Dzieńdobrywieczór się z Państwem,

Zacznę od tego, co i tak już wszyscy wiedzą: piszę piórem. To znaczy wtedy kiedy nie piszę na klawiaturze - to wtedy piszę piórem. Wiecznym piórem. Moje ulubione, którym posługuję się w 9 przypadkach na 10 jest Waterman Carene. Ale jeżdżę też na rowerze. Do pracy na nim jeżdżę. No może nie tylko do pracy, ale w kontekście tego wpisu ten właśnie fakt, dojazdów do pracy, ma znaczenie. Wożenie takiego pióra w kieszeni, razem z innymi klamotami (nawet w etui) nie jest najszczęśliwszym pomysłem. Jest duża szansa, że takie pióro w kieszeni się zniszczy. No i często po przetelepaniu się przez wertepy użycie pióra w biurze wiąże się z czyszczeniem sekcji, stalówki i skuwki z wytrząśniętego atramentu. No po prostu szkoda tego Carene.

W związku z powyższym zapragnąłem wejść w posiadanie pióra “pracowego”. Nie to, żebym nie miał w domu kilku(nastu?) sztuk. Ale przecież żadne z nich, skoro są piórami “domowymi”, nie może stać się piórem “pracowym”. Tak po prostu nie wypada. Nie chciałem, żeby było to pióro drogie. Raczej takie z niższej półki, ale tym razem nie chciałem też żadnego chińczyka. A tak w ogóle to chciałem Kaweco. Bo jeszcze żadnego nie miałem.

To teraz mam dwa…

Jestem dumny z siebie, że nie dałem się podkusić Panu @Rozpierpapierduchacz, na zakup Kaweco Piston Sport Classic. A wierzcie mi - trzymałem je już w ręku. Głaskałem po stalówce, która niewinnie się do mnie uśmiechała nucąc “no dalej - bierz mnie!” Chociaż możliwe, że to piosenka IRY o tym właśnie tytule akurat w sklepowym radiu leciała. W każdym razie, grzecznie oddałem sprzedawcy Pistona mówiąc mu “nie tym razem, jeszcze nie tym razem”, …i zakupiłem dwie sztuki Classic Sport:

- Classic Sport Navy, czyli granatowe ze stalówką w kolorze złotym

- Frosted Sport Blush Pitaya, czyli różowe ze stalówką w kolorze srebrnym

Obydwa pióra w rozmiarze F.

No i muszę przyznać że mam mieszane uczucia. Uczucia takie jakie się ma widząc wydrapany na lakierze własnego samochodu napis: “jesteś bogiem seksu”. Już śpieszę wyjaśnić skąd u mnie takie uczucia.

1. Na pierwszy rzut oka pióra (a konkretnie ich plastikowe elementy) wyglądają na wykonane z materiałów kiepskiej jakości. Ot taki plastik-fantastik. Zobaczymy jak będą się sprawowały i zużywały. Zwłaszcza, że mam zamiar wozić je ze sobą na wspomnianym rowerze.
   

2. Obydwa pióra mają teoretycznie taką samą stalówkę, różniącą się tylko kolorem, ale ta złota pisze bardzo gładko, ślizga się po papierze. Natomiast ta srebrna delikatnie skrobie - tak jak lubię. Szkoda tylko że ta srebrna jest przymocowana do pióra różowego, które zakupiłem dla córki… Przy czym, co należy zaznaczyć, pomimo tej naprawdę mocno wyczuwalnej różnicy w tzw. feel, innych różnic nie ma. Linie są tej samej grubości, ilość atramentu zostająca na papierze też mniej więcej ta sama.
   

3. Pióra są lekkie. Serio - one praktycznie nic nie ważą. Jestem przyzwyczajony o piór ciężkich. PIsałem nawet tutaj o chińskich piórach ceramicznych, które ważą naprawdę sporo i to mi w ogóle nie przeszkadza. Lubię czuć wagę pióra w ręku. I tutaj te moje mieszane odczucia są najbardziej zauważalne. Bo z jednej strony mnie ta ich lekka waga drażni, a z drugiej strony, tak całkiem obiektywnie mówiąc pisze się nimi niesamowicie wygodnie i ta waga w ogóle w niczym nie przeszkadza. Taki mindfuck…
   

Tak czy siak cieszę się, że kolekcja powiększyła mi się o Kaweco. A nawet o dwa Kaweco. Jeszcze bardziej cieszę się, że córka zaczęła pisać piórem. A co do trwałości i tego jak się sprawdzają w dłuższej perspektywie - to czas pokaże.

Aha, jeszcze jedna cecha, która jest ewidentną zaletą - przynajmniej dla mnie. Kaweco Sport są na tyle malutkie, że mieszczą się w etui od okularów. I to razem z okularami…

#piorawieczne