Dyskusja użytkownika ciszej

@WatluszPierwszy miałem identycznie xD

W tym roku odpaliłem sobie audiobooka 20000 mil... I się poddałem chyba po godzinie xD

@WatluszPierwszy ja praktycznie też identycznie - trafiłam w 4 klasie zupełnie przypadkiem, spodobała mi się okładka. Później 20 000 i reszta książek. Nie wiem czy to nie specyfika 20 000 mil, ta pozycja się broni słabiej dla dorosłego.

@ciszej "Tajemniczą wyspę" czytałem równocześnie z moim najlepszym kumplem ze szkoły i omawialiśmy kolejne rozdziały tak, jak dziś ludzie potrafią dyskutować o serialach Jeszcze "Pięć tygodni w balonie" bardzo mi się podobało, ale paradoksalnie niewiele z tej książki pamiętam.

@WatluszPierwszy zrobiliście własny klub książki, świetne!

@ciszej Tak, było nas dwóch przewodniczący i zastępca

Tak całkiem serio mówiąc, to trochę tak to wyglądało. My w ten sposób od cholery książek przeczytaliśmy. Większość serii o Panu Samochodziku, "Hobbita"... Najfajniej było, jak wpadaliśmy w studnię bez dna i zaczynaliśmy kręcić bekę z bohaterów, wymyślać jakieś absurdalne dialogi między nimi albo sytuacje.

@WatluszPierwszy XDD tan sami vibe, zazdroszczę takiego kolegi, utrzymujecie kontakt jeszcze?

@WatluszPierwszy @cebulaZrosolu @ciszej Ja nawet nie będę próbował bo wam wierzę na słowo.

@ciszej Niestety nie. Obaj wyjechaliśmy do różnych miast. Później jeszcze się to udawało utrzymywać, ale niestety... on gdzieś śmignął na emigrację i tyle...

Zostało mi masę wspomnień i niezapomniane teksty, np. gdy ktoś kaszlał, to mówiliśmy "jak nic umrze na suchoty, jak moja ciotka".

@WatluszPierwszy piękny tekst może jeszcze wpadniecie na siebie

@Vampiress spoko. Mój ojciec, by tak zrobił On mi czytał Edgara Alana Poe, jak miałem może te 12 lat

@Vampiress ja gdzieś w okolicy lvl 12 też czytałem Władcę Much na polski ale to były fragmenty o raczej przygodowym charakterze

@GazelkaFarelka tak i z perspektywy czasu mogę powiedzieć jak to wpływa na dziecko, które w końcu może się odnieść do bohatera z książki, zaczerpnąć trochę podejścia by nigdy się nie poddawać, zobaczyć że wygrywanie też jest możliwe.