#refleksje #nostalgia #smierc
Właśnie się dowiedziałem, że zmarł dziadek mojej żony. Mial 93 lata, jak to mówią, ładny wiek. Jednak jakoś mi żal. Jeszcze zdążyliśmy go odwiedzić niedawno a żona jeszcze wczoraj pojechała żeby się z nim zobaczyć. Tym samym odeszło w naszej rodzinie pokolenie pamiętające II wojnę światową. Poza tym zawsze, gdy ktoś taki umiera czuję upływ czasu niemal namacalnie i nachodzi mnie masa refleksji.
Komentarz usunięty przez moderatora
@onpanopticon no nie w kij dmuchał. To był dobry egzemplarz. Takich już teraz nie robią.
@WatluszPierwszy w lutym zmarła babcia mojej żony w wieku 95 lat. Te same odczucia.
@onpanopticon nawet jeśli ktoś w podeszłym wieku odchodzi nagle to zawsze pojawia się uczucie straty. Wydaje mi się, że nieco inaczej jest jak osoba przez dłuższy czas choruje tak, że nie ma z nią już kontaktu - wtedy rodzina bardziej odczuwa ulgę.
Komentarz usunięty przez moderatora
@WatluszPierwszy Moje kondolencje. Do dzisiaj nie mogę sobie wybaczyć, że bardziej z uwagą nie słuchałem opowiadań Babci, jednej i drugiej. Jedna u Niemca w niewoli była (ale nie obozie), druga we Francji robiła u NIemca za dzieciaka. Dziadek w wojsku służył, Edward, pamiętam, że miał dużo medali. Ale umarł jak miałem jakoś 6 lat chyba, ponoć dużo chlał i rękę miał ciężką. Ja go pamiętam jeszcze jako dobrego dziadka, pamiętam że mu nogi myłem
@Djnx ehh dobrze cię rozumiem, miałam takie szczęście że niedługo przed odejściem babci, mieliśmy długą rozmowę na temat jej życia, co najlepsze, temat wyszedł od mojego męża i jestem mu za to dozgonnie wdzięczna, bo dowiedziałam się naprawdę wiele i dla mnie to teraz wiedza bezcenna Żałuję za to cholernie, że nie dane mi było przeprowadzić podobnej rozmowy z moimi rodzicami, ale teraz już za późno niestety
@Shivaa Współczuję. Człowiek to zawsze mądry po czasie. Gdy coś przeminie to wtedy nagle się budzi i żałuje. A czasu nie da się cofnąć. Podobnie miałem z moim Tatą, chociaż zawsze miałem z nim na bakier i słowo "tata" nie przechodziło mi przez usta. Zawsze żyliśmy w złości i niezrozumieniu. Po czasie zrozumiałem, że chciał na swój sposób dobrze dla mnie, ale byłem wtedy młody i zdecydowanie zbuntowany. Chociaż miałem stracić to robiłem odwrotnie, żeby tylko zrobić na przekór. Po prostu byłem głupi i miałem złe wzorce. No, a druga sprawa, że ojciec był cholerykiem, darł ryja i często robił awantury z "dupy". Ale wracając do tematu, jak ojciec nagle zaczął być normalny i zaczęliśmy się dogadywać (a już miałem wtedy prawie 40 lat) to okazało się, że ma raka nieuleczalnego (rak pierwotny wątroby zdaje się, rozlany na obu płatach) i zawinął się w rok od diagnozy (eksperymentalna chemia mu bardzo w tym pomogła). I jak się z typem znałem przez 40 lat tak przez rok może rozmawialiśmy normalnie. Umarł w moje urodziny, 9 kwietnia. Chyba mi na złość, żebym nigdy nie zapomniał. Teraz jak patrzę na to wszystko z perspektywy czasu to wciąż łzy mi napływają do oczu. I mam żal do ojca i do siebie tak samo. Stracony czas, a mogło być inaczej.
Edit. Miałem ojca, ale nigdy nie miałem Taty. Niestety.
@Djnx u mnie w rodzinie był taki problem że za dużo się nie rozmawiało, szczególnie o przeszłości i mocno osobistych tematach, no i tak jak ty byłam mocno zbuntowana co przez większość młodości przełożyło się na słabe relacje z rodzicami Też patrzę na to inaczej z perspektywy czasu, doceniam ich bardzo i rozumiem dlaczego byli dość wycofani Ale czasu nie cofnę, teraz mogę jedynie budować lepszą relację z córką
Zaloguj się aby komentować