Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
**Wiarygodna rekonstrukcja wyglądu Nerona, na bazie słynnego popiersia cesarza zlokalizowanego w Muzeach Kapitolińskich w Rzymie. Rzeźba została odrestaurowana w XVII wieku.
**
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Język łaciński rozwijał się na przestrzeni wielu stuleci, od czasów najdawniejszych mieszkańców Lacjum po epokę średniowiecza i renesansu. Początkowo był mową lokalnego ludu, ale wraz z ekspansją Rzymu stał się językiem administracji, prawa i kultury całego imperium. Z czasem wykształciła się forma klasyczna, uważana za wzorzec literacki, oraz potoczna łacina ludowa (tzw. sermo vulgaris), z której wywodzą się współczesne języki romańskie. Po upadku Imperium Rzymskiego łacina pozostała językiem Kościoła, nauki i dyplomacji, zachowując prestiż aż do czasów nowożytnych. Jej rozwój pokazuje, jak język może przeobrazić się z lokalnej mowy w fundament całej cywilizacji.
Początkowo dominującym językiem literatury był język grecki jako język Homera i innych twórców wielkich dzieł literackich. Z ich spuścizny zaczęli korzystać Rzymianie po wkroczeniu legionistów do Tarentu, greckiej kolonii położonej w południowej Italii w 272 r. przed Chrystusem. Zdarzenie to było punktem zwrotnym w historii języka łacińskiego, który z „mowy rolników i żołnierzy” pod wpływem wielkiej literatury greckiej staje się językiem literackim wyrażającym wyższe idee, uczucia i dążenia mieszkańców Italii, a później Imperium Rzymskiego.
W I w. p.n.e. nastąpił tzw. „złoty wiek” literatury łacińskiej. Działał wtedy Cyceron, którego proza ukształtowała normy klasycznego języka, a także Wergiliusz, Horacy i Owidiusz, nadający łacinie niezwykłą harmonię w poezji. W tym okresie język literacki stał się wysoce dopracowany, z wyraźnie ustalonym stylem i bogactwem środków wyrazu.
W kolejnych stuleciach, w epoce „srebrnej”, łacina literacka nadal się rozwijała, ale zaczęła coraz bardziej odbiegać od języka mówionego. Łacina potoczna, używana na co dzień przez ludność Rzymu, ewoluowała własnym torem – upraszczała składnię, zmieniała wymowę i zasób słownictwa. To właśnie z niej później powstały języki romańskie.
Rozwój łaciny w starożytnym Rzymie to więc jednoczesne istnienie dwóch nurtów: literackiego, który dążył do doskonałości i normatywności, oraz żywej mowy, która była elastyczna i podatna na zmiany. Razem tworzą obraz języka dynamicznego i twórczego, zdolnego stać się nośnikiem jednej z najważniejszych tradycji kulturowych świata.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymska klamra do paska. Obiekt wykonany jest z brązu i pochodzi z III-IV wieku n.e. Znaleziono ją w dużej rzymskiej willi wiejskiej w Ćelije koło Lajkovac (środkowa Serbia).
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzeźba z wapienia ukazująca lwa. Obiekt datowany na czasy cesarstwa rzymskiego. Artefakt znajduje się w Ny Carlsberg Glyptotek w Kopenhadze (Dania), a odkryty został w północnej Italii.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
• 43 p.n.e. - Gajusz Oktawian, Marek Antoniusz i Marek Emiliusz Lepidus zawiązali II triumwirat. Miał charakter oficjalny. Został powołany w Bononii (dzisiejszej Bolonii) w celu uporządkowania sytuacji w Rzymie po śmierci Gajusza Juliusza Cezara i ukarania jego zabójców. Triumwirowie zrealizowali cel w 42 roku p.n.e. gromiąc pod Filippi morderców Cezara. Następnie podzielili między siebie rzymskie imperium.
• 117 n.e. - urodził się Eliusz Arystydes, który był czołowym przedstawicielem drugiej sofistyki, prądu intelektualnego rozwijającego się w czasach wczesnego cesarstwa rzymskiego.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymskie patrycjuszowskie łoża (lecti cubicidares) znajdowały się w sypialni (cubiculum) zazwyczaj w niszach. Były wysokie, w związku z czym potrzebny był taboret (scamnum), aby móc się na nie wspiąć. Rzymianin idący spać zwykle kładł swoje sandały na podnóżku, który potem niknął pod masą przykrycia (stołek był tak dopasowany, że mieścił się pod łóżkiem).
Łóżko Rzymian było zamknięte z jednej strony deską (pluteus), a z drugiej otwarte (sponda). Drewniane nogi były bogato zdobione np. kością słoniową i pozłacanymi, wykonanymi z brązu tabliczkami. Narożniki były zdobione głowami kotów i satyrów. Poduszki i materace (torus) wypychano różnymi materiałami: słomą, wełną, tanim pierzem (głównie kurzym, kaczym lub gęsim) lub liśćmi. Te ostatnie wierzono, że mają zbawienny wpływ na zdrowie śpiącego, a przede wszystkim odciągają pasożyty. Sam materac wisiał na skórzanych paskach. Poduszki były pięknie zdobione na końcach. Pościel wykonana była z wełny lub konopi (w starożytności wytwarzano z niej także koszule, obrusy, żagle okrętowe). W bogatszych domach występowały koce i kołdry, wykonane w kolorze purpury z naszytymi złotymi wzorami. Stosowano także zasłony wokół łoża, by odseparować się od kurzu.
Co ciekawe rzadko zdarzało się, aby rzymskie małżeństwo spędzało noc razem. Powszechniejsza była sytuacja, by każdy z małżonków miał osobny pokój. Naukowcy uważają, że rzymskie łoża był zdecydowanie mniej wygodne od dzisiejszych.
Biedniejsze warstwy posiadały znacznie uboższe łoża wykonane z drewna a niekiedy z cementu. Ten ostatni rodzaj powszechny był zwłaszcza w lupanarach. Poduszki w niższych warstwach były rzadko spotykane.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
@imperiumromanum w średniowieczu z tego co wiem małżonkowie (mowa o królach i królowych) też mało kiedy sypiali razem. Król nie raz nawet posyłał info do żony, że chciałby się kimnąć jedną nockę obok niej. Nawet w późniejszych czasach (wiek XIX i początki XX) w domach lepiej urodzonych były dwie sypialnie. Osobna dla pana i pani domu.
Skąd wziął się podział tygodnia na 7 dni? Pewnie większość ludzi wskaże na Biblię i zapisany tam wprost proces stwarzania świata, jednakże wcale nie jest takie pewne, że ówcześni Hebrajczycy byli twórcami używanego po dziś dzień 7-dniowego tygodnia.
Już Babilończycy odkryli istnienie planet i tak jak później Grecy potrafili nazwać siedem z nich (w tym słońce i księżyc). Każde z tych ciał niebieskich odpowiadało jednemu z dni, mieliśmy więc dzień Saturna, dzień Słońca, dzień Marsa itd. Taki podział funkcjonował w czasach Republiki, a później został zatwierdzony oficjalnie przez cesarza Konstantyna.
Odzwierciedlenie dawnych wierzeń do dziś widoczne jest w wielu językach. Dzień Słońca to dobrze znana nam niedziela - Sunday (ang.) czy Sonntag (niem.). Z kolei poniedziałek to Dzień Księżyca (łac. luna) w języku francuskim znany jako Lundi, we włoskim jako Lunedi, a w hiszpańskim Lunes. Wtorek to dzień Marsa (franc. Mardi, hisz. Martes, wł. Martedi). Środa zaś to dzień Merkurego (dies Mercurii) - we Francji Mercredi, we Włoszech Mercoledi, w Hiszpanii Miércoles. Czwartek był świętem Jowisza (franc. Juedi, hiszp. Jueves, wł. Giovedi), a piątek Wenus (fr. Vendredi, wł. Venerdi). Sobotę zaś czczono jako święto Saturna (ang. Saturday). W językach germańskich znalazło się miejsce także dla lokalnych bogów: Thora (ang. Thursday) czy Donara (niem. Donnarstag) mogących być odpowiednikami rzymskiego Jowisza.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Książka „Wojna domowa” to starannie przygotowane i nowo wydane opracowanie dzieła Juliusza Cezara „Wojna domowa” oraz „Wojny aleksandryjskiej”, „Wojny afrykańskiej” i „Wojny hiszpańskiej”. Tłumaczenia dokonali z łaciny na język polski – Eugeniusz Konik i jego żona Wanda Nowosielska – w 1992 roku. Pozycja wydana została przez Wydawnictwo Czytelnik.
Zawarte w tomie cztery dzieła tworzą spójną, fascynującą opowieść o ostatnich latach walk o władzę w Republice Rzymskiej. „Wojna domowa” stanowi centralny i najważniejszy tekst, ukazujący dramatyczne starcie Cezara z Pompejuszem w dynamicznej narracji pełnej strategii, politycznych kalkulacji i osobistych obserwacji wodza, dzięki czemu czytelnik otrzymuje nie tylko dokument historyczny, lecz także wgląd w sposób myślenia jednego z najwybitniejszych dowódców starożytności.
Kolejne części są już nieznanego autorstwa. „Wojna aleksandryjska” rozwija wątki po pokonaniu Pompejusza, opisując m.in . oblężenie Aleksandrii i skomplikowane realia egipskiej polityki. W „Wojnie afrykańskiej” ukazana jest bezwzględna kampania przeciw pozostałościom stronnictwa pompejańskiego w Afryce Północnej – surowa, konkretna i pełna opisów trudnych warunków terenowych oraz dynamicznych zwrotów akcji. Z kolei „Wojna hiszpańska” przedstawia ostatni etap wieloletnich zmagań Cezara w dążeniu do ostatecznego zwycięstwa i zamknięcia epoki wojen domowych.
Publikacja zachwyca zarówno edytorsko, jak i merytorycznie. Elegancka twarda okładka, starannie przygotowana kolorowa mapa, a także liczne czarno-białe ilustracje monet, rzeźb i popiersi nadają całości klasycznego, niemal muzealnego charakteru. Dodatkowym atutem są przypisy umieszczone na dole stron, co ułatwia lekturę i szybkie odwoływanie się do kontekstu historycznego.
Podsumowując – całe wydanie stanowi znakomite połączenie wartości historycznej, literackiej i edytorskiej. To książka, którą z przyjemnością czyta się zarówno jako dokument epoki, jak i pasjonującą opowieść o ambicji, strategii i potędze rzymskiego geniuszu wojskowego. Idealna pozycja dla miłośników historii starożytnej i pięknych wydań klasyki.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
KONKURS organizowany przez IMPERIUM ROMANUM wciąż czeka na zgłoszenia. Poniżej dla przypomnienia termin oraz odsyłacz po więcej szczegółów odnośnie nagród i szczegółów konkursu:
Książka „Orły Imperium. Śmierć cesarzowi” autorstwa Simona Scarrowa to dwudziesty pierwszy tom monumentalnego cyklu „Orły Imperium”. Tym razem główny bohater powieści – Katon – wyrusza wraz z armią namiestnika Paulinusa na północ, aby dławić rebelie lokalnych plemion. W tym samym czasie królowa Icenów – Boudiki – prowadzi zniewolony lud do powstania przeciwko Rzymianom. Książka została wydana przez Wydawnictwo Książnica.
Autor wyraźnie podkreśla tragiczny charakter powstania Boudiki, ukazując je jako brutalny, nieuchronny zryw ludu doprowadzonego do ostateczności. Scarrow nie romantyzuje rebelii – pokazuje zarówno gniew i determinację zbuntowanych plemion, jak i straszliwe konsekwencje, które spadają na zwykłych ludzi po obu stronach konfliktu. Sceny rzezi, chaosu i upadku osad są opisane z wielką precyzją; dzięki czemu autor osiąga niezwykły realizm: czytelnik czuje, że powstanie nie jest tylko tłem dla przygody, ale autentyczną katastrofą epoki, w której nie ma wygranych; są jedynie ci którzy przetrwają.
Autor powieści ukazuje brutalne starcia Rzymian z zbuntowanymi plemionami Brytanii, narastający chaos w prowincji oraz desperackie wysiłki bohaterów, by powstrzymać rebelię, która grozi zmieceniem rzymskiej obecności na wyspie. Kolejna część to kolejny dowód, że seria wciąż potrafi trzymać wysoki poziom i dawać czytelnikom dokładnie to, czego oczekują: dynamiczną akcję, barwne postaci. Autor ponownie udowadnia, że świetnie czuje realia epoki – polityczne intrygi, codzienność legionistów i emocjonalne napięcia między bohaterami splatają się w historię, od której trudno się oderwać.
Warto też podkreślić stronę wydawniczą. Książka od wydawnictwa Książnica prezentuje się naprawdę bardzo elegancko: ładna, przyciągająca wzrok okładka, wysokiej jakości druk, a do tego mapki, szkice i posłowie, które wzbogacają odbiór i pomagają lepiej odnaleźć się w świecie przedstawionym. Całość liczy ponad 300 stron treści, które czyta się z prawdziwą przyjemnością, zarówno dla fabuły, jak i dzięki starannemu wykonaniu.
Jeśli ktoś szuka dobrze napisanej powieści historycznej z rozmachem i atmosferą, którą czuć na każdej stronie – nowy tom cyklu z pewnością spełni jego oczekiwania. Seria „Orły Imperium” kolejny raz udowadnia, że zasłużenie pozostaje jedną z najchętniej czytanych sag tego gatunku.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Fresk przedstawiający karę Dirke w Domu Wettiuszów w Pompejach.
Dirke była okrutną królową Teb, która przez wiele lat męczyła niewinną Antiope - pierwszą żonę króla Likosa. Kiedy synowie Antiope - Amfion i Zetos - dorośli i dowiedzieli się o cierpieniach swojej matki, postanowili ją pomścić. Schwytali Dirke i przywiązali ją do rogów dzikiego byka, który ją rozszarpał. W mitologii ta śmierć jest przedstawiona jako sprawiedliwa kara za jej okrucieństwo.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Chciałem bardzo serdecznie podziękować Pani Michałowi Małkowi - patronowi IMPERIUM ROMANUM - za wsparcie, jakiego zdecydował się udzielić na rzecz portalu i jego dalszego rozwoju.
Jest to dla mnie zaszczyt, że doceniasz projekt, który tworzę od ponad 20 lat. Obiecuję, że Cię nie zawiodę i dalej będę dzielił się światem antycznych Rzymian, w jak najciekawszej formie.
Jeszcze raz dziękuję!
Jakub Jasiński właściciel portalu IMPERIUM ROMANUM
• 365 n.e. - umiera antypapież Feliks II, który został w 355 roku n.e. ustanowiony i konsekrowany przez biskupów ariańskich na papieża w miejsce Liberiusza.
• 375 n.e. - oficerowie okrzyknęli w Aquincum (obecny Budapeszt) cesarzem młodszego syna z drugiego małżeństwa Walentyniana - Walentyniana II. Obejmując urząd miał ledwie 4 lata. Jego matka Justyna była poprzednio żoną uzurpatora Magnencjusza. Ponieważ starszy syn Walentyniana - Gracjan był już Augustem, dokonano podziału Zachodu: Gracjan miał władać Hiszpanią, Galią i Brytanią, a Walentynian II Ilirią, Italią i Afryką. Wobec małoletniości Walentyniana rządy sprawował wódz Merobaudes, niegdyś oficer Juliana Apostaty.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Portret rzymskiej kobiety o oryginalnej urodzie. Jeden z wielu zachowanych portretów fajumskich, które były realistycznymi portretami wykonanymi na drewnie.
Następnie składano je przy egipskich mumiach z czasów panowania Rzymian. Było to tak zwane malarstwo tablicowe, które było niezwykle popularne w czasach antycznych. Do naszych czasów zachowało się około 900 takich obrazów.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
**Popiersie Lucylli - córki cesarza Marka Aureliusza
Popiersie Lucylli - córki cesarza Marka Aureliusza i jego żony Faustyny Młodszej. Lucylla urodziła się około 149 roku n.e., a popiersie pochodzi z czasów jej małżeństwa z Lucjuszem Werusem w wieku 17/18 lat w roku 165 n.e.
Co interesujące, po śmierci ojca i objęciu tronu przez Kommodusa została przez niego zesłana na Capri, gdzie też potem została zamordowana. Wynikało to z faktu, że była zaangażowana w spisek przeciwko Kommodusowi.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/