Na dziejszy wieczór zaproponuję kolejny film z Christian'em Bale'em. Metamorfozę jaką przeszedł ten aktor podczas przygotowania do tego filmu chyba najlepiej oddaje angielski wyraz: insane. Film ten to dramat/thriller. Opowiada o mechaniku, który ma kłopoty ze snem i zaczyna powątpiewać w swoją poczytalność.
Wikipedia
Głównym bohaterem filmu jest Trevor Reznik (Christian Bale), trzydziestokilkuletni ślusarz. Na skutek tragicznego zdarzenia zapada na bezsenność i częściową amnezję. Wycieńczony fizycznie i psychicznie doświadcza serii niewytłumaczalnych zdarzeń. Żyjąc po części w świecie realnym, po części we własnych urojeniach odkrywa prawdę o swojej przeszłości, pogrążając się jednocześnie w obłędzie.
Dziejsza propozycja w #filmnawieczor nie będzie kinem "wysokich lotów". Jest to bowiem typowy film akcji / SF. Niemniej przyjemnie jest się czasami odmóżdżyć i popatrzeć jak ten dobry kopie d⁎⁎ę tym złym.
Wiki
Akcja filmu rozpoczyna się w chwili, gdy uszkodzony statek kosmiczny, przewożący pasażerów i niebezpiecznego więźnia Riddicka (Vin Diesel), ląduje na nieznanej planecie. Załoga i podróżnicy zmuszeni są walczyć nie tylko o przetrwanie w nieznanym świecie, lecz i bronić się przed szaleńcem, któremu udaje się zbiec ze statku. Szybko okazuje się, że glob jedynie z pozoru pozbawiony życia stanowić może śmiertelną pułapkę. Jest tam coś o wiele gorszego niż Riddick. Gdy zapada ciemność, tylko on może ich uratować.
W dzisiejszym seansie filmowym w naszym kąciku #filmnawieczor zaproponuję obraz Memento Christopher'a Nolana. Pan Nolan nakręcił m.in. filmy: Incepcja, interstellar, Dunkirk. Według mnie to jeden z najlepszych reżyserów ostatnich lat. Memento jest jednym z jego pierwszych filmów. Polecam!
Wikipedia
Film przedstawia historię mężczyzny chorego na rzadkie zaburzenie pamięci krótkotrwałej. Nie jest on w stanie zapamiętać niczego, co działo się wcześniej niż kilkanaście minut przed chwilą obecną. Ostatnią rzeczą, którą pamięta, jest śmierć swojej żony. Prowadzi w tej sprawie śledztwo, co w jego stanie jest trudne, posiłkując się notatkami zarówno papierowymi, jak i wytatuowanymi na całym ciele, a także podpisanymi zdjęciami. W ten sposób może odtworzyć podstawowe informacje. W śledztwie pomaga mu Teddy Gammell.
Film składa się z dwóch przeplatających się ciągów czasowych (filmowanych jeden dla odróżnienia w kolorze, a drugi w czerni i bieli), z których jeden (kolorowy) jest odwrócony w czasie, to znaczy sceny przebiegają normalnie, lecz są przedstawiane w odwrotnej kolejności. Dzięki temu zabiegowi widz uczestniczy z Leonardem Shelbym na równych prawach w odkrywaniu sprawy śmierci jego żony.
Szanowni Państwo. Moja dzisiejsza propozycja na wieczorny seans będzie znowu podwójna. Filmy Solaris nakręcone na podstawie powieści o tym samym tytule Stanisława Lema. Dzieli je czas (nakręcono je w odstępie 30 lat) i klimat. Pierwszy zrobiony w byłym ZSRR, drugi w Hollywood. Klimat radzieckiej produkcji, mimo że upłynęło już pół wieku od jej powstania, wciąż jest wciągający i "robi atmosferę". Produkcja amerykańska może tego klimatu tylko pozazdrościć. Natomiast zdecydowanie lepiej wypada ona od strony ścieżki dźwiękowej. Moim zdaniem oba te filmy warte są uwagi.
Wiki
Solaris '72
Film jest luźną adaptacją jednej z najsłynniejszych powieści Stanisława Lema, skupiającą się na psychologii postaci, toteż w zasadzie trudno go zaliczyć do utworów fantastycznonaukowych sensu stricto. Autor porusza tu problemy moralne, które nadają mu raczej rangę traktatu filozoficznego o uniwersalnym przesłaniu. Inaczej niż w pierwowzorze Lema tematem filmu jest rodzaj ludzki stający w obliczu nieskończonego, niebezpiecznego i obcego Wszechświata, zaś ludzie są tu pokazani jako grzeszne istoty, którym obca planeta penetruje sumienia, czyniąc kontakt namiastką Sądu Ostatecznego.
Solaris '02
Podobnie jak w adaptacji Tarkowskiego z 1972, ta wersja Solaris to dramat psychologiczny, której akcja niemal w całości umiejscowiona jest na stacji kosmicznej i przeplata się ze wspomnieniami głównego bohatera z Ziemi. Kluczową różnicą pomiędzy filmem a powieścią jest fakt, że w adaptacji filmowej główny bohater nigdy nie godzi się ze stratą żony.
W filmie zredukowany niemal do zera jest wątek planety pokrytej żywym oceanem, która tutaj jest tylko anonimowym, tajemniczym tłem, podczas gdy w powieści autor długo opisuje jej fenomeny i próby ich zrozumienia. Lem, po sprzedaży praw do adaptacji, nie miał, ani nie chciał mieć, żadnego wkładu w produkcję filmu. Było to zresztą warunkiem umowy sprzedaży praw do adaptacji.
W komentarzach, w których przyznaje, że jeszcze nie widział filmu, ale czytał jego wiele recenzji, Lem krytykuje reżysera za odejście od jego oryginalnych zamysłów, zawartych w powieści i skupienie się niemal wyłącznie na psychologicznych relacjach pomiędzy głównymi bohaterami. Sugeruje nawet, że lepszym tytułem dla filmu byłby Miłość w próżni kosmicznej (Love in Outer Space).
Natomiast w innym wywiadzie Lem wspomina, że wizja reżysera nie jest pozbawiona ambicji, smaku oraz klimatu, a jedynie nie zachwyca wyeksponowaniem wątku miłosnego. Jednak usprawiedliwia on reżysera.
W dzisiejszym #filmnawieczor zaproponuję film SF w konwencji "trochę nietypowej". Dlaczego nietypowej? Otóż od pewnego miejsca film ten zmienia się w animowany i akcja dalej toczy się w takiej przestrzeni.
Film opowiada o starzejącej się gwieździe kina (Robin Wright), która otrzymuje propozycję zdigitalizowania swojej postaci i przeniesienia jej do cyfrowej domeny, gdzie studio filmowe które teraz będzie właścicielem takiego awatara, będzie mogło kręcić filmy na jakie kiedyś gwiazda zgodzić się nie chciała.
Scenariusz filmu został zainspirowany opowiadaniem Stanisława Lema pt. Kongres futurologiczny.
Na dzisiejszy #filmnawieczor zaproponuję w pewnym sensie film biograficzny, gdyż opowiada prawdziwą historię Jim'a Carroll'a, który będąc uczniem, gwiazdą lokalnej drużyny koszykówki, stacza się po równi pochyłej w nałóg. W roli głównej Leonardo DiCaprio. Film bardzo niedoceniony przez krytyków moim zdaniem.
Opis z RT
Jim Carroll (Leonardo DiCaprio) jest pochłonięty życiem gwiazdy koszykówki w szkole średniej. Pod presją złego trenera (Bruno Kirby) i zatroskanej matki (Lorraine Bracco) Jim ma apetyt na heroinę. Wkrótce bezwzględne ulice Nowego Jorku zastępują mu boisko do koszykówki. Jim i jego przyjaciele żebrują, kradną i prostytuują się, by zdobyć narkotyki. Jedyną szansą Jima na ucieczkę od nałogu może być Reggie (Ernie Hudson), przyjaciel z sąsiedztwa i towarzysz koszykówki.
Francuzi umieją w komedię. To fakt. Nawet w filmie gdzie tragiczny wypadek leży u podstaw tej opowieści, śmiejemy się w oglądając ten film. Wybitne kino wzorowane na prawdziwych wydarzeniach. W rolach głównych François Cluzet i Omar Sy. Film obsypany nagrodami. Ścieżka dźwiękowa, która zostaje w pamięci na kolejne dni. Jeśli ktoś nie miał okazji oglądać, zdecydowanie warto!
Uwaga! Jest amerykański remake pt. The Upside. Z nieznanych mi przyczyn jest on dość dobrze oceniany w IMDB. Dla mnie to "dzieło" nie powinno w ogóle powstać, a Kevin Hart to powinien grać ale z The Rock'iem w kolejnych odsłonach Jumanji. Nie polecam!
Za MC:
Nietykalni opowiadają prawdziwą historię bogatego, fizycznie niepełnosprawnego, lubiącego ryzyko, przedstawiciela francuskiej szlachty o ugruntowanej pozycji, który stracił żonę w wypadku i którego świat wywraca się do góry nogami, gdy zatrudnia młodego, wesołego, czarnego muzułmanina, byłego przestępcę jako swojego opiekuna. Ich więź dowodzi potęgi miłości i przyjaźni, które mogą przezwyciężyć wszelkie społeczne i ekonomiczne różnice.
Piątkowy wieczór, do tego piwo lub wino plus fajny film przy którym moża się zrelaksować i pośmiać. Cóż więcej trzeba?
Dziś w #filmnawieczor zaproponuję jeden z filmów, nie boję się tego stwierdzenia, aktora doskonałego: Toma Hanksa.
Sprawdził się chyba w każdym gatunku filmowym (chociaż horroru z nim sobie nie przypominam, ale też nie jestem fanem tego gatunku). Komedia, dramat, film SF czy akcji, a nawet użyczając głosu w filmie animowanym. Kunszt Toma Hanksa doceniony został poprzez nominacje i zdobyte nagrody, oscary (za rolę główną w proponowanym dziś filmie zdobył Oscara), emmy czy bafta. Dla formalności dodam jeszcze, że reżyserem tego obrazu jest Robert Zemeckis. Na planie filmowym Tomowi Hanksowi towarzyszyli Robin Wright i Gary Sinise. Ścieżka dźwiękowa z przebojami z epoki uzupełnia ten fantastyczny film.
Wiki:
Film powstał na podstawie powieści Forrest Gump Winstona Grooma. Treścią fabuły są losy Forresta Gumpa, człowieka z wrodzoną łagodną odmianą autyzmu, który na skutek licznych zbiegów okoliczności i darów losu bierze udział w najważniejszych wydarzeniach swej epoki i zdobywa spory majątek. W filmie znajdują się autentyczne wstawki dokumentalne, do których, za pomocą komputera, wmontowano postać Forresta. W ten sposób Forrest „spotyka” między innymi Johna Lennona i prezydentów USA – Johna F. Kennedy’ego i Lyndona Johnsona.
W dzisiejszy wieczór chciałbym przypomnieć film Kruk, w reżyserii Alexa Proyasa, z Brandonem Lee w roli głównej. Film jest adaptacją komiksu Jamesa O’Barra o tym samym tytule.
Brandon Lee został postrzelony przez aktora Michaela Massee podczas kręcenia jednej ze scen, w wyniku czego zmarł. Kilka scen z jego udziałem zostało zagranych przez dublera Chada Stahelskiego na którego twarz „wstawiono” komputerowo twarz Brandona Lee.
Mroczny, ponury klimat filmu, fantastyczne utwory ścieżki dźwiękowej (The Cure, Nine Inch Nails, Rage Against The Machine, Pantera ...) to coś co wielu pokochało w tym filmie. Dla mnie ścisłe Top10 na mojej liście.
Wiki:
Eric Draven (Brandon Lee) to brutalnie zamordowana gwiazda rocka. Zginął 30 października razem ze swoją narzeczoną Shelly Webster (Sofia Shinas). Po roku Eric powraca do życia, by prowadzony przez kruka – władcę zmarłych ludzi – dokonać zemsty na swych prześladowcach. Obdarzony jest umiejętnościami paranormalnymi, nadludzką siłą, mocą czytania w myślach i niezwykłą zwinnością, tak iż nic nie jest w stanie go zabić. Kolejno likwiduje członków gangu, tworząc później znak kruka na ścianie lub ciele ofiary.
@stoopido zabójca na planie filmowym postrzelił go w twarz(odtwarzali scenę w której grupa gangsterów strzała do niego ślepakami - A w jednej z broni były ostre naboje-
Bruce przeżył i sfingował swoją śmierć by zemścić się na oprawcach
Ostatnio w #filmnawieczor zaproponowałem obraz, który widział chyba każdy. Dziś będzie inaczej.
Film Dziwne Dni opowiada o ostatnich dniach roku 1999. Akcja dzieje się w Los Angeles.
W filmie zagrali m.in. Ralph Fiennes, Angela Bassett i Juliette Lewis. Reżyserem była Kathryn Bigelow (Na fali, Zimna stal).
Opis z RT:
Były policjant Lenny Nero (Ralph Fiennes) zajął się bardziej lukratywnym biznesem: nielegalną sprzedażą nagrań przypominających wirtualną rzeczywistość, które pozwalają użytkownikom doświadczyć emocji i przeszłych doświadczeń innych. Podczas gdy bootlegi zazwyczaj zawierają tandetne incydenty, Nero jest zszokowany, gdy otrzymuje jeden przedstawiający morderstwo. Werbuje przyjaciela, ochroniarza Mace'a (Angela Bassett), do pomocy w znalezieniu zabójcy - i obydwoje wkrótce natykają się na rozległy spisek związany z policją, dla której kiedyś pracował Nero.
Nie ma co się rozpisywać o tym klasyku. Chyba wszystko już zostało napisane i powiedziane.
Jim Carrey, który pokazał, że dobrze się czuje nie tylko w komediach lecz i w dużo poważniejszych produkcjach, a "za sterem" Peter Weir (Stowarzyszenie umarłych poetów).
Jest to film z gatunku: oglądałem, wiem co będzie, ale i tak obejrzę raz jeszcze
Wiki:
Truman Burbank to 30-letni agent ubezpieczeniowy. Ma kochającą żonę i rodzinę, wiedzie przeciętne życie w spokojnym miasteczku. Truman ma jednak cały czas wrażenie, że ktoś go obserwuje.
Nie myli się. Jest nieświadomą gwiazdą opery mydlanej trwającej od dnia jego narodzin. Wszyscy otaczający go ludzie są aktorami. Jego życie śledzi ponad 5000 kamer, reżyser zaś decyduje nawet o panującej na planie pogodzie. Truman zaczyna się czegoś domyślać, staje się coraz bardziej podejrzliwy, aż w końcu poznaje smutną prawdę o otaczającym go świecie.
W dzisiejszym wieczorze kinomana pragnę przypomnieć Wam film, gdzie po raz kolejny negatywne opinie krytyków nijak się mają do ocen publiczności.
Equilibrium to thriller SF inspirowany fabułą powieści takich jak Rok 1984 czy 451 stopni Fahrenheita.
Za wiki:
Film przedstawia orwellowską wizję przyszłości. W XXI wieku wybucha III wojna światowa. Ludzkość dochodzi do wniosku, iż nie da rady przetrwać czwartej. Dlatego postanawiają pozbyć się zarzewi wszystkich konfliktów – emocji.W mieście-państwie Libria ludzie raz na dobę przyjmują dawkę leku zwanego Prozium. Lek ten absolutnie tłumi negatywne emocje, a inne wygłusza. Ma to prowadzić do absolutnego ujednolicenia społeczeństwa. Państwem rządzi Ojciec – odpowiednik Wielkiego Brata, oraz jego zastępca – Konsul. Obywateli nadzoruje specjalnie powołana instytucja – Tetragrammaton, podlegająca Ojcu i Konsulowi, której członków nazywa się Klerykami. Klerycy niszczą wszelkie przejawy wolnej woli, jak również wszystkie dzieła poprzedniej kultury – filmy, książki, obrazy itd. Buntownicy ukrywają się w Nether – ruinach dawnej metropolii, poza obrębem Librii.
@stoopido Film był świetny tylko ten murzyn psuł cały film, bo koleś niby grał osobę bez emocji a cały czas się uśmiechał walił jakimiś nacechowanymi emocjami komentarze.
@stoopido muszę znów sobie go obejrzeć, fajny i niedoceniony film.
@SirkkaAurinko ja teraz nie pamiętam, jak oni walczą tymi katanami, czy jest jeszcze coś oprócz scenki wrzuconej w jednym z komentarzy - ale to nie są miecze, którymi się walczy tak, jak pokazują w większości filmów akcji (ogólnie ta "szermierka" w filmach to lól^2 jest :)) - np tu jest fajnie to pokazane https://youtu.be/H6BeElBQCro
To, plus jeszcze wszystkie historie odnośnie nierównej jakości stopów stali w Japonii (z uwagi na specyfikę przetopu u nich to zupełnie inaczej działało niż w np. Europie), a także overhype co poniektórych czyniący z katan jakieś superhipermiecze +11 do obrażeń od wszystkiego powoduje, że zazwyczaj w popkulturze są już totalnie bzdurnie pokazywane. No ale elegancji i uroku to im nie sposób odmówić - i jest to IMO całkowicie zrozumiałe. Jakoś inne miecze nie mają tego "czegoś".
Wielkim fanem Larsa von Trier'a nie jestem, jednak jego Melancholia ma miejsce na mojej liście najlepszych (w/g mnie oczywiście) filmów jakie widziałem i tutaj je prezentuje w #filmnawieczor
Obraz ten to dramat z elementami SF. Na festiwalu w Cannes gdzie film miał premierę, grająca główną rolę Kirsten Dunst odebrała nagrodę dla najlepszej aktorki.
Za wiki:
Oś filmu skupia się na siostrach, Justine i Claire (Kirsten Dunst i Charlotte Gainsbourg), które oddalają się od siebie. Justine wychodzi za mąż za Michaela (Alexander Skarsgård), a fabuła filmu rozgrywa się podczas ich uroczystości weselnej. Okazuje się, że Justine cierpi na depresję (pot. 'melancholię'), co paradoksalnie sprawia, że gdy Ziemia jest zagrożona zderzeniem z samotną planetą (której nadano nazwę Melancholia), zachowuje ona spokój i pomaga najbliższym przygotować się do katastrofy.
Dzisiejszy film na wieczór na pewno skłoni do refleksji, nie ważne w jakiej kategorii go plasując.
Jest to opowieść o mężczyźnie, który nawiązuje relację z systemem operacyjnym. Finał tego może być jeden.
Wiki:
Theodore Twombly (Joaquin Phoenix) to ułożony, uduchowiony człowiek, który zarabia na życie, pisząc wzruszające, osobiste listy dla innych ludzi. Załamany po zakończeniu długiego związku, staje się zaintrygowany nowym, zaawansowanym systemem operacyjnym, który zapowiadał posiadanie intuicyjnego podmiotu w sobie, indywidualnego dla każdego użytkownika. Po uruchomieniu systemu Theodore zachwyca się poznaniem „Samanthy” (Scarlett Johansson) − jasnym, kobiecym głosem, który jest wnikliwy, wrażliwy i zaskakująco zabawny. Potrzeby i pragnienia głosu rosną, wraz z potrzebami Theodore’a, ich przyjaźń pogłębia się.
Wczoraj była propozycja dynamiczna i "z przytupem", dzisiaj będzie spokojnie.
Noc na Ziemi, Jima Jarmuscha to komediodramat pokazujący pięć opowieści z pięciu miast na świecie z perspektywy pięciu taksówek.
Wiki:
Film składa się z pięciu osobnych epizodów i ukazuje widziany z różnych perspektyw fenomen przypadkowości. Jedna po drugiej, opowiedziane zostają pozornie proste historie o pięciu taksówkarzach z pięciu różnych miast[1]. Między poszczególnymi epizodami obserwujemy globalny zegar z pięcioma tarczami, wiemy więc, że kierowcy są w drodze w tym samym momencie. W Los Angeles, agentka (Gena Rowlands) próbuje zainteresować kobietę taksówkarza (Winona Ryder) ofertą pracy w charakterze aktorki filmowej. W Nowym Jorku pasażer (Giancarlo Esposito) pokazuje taksówkarzowi, clownowi z Drezna (Armin Mueller-Stahl), jak prowadzić samochód z automatyczną skrzynią biegów. W Paryżu czarnoskóry szofer (Isaac de Bankolé) jest bardziej ślepy niż jego rzeczywiście niewidoma pasażerka. W Rzymie, taksówkarz (Roberto Benigni) opowiadaniem o swoich seksualnych przygodach zagaduje na śmierć – w dosłownym tego słowa znaczeniu – jadącego z nim księdza. Natomiast w zimnych i smutnych Helsinkach kierowca (Matti Pellonpää) i jego pasażerowie licytują się o to, kogo los bardziej doświadczył.
Fajny film, generalnie nie lubię takich gadanych ale kiedyś trafiłam na niego w nocy w TV i wciągnął mnie tak, że obejrzałam do końca, mimo późnej nocy.
Można nie lubić Toma Cruise'a za to kim jest i co robi prywatnie, ale jako aktor, szczególnie w filmach akcji jest świetny.
Dziś zapraszam Was na seans SF pod polskim tytułem "Na skraju jutra".
Nie zabraknie w nim efektów specjalnych, pirotechnicznych a i fabuła nie jest najgorsza.
Opis z wiki:
Major Bill Cage (Tom Cruise) nigdy nie widział bitwy, lecz zostaje rzucony do walki niczym szeregowiec. Podczas swojej pierwszej bitwy ginie, jednocześnie zabijając jednego z obcych osobników Alfa. To sprawia, że wpada w pętlę czasu, bezustannie powtarzając ten sam dzień, który za każdym razem kończy się jego śmiercią. Przypadkiem trafia na Ritę Vrataski (Emily Blunt), osnutą legendą bojowniczkę Sił Specjalnych. Okazuje się, że jakiś czas temu przytrafiło się jej dokładnie to samo, a pętlę można zakończyć tylko przez zabicie osobnika Omega - wspólny mózg porozumiewających się telepatycznie obcych. Rita i Cage łączą siły w celu pokonania wroga.
No ja też za nim nie przepadam (np. nie trawię Mission Impossible serii*), ale przyznaję, że parę filmów z nim ogląda się całkiem dobrze. Tak jak wspomniałeś Ostatni samuraj ale dodałbym jeszcze od siebie Oblivion, Minority Raport a nawet i Vanilla Sky.
widziałem tylko całą I i kawałek II - może dalej jest lepiej ...
Jeden z moich ulubionych "guilty pleasure" w tym gatunku. Bardzo dobry film (dobrze skonstruowana fabuła), świetna Emily Blunt, Tom Cruise potwiedza, że tylko w s-f się sprawdza.
Zapraszam dzisiaj Was do kina akcji, koreańskiego kina akcji.
Będzie to opowieść o zemście. Będzie brutalnie. Film nie dla każdego.
Jedna uwaga. Został nakręcony remake amerykański w 2013 roku i tego filmu nie polecam!
Opis z wiki:
Film opowiada historię przeciętnego człowieka, ojca i męża, Oh Dae-su, który jest uwięziony w celi przypominającej pokój hotelowy przez 15 lat, nie znając tożsamości ani motywów porywacza. Gdy zostaje uwolniony, dowiaduje się, że porywacz ma co do niego dalsze plany.
Mimo wszystko zalecałbym oglądanie trylogii w kolejności premier. Osobiście również zacząłem od Oldboya. Filmy nie są powiązane fabularnie ze sobą ale pewne motywy przenikają te filmy (nie mówiąc o samej zemście). Koreańskie kino u mnie wysoko w rankingu. Polecam również „Służącą”.
Jestem świeżo po obejrzeniu Brawl in Cell Block 99 https://m.imdb.com/title/tt5657856/ i jestem pod mega wrażeniem. To coś jak połączenie Tarantino i Park Chan-wook. Film wyreżyserował S. Craig Zahler.
To drugi jego film, pierwszy („Bone Tomahawk”) również jest warty uwagi. Już dzisiaj przymierzam się do jego trzeciego filmu „Dragged Across Concrete”.
Zapraszam na dzisiejszy wieczór filmowy do obejrzenia seansu SF (z elementami thirlerra).
Czy androidy kiedyś będą tak podobne do ludzi, że nie będzie możliwe ich odróżnienie od prawdziwego człowieka.
Co się wtedy stanie, gdy uzbrojone w doskonałe mózgi elektroniczne/pozytronowe/kwantowe sprawią, że będzie to koniec ludzkości jaką znamy? Zapraszam do dyskusji, oczywiście po uprzednim obejrzeniu filmu
Opis z wiki:
Młody programista Caleb (Domhnall Gleeson), pracujący w firmie komputerowej, wygrywa konkurs, w którym nagrodą jest możliwość spędzenia tygodnia w luksusowej posiadłości szefa firmy, Nathana (Oscar Isaac). Na miejscu okazuje się, że Nathan pracuje nad sztuczną inteligencją i chce, by Caleb przeprowadził test Turinga w celu sprawdzenia czy projekt się udał. Mężczyzna zgadza się i odbywa serię rozmów z humanoidalnym robotem o imieniu Ava (Alicia Vikander). Z biegiem czasu wywiązuje się między nimi nietypowa więź, a Caleb odkrywa, że jego szef nie powiedział mu całej prawdy o eksperymencie.
@Rebe-Szewach jako że SF to moje klimaty widziałem także i ten film, specyficzny klimat jednej sceny (tzn. bunkier w którym się dzieje 90% akcji) nie do końca wiadomo jakie intencje ma AI, sam film trzyma się do bólu dylematu moralnego, i kierowania się w 100% logiką i dobrem ogółu przez tyułową AI "Matkę". Dreszczowy film. Nie wiem czemu robią takie filmy, zamiast zrobić taki kompletnie w drugą stronę jak ten z Robinem Williamsem "Bicentennial Man" (adaptacja filmowa od Asimova) - polecam, można się popłakać jak bóbr.
Dziś będzie SF na wesoło. Film w reżyserii Ridleya Scotta na podstawie książki Andy Weira pod tym samym tytułem. W roli głównej Matt Damon. Jest to opowieść o astronaucie, który w związku z niefortunnym zbiegiem okoliczności zostaje sam na Marsie. Gorąco polecam, film i książkę. Wiadomo, że w filmie nie mogło się zmieścić wszystko ale i tak wyszło całkiem nieźle.
Wiki:
Akcja filmu rozgrywa się w 2035 roku i opisuje losy astronauty Marka Watneya, który należy do sześcioosobowej załogi marsjańskiej misji Ares 3. W dniu SOL 18 (SOL – doba marsjańska) nad bazę Ares 3 nadciąga burza piaskowa, która zmusza członków ekspedycji do natychmiastowej ewakuacji z powierzchni Marsa do statku kosmicznego Hermes znajdującego się na orbicie planety i powrotu na Ziemię. Podczas drogi z Habu do MAV-u (Mars Ascent Vehicle) Mark Watney zostaje uderzony i odrzucony przez lecące metalowe szczątki anteny. Ponieważ w jego skafandrze zostaje uszkodzony komputer monitorujący parametry biologiczne, reszta załogi myśli, że Mark zginął. Po krótkich poszukiwaniach ciała w szalejącej burzy podejmują decyzję o odlocie. Mark Watney jednak nie zginął, został tylko ranny.
Mark po odzyskaniu przytomności uświadamia sobie, że został sam na Marsie z niewielkimi zapasami jedzenia i wody oraz bez łączności z Ziemią. NASA i pozostali członkowie załogi Ares 3 uważają go za martwego, więc nie może liczyć na ratunek. Jednak nawet gdyby wiedzieli, że on żyje i misja ratunkowa wyruszyła natychmiast, to przybyłaby po niego długo po tym, jak skończą mu się zapasy powietrza, jedzenia i wody. Tak więc został zdany na siebie. Na szczęście burza nie uszkodziła Habu, dwóch łazików oraz paneli słonecznych, więc ma gdzie mieszkać i czym się poruszać, a po przeliczeniu zapasów jedzenia okazało się, że starczą mu na 300 dni. Mark jest inżynierem mechanikiem i botanikiem misji. Wykorzystując swoją wiedzę, zdolności i pomysłowość, rozpoczyna walkę o przetrwanie, do przybycia za około 4 lata kolejnej ekspedycji Ares 4. Pomaga mu w tym również jego poczucie humoru oraz dystans do sytuacji, w jakiej się znalazł.
@stoopido nie wiem dlaczego, ale uwielbiam ten film. Może temat samotności i oddziaływania psychiki w warunkach ekstremalnych mnie ciekawi, ogólnie fajny film.
Bruce Willis, Madeleine Stowe, Brad Pitt a jako reżyser Terry Gilliam w tej postapokaliptycznej wizji przyszłości, gdzie ludzkość została niemal kompletnie wymieciona przez śmiertelnego wirusa.
Wiki;
Jest rok 2035. Ziemię opanował śmiertelny wirus, który doprowadził niemal do zagłady ludzkości. Ci, którym udało się przeżyć, kryją się pod ziemią, nie przestając marzyć o powrocie do normalnego świata. Więzień James Cole (Bruce Willis) w zamian za obietnicę skrócenia kary podejmuje ryzyko przemieszczenia się w czasie. Wysłany w przeszłość do roku 1996 ma zebrać informacje o pochodzeniu wirusa, by zapobiec tragedii. Przez pomyłkę trafia do roku 1990, do szpitala psychiatrycznego. Uznany za psychopatę zostaje pacjentem instytutu dla psychicznie chorych. Powraca do swojego świata i podejmuje kolejne próby trafienia w odpowiedni czas. Po kilku nieudanych próbach przenoszenia się w czasie Cole w końcu trafia na ślad początku epidemii. Towarzyszy mu uprowadzona przez niego dr psychiatrii Kathryn Railly (Madeleine Stowe), dająca się przekonać, iż jego wspomnienia z przyszłości nie są wynikiem schizofrenii, lecz odnoszą się do realnej rzeczywistości.
