Fresk rzymski ukazujący willę morską. Obiekt datowany na lata 20–45 n.e.; odnaleziony w Pompejach.
Kompozycja tętni życiem - liczne postacie w ruchu nadają scenie dynamizmu i wrażenie codziennej aktywności. Centralne miejsce zajmuje świątynia z arkadami.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Fresk rzymski ukazujący globus z górą. Obiekt datowany jest na I wiek n.e.; znaleziony w willi Boscoreale niedaleko Pompejów. Artefakt znajduje się w Metropolitan Museum of Art, Nowy Jork (USA).
Góra na biegunie północnym globusa najprawdopodobniej nie przedstawia rzeczywistego miejsca, lecz ma symboliczne znaczenie kosmologiczne. Mogła być wyobrażeniem osi świata (axis mundi) - mitycznego punktu, wokół którego obraca się niebo i Ziemia. W tradycji grecko-rzymskiej odpowiadała jej np. góra Olimp. Niektórzy badacze sugerują, że przypomina późniejsze wyobrażenia „góry magnetycznej” z map średniowiecznych i renesansowych, ale to raczej przypadkowa zbieżność. Najpewniej była więc symbolicznym biegunem świata, wizualnym znakiem jego centrum i porządku kosmicznego.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski fresk z Pompejów przedstawiający mężczyznę w masce teatralnej i kobietę z wieńcem
Rzymski fresk z Pompejów przedstawiający mężczyznę w masce teatralnej i kobietę z wieńcem, grającą na lirze. Obiekt znajduje się on w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu we Włoszech. Datowane na I wiek n.e.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
• 475 n.e. - Romulus Augustulus został cesarzem zachodniorzymskim na wniosek swojego ojca Orestesa, który wzniecił bunt przeciwko prawowitemu cesarzowi Julianowi Neposowi. Tytuł - czy też drugie imię - Augustus lud przeinaczył ze względu na małoletniość chłopca na Augustulus, czyli Auguścik.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymska mozaika ukazująca Geniusza. Geniusz (genius) była to półboska, śmiertelna istota, która obdarza mężczyznę płodnością, kieruje jego losem, przynosi szczęście, a rodzi się wraz z nim. Obiekt datowany na II wiek n.e
Obiekt został znaleziony w Aranjuez, w środkowej Hiszpanii. Obecnie znajduje się na wystawie w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Madrycie.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Ukrzyżowanie było niezwykle powszechną formą kary i tortur, zwłaszcza w przypadku zdrady lub bycia nie-obywatelem. Gdy obywatel Rzymu popełnił przestępstwo był skazywany na wygnanie lub na karę grzywny. Nie-obywatel z kolei nawet za drobną kradzież był poddawany karze ukrzyżowania.
Jedynie obywatel niskiego stanu (humiliores) mógł zostać skazany na taką śmierć – w przypadku ciężkiego przestępstwa, np. zdrady własnego kraju. Skazany był wówczas przywiązywany lub przybijany do wielkiego drewnianego krzyża i pozostawiony tam aż do śmierci. Była to niezwykle długa i bolesna śmierć.
Najsłynniejsze ukrzyżowanie miało miejsce po zdławieniu buntu Spartakusa w 71 roku p.n.e. Na przestrogę Marek Krassus kazał ukrzyżować wówczas 6000 powstańców wzdłuż drogi appijskiej prowadzącej z Kapui do Rzymu. Masowe ukrzyżowania miały miejsce także w czasie wojen domowych w II i I wieku p.n.e. oraz po zdobyciu Jerozolimy w 70 n.e. Józef Flawiusz wspomina, że Rzymianie krzyżowali broniących wzdłuż murów.
Więcej o rzymskich torturach
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Do wygrania 3 egzemplarze książki „Orzeł i lew”. Pozycja to epicka historia rywalizacji między dwoma supermocarstwami starożytności – Rzymem i Persją. Książka jest nagrodą w konkursie, którego organizatorem jest IMPERIUM ROMANUM. Co trzeba zrobić, aby móc się cieszyć z nagrody?
Aby wziąć udział w konkursie, należy w terminie do 12 listopada 2025 r.:
+ napisać ciekawostkę dotyczącą świata antycznych Rzymian lub w jakiś sposób powiązaną z rzymską historią. Trzy najciekawsze teksty zostaną nagrodzone książkami, a ich prace zostaną opublikowane na stronie IMPERIUM ROMANUM.
Teksty, wraz z imieniem, nazwiskiem i adresem zamieszkania uczestnika (przesłane dane zostaną wykorzystane jedynie w wypadku wygranej w konkursie – przekażę je wtedy sponsorowi, by mógł przesłać nagrody, a same imiona i nazwiska zwycięzców opublikuję), należy wysłać zgłoszenie na adres: [email protected], umieszczając w tytule maila: „Orzeł i lew”. Praca musi spełniać wymogi edytorskie.
Wśród uczestników, którzy nadeślą najciekawsze prace, wybrane zostaną zgodnie z regulaminem
+ 3 egzemplarze książki „Orzeł i lew” autorstwa Adriana Goldsworthy’ego
W rzymskich łaźniach cesarza Karakalli (panujący w latach 211-217 n.e.) zachował się fresk ukazujący Anubisa, który datowany jest na II wiek n.e.
Anubis, jeden z najważniejszych bogów starożytnego Egiptu, był opiekunem zmarłych i przewodnikiem dusz w zaświaty. Przedstawiano go najczęściej jako człowieka z głową szakala - zwierzęcia kojarzonego z cmentarzami, ponieważ szakale często pojawiały się w pobliżu miejsc pochówku. W mitologii egipskiej Anubis czuwał nad procesem mumifikacji, ważył serca zmarłych na wadze prawdy i sprawiedliwości, by określić ich los po śmierci.
Obecność Anubisa na rzymskim fresku w Termach Karakalli to fascynujący przykład synkretyzmu religijnego w Cesarstwie Rzymskim. W czasach cesarza Karakalli Egipt był już od dawna prowincją rzymską, a jego religia - z bogami takimi jak Izyda, Serapis czy właśnie Anubis - przeniknęła głęboko do rzymskiej kultury.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymski amforyskos z agatu wstęgowego, datowany na ok. I p.n.e. – I wieku n.e. Amforyskos było to niewielkie, amforowate naczynie służące zwykle do przechowywania drogich olejków, perfum lub esencji zapachowych.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Fresk z rzymskiej willi tzw. Casa della Farnesina, który przedstawia kobietę przelewającą perfumy. Obiekt datowany na I wiek p.n.e.; znajduje się w Muzeum Narodowym w Rzymie.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Książka „Zapomniane narody Europy” autorstwa Jerzego Strzelczyka przedstawia dzieje dziesięciu ludów, które odegrały istotną rolę w historii kontynentu, a następnie zniknęły z jego dziejowej sceny. Pozycja wydana została przez wydawnictwo REPLIKA.
Celem autora było przybliżenie czytelnikom zapomnianych nacji, które w przeszłości odegrały ważną rolę w kształtowaniu politycznego, kulturowego i etnicznego oblicza Europy, a mimo to zostały zepchnięte na margines pamięci historycznej. Autor pokazuje, że choć ślady tych ludów niekiedy zatarły się w źródłach, ich wpływ na rozwój kontynentu był znaczący i wart przypomnienia.
Wśród opisanych narodów znajdziemy: Wenetów, Swebów, Longobardów, Piktów, Wiślan, Obodrzytów, Jaćwięgów, Chazarów, Alanów, Drzewian – spośród których kilka miało styczność z Rzymianami.
Na szczególne uznanie zasługuje sposób wydania książki przez wydawnictwo Replika. Pozycja ukazała się w eleganckiej, twardej oprawie, z czytelnym drukiem i przypisami umieszczonymi na dole stron – co znacznie ułatwia lekturę. Całość uzupełniają liczne ilustracje, zarówno kolorowe, jak i czarno-białe, które dodają „smaku”. Na końcu znajdziemy obszerną bibliografię, pozwalającą pogłębić temat, a na początku sensowny i przystępny wstęp, wprowadzający w zagadnienie.
Książka liczy ponad 350 stron rzetelnie opracowanego materiału, a styl autora – naukowy, lecz przystępny – sprawia, że lektura jest nie tylko pouczająca, ale i przyjemna. To przykład literatury historycznej, która potrafi łączyć solidne źródła z pasją opowiadania o przeszłości.
Podsumowując, książka „Zapomniane narody Europy” to pięknie wydana, merytorycznie bogata i inspirująca książka, która przybliża światy i ludy, o których dziś rzadko się mówi. Pozycja z pewnością zainteresuje każdego miłośnika historii i jest to obowiązkowa lektura dla wszystkich, którzy chcą poznać historię Europy z nieco innej perspektywy.
Książka „Smoki w wierzeniach i kulturze” autorstwa Sarah-Beth Watkins to prawdziwa gratka dla miłośników mitologii, historii i symboliki niezwykłych stworzeń, jakimi są smoki. Publikacja ukazała się nakładem wydawnictwa REPLIKA.
Autorka w przystępny i wciągający sposób prowadzi czytelnika przez różne kultury i epoki, pokazując, że smoki towarzyszyły człowiekowi od zarania dziejów – od legend Dalekiego Wschodu, przez starożytne mity, aż po średniowieczne bestiariusze.
Książka podzielona jest na dziesięć rozdziałów, w których Watkins omawia pierwsze wzmianki o smokach w historii, przedstawia ich różne rodzaje i opisy w mitologii greckiej, a także zahacza o okres szczególnie interesujący dla pasjonatów antyku – czasy rzymskie. Poznajemy tu historię walki Rzymian, dowodzonych przez Marek Atyliusza Regulusa, z bestią przypominającą smoka lub ogromnego węża — wydarzenie to opisał Pliniusz Starszy. Autorka wspomina również o wykorzystywanym w późnym Cesarstwie sztandarze rzymskiej jazdy – draco, przedstawiającym ziejącą głowę smoka i wężowe ciało.
Najwięcej miejsca poświęcono jednak okresowi chrześcijaństwa, średniowiecza i kulturze Dalekiego Wschodu, gdzie wizerunek smoka nabiera szczególnego znaczenia symbolicznego.
Na szczególne uznanie zasługuje polskie wydanie tej książki. Została wydrukowana na wysokiej jakości papierze, w twardej, eleganckiej oprawie, dzięki czemu prezentuje się wyjątkowo solidnie. Wnętrze publikacji zachwyca czarno-białymi oraz kolorowymi ilustracjami, które doskonale uzupełniają tekst i pozwalają jeszcze głębiej zanurzyć się w fascynujący świat smoków.
Jedynym czego mi zabrakło to brak przypisów, które pomogłyby odszukać źródła informacji – np. kwestię smoka błotnistego pod Rzymem.
Licząca ponad 260 stron książka oferuje nie tylko bogatą treść, ale również rzetelny aparat naukowy – autorka zamieściła wstęp, wykaz źródeł oraz literaturę uzupełniającą. Dzięki temu pozycja stanowi wartościowe źródło wiedzy zarówno dla pasjonatów tematu, jak i dla badaczy kultury i mitologii.
Książka „Smoki w wierzeniach i kulturze” to doskonały wybór dla każdego, kto chce spojrzeć na smoki nie tylko przez pryzmat fantastyki, lecz także historii, kultury i wierzeń.
Fragment rzymskiego nagrobka ukazujący trzech legionistów
Fragment rzymskiego nagrobka ukazujący trzech legionistów. Obiekt odkryto na wzgórzu Croy na Wale Antoninusa i obecnie znajduje się w zbiorach Narodowego Muzeum Szkocji w Edynburgu (Szkocja).
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Popiersie Agrypiny Młodszej, wykonane z marmuru i datowane na I wiek n.e. Obiekt znajduje się w Rhode Island School of Design Museum (USA).
Agrypina Młodsza była matką cesarza Nerona i jedną z najbardziej wpływowych kobiet w historii Cesarstwa Rzymskiego. Dzięki swojej ambicji i inteligencji potrafiła zdobyć ogromną władzę na dworze, lecz ostatecznie została zgładzona z rozkazu własnego syna.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymska mozaika z papugą, datowana na II wiek p.n.e.; obecnie znajduje się w zbiorach Muzeum Pergamońskiego (Berlin, Niemcy).
W antycznym Rzymie papugi były uważane za niezwykle egzotyczne i luksusowe zwierzęta. Sprowadzano je głównie z Afryki, Indii i innych odległych regionów, co czyniło je symbolem bogactwa oraz wysokiego statusu społecznego.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
• 31 n.e. - prefekt rzymskiej gwardii pretoriańskiej Sejan został stracony za planowanie zamachu na cesarza Tyberiusza. Plan się nie powiódł, za sprawą bratowej Tyberiusza - Antonii Młodszej, która w porę ostrzegła swego szwagra przed zagrożeniem.
• 33 n.e. - zmarła Agrypina Starsza, żona Germanika. Oboje doczekali się 9 dzieci. Po śmierci męża, jej groźny przeciwnik - Sejan oskarżył ją przed Tyberiuszem o dążenie do władzy. Chcieli ją razem wyeliminować z obawy przed osadzeniem na tronie któregoś z jej potomków. Agrypina zmarła na wyspie Pandateria poprzez zagłodzenie się na śmierć, pomimo rozkazu Tyberiusza o karmieniu jej siłą.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Na południu Portugalii, niedaleko miejscowości Vidigueira, znajdują się pozostałości po dużej willi rzymskiej, która datowana jest jeszcze na I wiek n.e. Naukowcy byli w stanie wyznaczyć trzy osobne fazy istnienia budowli, która była przebudowywana.
Tak jak zostało wspomniane pierwsza konstrukcja powstała w połowie I wieku n.e. Uległa ona jednak zniszczeniu i w połowie II wieku n.e. powstała nowa willa. Ta z kolei podupadła, w związku z czym pod koniec II wieku n.e. powstała trzecia wersja willi, której ruiny podziwiać możemy po dziś dzień. Z pierwszych dwóch faz zachowały się jedynie fragmenty murów. W IV wieku n.e. willa była zamieszkana przez biskupa, a zachowane części poprzednich willi zostały ze sobą połączone.
Wchodząc na teren parku archeologicznego pierwszym, co ukaże się naszym oczom będą odizolowane ruiny świątyni, która poświęcona była nieznanemu rzymskiemu bóstwu. W V wieku n.e. budowla została przekształcona na cele chrześcijańskie - dowodem na to są znalezione w portyku ślady po pochówkach.
Na przedzie willi znajdował się ogród, który stopniowo powiększył się wzdłuż dużego zbiornika wodnego, który latem mógł służyć jako basen. Od strony basenu znajdował się podniesiony taras z galerią, gdzie też gospodarze witali swoich gości. Po drugiej stronie budowli znajdował się kolejny basen z wodą.
Willa posiadała dwa poziomy. Na dole znajdowały się m.in . spiżarnia oraz triclinium. Budowla posiadała także łaźnie, które zostały zaadoptowane do willi biskupa. Na górę prowadziły wąskie i strome schody, gdzie z kolei znajdowała się podłużna weranda na całej długości budowli oraz liczne pokoje.
Willa biskupa posiadała także wydzieloną część wiejską, w której mieszkali niewolnicy lub pracownicy oraz znajdowała się prasa do winogron lub oliwek (lagar).
Willa została opuszczona w połowie V wieku n.e.
Odkryte artefakty znajdują się w ratuszu w Vidigueira.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
