@moll eee tam. Nie w sensie krzywdy jakiejś tylko raczej wycisku. Bo ostatni rok to mam więcej fajnych momentów niż tych niefajnych bo wiadomo, życie to sinusoida ale ważne aby średnia z niej wyciągniętą była powyżej zera- wtedy jest dobrze.
A , że metafizycznie mam takie podejście i potrzeby jakie mam? Że z kościołami mi nie po drodze? Że w moim przypadku księża, pastorzy, rabini robią więcej złego niż dobrego? Co to zmienia, że moja modlitwa jest nietypowa i jest raczej czynem niż słowem?
I tak w chwili upadku jestem tylko ja i On. Zawsze tylko my. Nie ma żadnego kościoła, nie ma rodziny, dzieci, mamy, taty, księdza, psa, wódki, grzyba, kolegi, księdza, spowiedzi, namaszczenia. Są dwie osoby: jedna mniejsza, druga większa.
Ja i On.