kornutus. Satyry Persjusza mają niewielki związek z otaczającym go życiem. Poeta czyni przedmiotem swych utworów problemy filozoficzno-moralne (filozofia stoicka).
• 380 n.e. - cesarz Teodozjusz I triumfalnie zakończył swoją wojnę z Gotami. Na polach bitewnych spędził aż dwa sezony, przez co swoje wejście do miasta Konstantynopola zwieńczył tryumfalnym pochodem, zwanym z łaciny adventus.
• 365 n.e. - umiera antypapież Feliks II, który został w 355 roku n.e. ustanowiony i konsekrowany przez biskupów ariańskich na papieża w miejsce Liberiusza.
• 375 n.e. - oficerowie okrzyknęli w Aquincum (obecny Budapeszt) cesarzem młodszego syna z drugiego małżeństwa Walentyniana - Walentyniana II. Obejmując urząd miał ledwie 4 lata. Jego matka Justyna była poprzednio żoną uzurpatora Magnencjusza. Ponieważ starszy syn Walentyniana - Gracjan był już Augustem, dokonano podziału Zachodu: Gracjan miał władać Hiszpanią, Galią i Brytanią, a Walentynian II Ilirią, Italią i Afryką. Wobec małoletniości Walentyniana rządy sprawował wódz Merobaudes, niegdyś oficer Juliana Apostaty.
• 235 n.e. - papieżem zostaje Anteros (Grek). Jego dwumiesięczny pontyfikat przypadł na czas prześladowań chrześcijan zarządzonych przez cesarza Maksymina Traka. Nakazał on, aby relikwie męczenników były zebrane i przechowywane w scrinium kościelnym.
• 270 n.e. - urodził się cesarz Maksymin II Daja. Tytuł cezara otrzymał w 305 roku n.e. (zarządzał Syrią i Egiptem). Po mianowaniu Licyniusza w 308 roku n.e. domagał się tytułu Augusta, który otrzymał. Po śmierci Galeriusza w 311 roku n.e. przejął dowództwo nad prowincjami w Azji. Konflikt z Licyniuszem i Konstantynem doprowadził do buntu (wraz z Maksencjuszem w Italii). Ostatecznie zerwał sojusz z Licyniuszem w 313 roku n.e. Pokonany 30 kwietnia uciekł do Nikomedii, zmarł w Tarsie w sierpniu tego samego roku (być może został otruty).
• 284 n.e. - Dioklecjan został cesarzem rzymskim po tym jak w czasie odwrotu po śmierci cesarza Karusa, jego syn i następca Numerian zmarł w niejasnych okolicznościach lub został zamordowany. Cesarz Numerian był przez niemal całą drogę, od Emesy w Syrii do Nikomedii niesiony w lektyce. W okolicach Nikomedii żołnierze uchylili zasłony lektyki i znaleźli rozkładające się ciało cesarza. Po odkryciu tego faktu Dioklecjan zamordował prefekta pretorianów Apra i został obwołany przez wojsko cesarzem.
• 461 n.e. - Libiusz Sewer został cesarzem zachodniorzymskim z woli wodza germańskiego Rycymera, który faktycznie rządził Rzymem. Libiusz nie został uznany ani przez cesarza bizantyjskiego, ani przez część swoich poddanych. Jego władztwo obejmowało jedynie Italię, Sycylię i część krajów alpejskich.
• Rozpoczynały się targi i jarmarki (mercatus), które trwały do 20 listopada. Cyceron wspomina, że Numa Pompiliusz, w półlegendarny król Rzymu, ustanowił mercatus w celu ułatwienia handlu i powiązał go z ludi Cereales. Od tego momentu na rynkach gromadziło się więcej ludzi.
• 401 n.e. - Wizygoci, dowodzeni przez Alaryka, przekroczyli Alpy i najechali północną Italię. W samym Rzymie przystąpiono do umacniania murów miejskich. Wojska Alaryka przystąpiły do oblężenia Mediolanu, w którym schronił się cesarz Honoriusz. Przybyły z pomocą Stylichon stoczył z Wizygotami bitwę pod Polencją dnia 6 kwietnia 402 roku n.e. Po tym starciu Alaryk zobowiązał się opuścić granice Italii.
• 9 n.e. - urodził się cesarz Wespazjan: głównodowodzący rzymskich wojsk w początkowej fazie powstania żydowskiego (66-73 n.e.), protoplasta dynastii flawijskiej oraz inicjator budowy Koloseum.
• 284 n.e. - żołnierze Dioklecjana zakończyli swój zamach stanu i mianowali go nowym cezarem.
• 375 n.e. - zmarł cesarz Walentynian I. Władał on zachodnią i wschodnią częścią imperium (rządy we wschodniej części przekazał swojemu bratu - Walensowi). Po kilku latach mianował współcesarzem Gracjana. Krótko po negocjacjach z Kwadami prawdopodobnie doznał udaru mózgu z wściekłości na oferowane przez nich warunki.
• 42 p.n.e. - urodził się cesarz Tyberiusz, syn Liwii i Klaudiusza Nerona. Po śmierci Gajusza i Lucjusza, synów Julii i Marka Agrypy, został adoptowany przez Augusta (wszedł do rodu Juliuszów) oraz zmuszony do adopcji Germanika, chociaż miał własnego syna. Toczył boje w Panonii (6-9 n.e.), a po klęsce Warusa (9 n.e.) bronił granicy na Renie. Jako władca był kontynuatorem polityki Oktawiana Augusta. Po śmierci princepsa przejął pełnię władzy. Ostatni okres życia Tyberiusza wypełniły procesy, wyroki śmierci, zesłania i uwięzienia przeciwników politycznych. Po wykryciu spisku Sejana, ofiarami padły nie tylko osoby z kręgu senatu, lecz także Agrypina Starsza z synami.
