Niesamowita wystawa ukazująca pełny legion rzymski, wykonana przez Mules of Marius. Wystawa znajdowała się we wrześniu 2015 roku w Historisches Museum Regensburg (Niemcy). Łącznie na planszy znalazło się 5400 modeli legionistów, z 300 różnymi pozami i 200 różnymi projektami tarcz. Cały projekt był tworzony ponad pięć lat.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 293 p.n.e. – konsul Papiriusz Kursor poświęcił świątynię boga Kwirynusa, której wzniesienie ślubował jego ojciec. Przy tej budowli, mniej więcej 100 lat później, architekt i inżynier Marek Witruwiusz ustawił w Rzymie pierwszy zegar publiczny. W swojej książce De architectura wspomina, że w Rzymie są w użytku przenośne zegary słoneczne – czyli niejako pierwsze zegarki kieszonkowe. Zegary słoneczne były głównymi czasomierzami aż do epoki renesansu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
W ustroju republiki rzymskiej dyktator mógł być tylko jeden. Ale przez krótki okres w najbardziej burzliwym okresie historii Rzymu nastąpił pojedynczy wyjątek od tej reguły. Dowódca jazdy powołany przez Kwintusa Fabiusza Maksymusa zdobył władzę równą dyktatorskiej.
Dyktatura jako urząd w strukturze państwowej republiki rzymskiej pojawiła się na przełomie szóstego i piątego wieku przed naszą erą. Dyktator był urzędnikiem nadzwyczajnym (extraordinarius); początkowo urząd ten nazywano magister populi, a według Liwiusza także praetor maximus. Wybierany był przez komicje centurialne, a następnie mianowany przez konsulów na polecenie senatu – był to jedyny urząd mianowany w republice.
Wyjątkowości urzędu dyktatora dopełniał związany z nim bezpośrednio oddzielny urząd, jakim było stanowisko dowódcy jazdy. Magister equitum był powoływany bezpośrednio przez dyktatora i podobnie jak urząd dyktatora nie było to stanowisko kolegialne.
Z annałów dowiadujemy się, że w pojedynczym przypadku dowódca jazdy zdołał zdobyć uprawnienia równe tym przysługującym dyktatorowi – Marek Minucjusz Rufus służył jako dowódca jazdy w czasie dyktatury Kwintusa Fabiusza Maksymusa Kunktatora, którego był politycznym rywalem i z którego strategią wojenną się nie zgadzał. Podczas działań przeciwko Hannibalowi w czasie drugiej wojny punickiej, gdy Kwintus Fabiusz Maksymus powrócił do Rzymu w celu odprawienia ceremonii religijnych, zdecydował on wbrew wyraźnym rozkazom o podjęciu działań przeciwko Hannibalowi. Skutecznie sprowokował on oddziały kartagińskie i, gdy zajęły one wzgórza otaczające rzymski obóz, zaatakował i zdobył ich pozycje, gdy konie wojsk kartagińskich odpoczywały. W związku z osiągniętym sukcesem otrzymał on dowództwo zrównane z pozycją Kwintusa Fabiusza Maksymusa. Był to jedyny przypadek w historii Rzymu, kiedy równocześnie legionami rzymskimi dowodziło dwóch dyktatorów. Ostatecznie jednak Marek Minucjusz Rufus zaakceptował zwierzchnictwo Kunktatora po tym, jak ocalił mu on życie w bitwie pod Geronium.
Marek Minucjusz Rufus zginął w bitwie pod Kannami.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Popiersie rzymskiego mężczyzny. Fryzura charakterystyczna jest dla czasów panowania Domicjana (81-96 n.e.). Włosy były krótkie i uczesane w fale; dodatkowo mężczyzna miał lekką brodę. Obiekt znajduje się w The Metropolitan Museum of Art w USA.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Do wygrania 3 egzemplarze książki „Zdrajcy Rzymu”. Pozycja to 18 część powieści historycznej „Orły Rzymu”. Książka jest nagrodą w konkursie, którego organizatorem jest IMPERIUM ROMANUM. Co trzeba zrobić, aby móc się cieszyć z nagrody?
Aby wziąć udział w konkursie, należy w terminie do 12 lipca 2023 r.:
+ napisać ciekawostkę dotyczącą świata antycznych Rzymian lub w jakiś sposób powiązaną z rzymską historią. Trzy najciekawsze teksty zostaną nagrodzone książkami, a ich prace zostaną opublikowane na stronie IMPERIUM ROMANUM.
Teksty, wraz z imieniem, nazwiskiem i adresem zamieszkania uczestnika (przesłane dane zostaną wykorzystane jedynie w wypadku wygranej w konkursie – przekażę je wtedy sponsorowi, by mógł przesłać nagrody, a same imiona i nazwiska zwycięzców opublikuję), należy wysłać zgłoszenie na adres: [email protected], umieszczając w tytule maila: „Zdrajcy Rzymu”. Praca musi spełniać wymogi edytorskie.
Wśród uczestników, którzy nadeślą najciekawsze prace, wybrane zostaną zgodnie z regulaminem
+ 3 egzemplarze książki „Zdrajcy Rzymu” autorstwa Simon Scarrow
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Fresk rzymski ukazujący kapłana bogini egipskiej Izydy, który czyta z papirusu. Obiekt odkryto w świątyni Izydy w Pompejach; datowany na I wiek n.e.
Izyda była to egipska bogini płodności, opiekunka rodzin. Jedno z wcieleń Wielkiej Macierzy; utożsamiana później z grecką Demeter. Z Egiptu kult bogini rozprzestrzenił się we wszystkich koloniach greckich i w całym basenie Morza Śródziemnego, głównie w miastach nadmorskich, gdzie była czczona jako patronka marynarzy i kupców, z przydomkiem Pelagia, co znaczy „Morska”.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Przemoc polityczna za trybunatu Klodiusza Pulchera
Przemoc polityczna w Rzymie istniała od dawna. Często dochodziło do bójek lub przepychanek między zwolennikami różnych kandydatów. Jednak rok 57 p.n.e. wyniósł je na zupełnie nowy poziom.
W grudniu 59 roku p.n.e. Publiusz Klodiusz Pulcher został trybunem ludowym. Udało mu się pokonać innych kandydatów ze względu na populistyczne obietnice których udzielił a później wprowadził w życie. Najważniejszą z nich było zapewnienie darmowego zboża dla obywateli miasta. Po zdobyciu urzędu Klodiusz wprowadził prawo według którego każdy kto zabił obywatela rzymskiego bez sądu ma zostać wygnany. Było to wymierzone w Cycerona. To właśnie on w 63 roku p.n.e. jako konsul nakazał stracić część sprzymierzeńców Katyliny (w tym Lentulusa Surę), którzy planowali obalić aktualną władzę. Cyceron szukał poparcia u członków senatu a kiedy go nie znalazł dobrowolnie w 58 p.n.e. udał się na wygnanie. Klodiusz aby podkreślić swoje zwycięstwo zburzył dom Cycerona a na jego miejscu postawił świątynię poświęconą Libertas.
Po pozbyciu się Cycerona pozycja Klodiusza mocno wzrosła. Ze swoich popleczników utworzył on uzbrojone grupy które miały go wspierać. Jednak jednocześnie zaczęły się pogarszać jego relacje z Pompejuszem, Cezarem i Krassusem. W sierpniu 58 roku p.n.e. ludzie Klodiusza posunęli się do zablokowania domu Pompejusza co uniemożliwiło mu opuszczanie go przez dłuższy czas. W tej sytuacji coraz głośniejsze zaczęły się stawać głosy nawołujące do odwołania Cycerona z wygnania.
W takiej właśnie sytuacji nowymi konsulami na rok 57 p.n.e. zostali Lentulus Spinther i Metellus Nepos. Lentulus był kandydatem wspierającym Cezara. Był również blisko z Pompejuszem i Cyceronem (współpracował z nim przeciwko Katylinie). Z kolei Metellus był dość nielubianym politykiem który uzyskał urząd głównie ze względu na poparcie Pompejusza. Na początku roku, bratu Cycerona – Kwintusowi – udało się przekonać Pompejusza i pozostałych triumwirów do umożliwienia powrotu Cyceronowi. W zamian miał on powstrzymać się od otwartej krytyki trzech polityków. Dlatego już na pierwszym posiedzeniu senatu Spinther zgłosił projekt odwołania wygnania Cycerona. Warto zaznaczyć że już rok wcześniej dwaj trybuni (Ninnius i Culleo) próbowali złożyć ten sam wniosek jednak wtedy upadł. Ale tym razem projekt miał poparcie Pompejusza więc senat przegłosował go bez większych problemów. 23 stycznia 57 roku p.n.e. wniosek został przedstawiony zgromadzeniu ludowemu. Prawdopodobnie przeszedłby i tam gdyby nie interwencja Klodiusza. Nie zmierzał on pozwolić na powrót rywala. W tym celu przyprowadził na zgromadzenie grupę uzbrojonych gladiatorów, których otrzymał od swojego brata Appiusza Klaudiusza (byli oni przygotowani na uroczystości pogrzebowe ich krewnego). Gladiatorzy krwawo rozpędzili zgromadzenie i uniemożliwili zatwierdzenie projektu. Sam Kwintus Cyceron ledwo uszedł z życiem.
W tej sytuacji ludzie lojalni Pompejuszowi – Tytus Milon i Publiusz Sestiusz – zorganizowali własne „gangi” mogące stawić opór Klodiuszowi. Do końca roku obie grupy miały brać udział w krwawych starciach. Brutalność tych starć tylko przysporzyła Cyceronowi popularności. Lud Rzymu pamiętał jak udało mu się powstrzymać Katylinę i miał nadzieję, że i tym razem były konsul przywróci porządek.
Pod wpływem najnowszych wydarzeń Metellus Nepos – który do tej pory sprzeciwiał się powrotowi Cycerona – zdecydował się wesprzeć projekt. Aby wybadać sytuację Lentulus zgłosił projekt w którym nie znalazło się właściwie nic istotnego oprócz podziękowań dla wszystkich, którzy działali na rzecz powrotu Cycerona. Projekt nie spotkał się ze zbyt dużym sprzeciwem, co nastawiło go optymistycznie.
W lipcu senat ponownie głosował nad powrotem Cycerona. Projektowi sprzeciwili się jedynie Klodiusz, jego brat oraz trybuni Serranus i Rufus. Ponownie zwołano comitia centuriata ale tym razem zgromadzenie było chronione przez ludzi Milona przez co Klodiusz nie zdołał go rozpędzić. To umożliwiło Cyceronowi powrót do Rzymu.
W tym okresie Rzym zmagał się z klęską głodu. Program rozdawnictwa zboża wprowadzony przez Klodiusza mocno nadwyrężył zapasy. Część ludzi obwiniała za kryzys Cycerona twierdząc, że zboża zabrakło przez tłumy jakie zjechały się aby go powitać. Zaczęły się rozruchy podczas, których 7 września Metellus Nepos został zaatakowany przez zwolenników Klodiusza. Ponadto według Kasjusza Diona wściekły tłum przerwał spotkanie senatorów na Kapitolu i zaczął grozić im śmiercią jeśli nie zdołają zapewnić im pożywienia. Aby uspokoić sytuację Cyceron zaproponował aby Pompejusz objął funkcję praefectus annonae. Był to urząd na który powoływano polityka w wypadku klęski głodu. Mimo sprzeciwu Klodiusza kandydatura Pompejusza została poparta przez senat i lud. Objęcie tego urzędu stawiało Pompejusza nad lokalnymi oficjelami i w praktyce dawało mu niemal nieograniczoną władzę.
Po opuszczeniu Rzymu przez Pompejusza, Cyceron wraz z grupą zwolenników pomaszerował na Kapitol i zniszczył tablicę, na której wypisane były reformy wprowadzone przez Klodiusza. Następnie ogłosił, że wszystkie były wprowadzone bezprawnie, i że są nieważne. Spotkało się to z ostrym sprzeciwem Katona, który stwierdził, że nie można po prostu wymazać ustaw z całego roku. To zmusiło Cycerona do zmiany taktyki. Ogłosił on, że jedynym zarządzeniem Klodiusza jakiemu się sprzeciwia jest to dotyczące zburzenia jego domu i postawienia na nim świątyni.
Cyceron otrzymał zgodę Cezara (który był Pontifexem Maximusem) i senatu na zburzenie świątyni. Klodiusz jednak nie zamierzał tego zignorować. Nakazał swoim ludziom atak na ludzi pracujących przy budowie domu Cycerona. Dodatkowo z jego rozkazu podpalono dom Kwintusa który znajdował się nieopodal. Dopiero ludzie Milona opanowali sytuację. W swoim liście do Attyka z 23 listopada Cyceron opisał jak 11 listopada grupa uzbrojonych ludzi Klodiusza obrzucała go kamieniami i próbowała zaatakować na Via Sacra. Cyceron zmuszony był szukać schronienia w domu jednego ze swoich popleczników. Mógł bezpiecznie wyjść dopiero kiedy ludzie Klodiusza zostali przepędzeni. Następnego dnia próbowali oni podpalić dom Milona. Aby przeciwdziałać kolejnym atakom Milon wysłał swoich ludzi do ochrony domu Cycerona. Te wydarzenia dobrze pokazują skalę przemocy w Rzymie w tym okresie. Przez niepokoje na ulicy wybory kilkukrotnie przekładano, ale ostatecznie zdołano je przeprowadzić.
Mimo wszystkich wydarzeń z poprzedniego roku Klodiusz został wybrany na edyla co pokazuje skalę poparcia którym się cieszył. Zdobycie przez niego urzędu uniemożliwiło wytoczenie mu procesu przez Milona. Z kolei sam Klodiusz wytoczył proces w sprawie przemocy politycznej Milonowi i Sestiuszowi, których bronił wtedy Cyceron. Obaj zostali uniewinnieni. Klodiusz oczywiście nie zaprzestał ataków na Cycerona choć przyjęły one inną formę. Klodiusz m.in. oskarżał Cycerona o świętokradztwo którego miał się dopuścić burząc postawioną przez niego świątynię.
Przemoc nie zakończyła się wraz z zakończeniem roku. Walki Milona i Klodiusza trwały nadal aż do śmierci tego drugiego i wygnania pierwszego. Wydarzenia tych lat doskonale obrazują to, jak słaba była Republika i dlaczego już niedługo później zastąpił ją nowy porządek.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 363 n.e. – armia rzymska po śmierci Juliana Apostaty obwołała cesarzem Jowiana – oficera gwardii, mającego 32 lata, chrześcijanina rodem z Singidunum (obecny Belgrad). Jowian zawarł pokój z Persami, oddając im 15 twierdz, wśród nich Singarę i Nisbis w Mezopotamii. Wywołało to powszechne oburzenie, cesarz jednak mógł spokojnie kontynuować odwrót.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Dla wielu osób może być czymś zaskakującym, że Rzymianie prowadzili wynajem wozów, ale to prawda!
Wozownie, gdzie można było wynająć wóz były zlokalizowane głównie w pobliżu bram miast, centra zaś były w ciągu dnia zamknięte dla wszelkich pojazdów. Przed wejściem do wozowni widniała tablica, na której były podane rodzaje wozów do wynajęcia wraz z ceną wynajmu. Można było wynająć wóz zarówno w celach przewozu towarów jak i wycieczki do odleglejszych miejsc.
Wybór wozów w celu odbycia podróży wbrew pozorom nie był ubogi. Można było znaleźć tam mały dwukołowy wóz, który zwał się birota i mógł pomieścić maksymalnie dwie osoby. Podobny do niego był pojazd zwany essedum, jednak względem poprzednika jest bardziej przestronny. Można było też zaopatrzyć się w covinnus powszechny, dwuosobowy i niewielki za to bardzo wygodny pojazd.
Wozownia oferowała ponadto czterokołowe wozy z aż siedmioma miejscami zwane raeda podobne do nich nazywano carruca. Różnica między nimi polegała na tym, że carruca posiadała dach. Jednak w raeda funkcje dachu mógł pełnić przymocowany jakiś rodzaj materiału nad głowami podróżujących. Niektóre carruca posiadały miejsca do spania.
Jednak wszystkie poprzednie pod względem luksusu przebija carpentum, był można powiedzieć wozem dla elity. Poza tym, co posiadała carruca, carpentum oferowało znacznie wygodniejsze wnętrze do tego udekorowane. Prawo korzystania z tego pojazdu mieli m.in pontifeksi, flamini, matrony oraz westalki, a od czasów Oktawiana Augusta był wykorzystywany także jako środek transportu dla cesarzowych, zwłaszcza podczas wielkich uroczystości publicznych.
Z kolei bardziej okazałe i specjalnie przystrojone carpentum funebre służyło do przewozu prochów i wizerunków zmarłych kobiet z rodziny cesarskiej.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Miło mi poinformować, że Imperium Romanum objęło patronatem medialnym ebook „Bitwa pod Carrhae 53 p.n.e. Zderzenie Imperiów” autorstwa Michała Kowalskiego.
Michał Kowalski w sposób błyskotliwy i przenikliwy opowiada o pierwszej konfrontacji dwóch wielkich imperiów antycznego świata - Rzymu i Partii. Autor snuje fascynującą opowieść o jednej z najsłynniejszych bitew starożytności bazując na bogatej literaturze przedmiotu. Książka nie tylko przedstawia dzieje polityczne Rzymu i Imperium Partyjskiego, ale również porusza tematy sztuki wojennej przeciwników i różnice kulturowe. To również historia wielkich arystokratów odgrywających dominującą rolę w swych państwach - Marka Licyniusza Krassusa i Sureny. Literacki debiut Michała Kowalskiego to pierwsza na rynku monografia bitwy pod Carrhae.
Rok 54 p.n.e. W Imperium Partyjskim panuje chaos. Państwo pogrążone jest w krwawej wojnie domowej. Wspierani przez potężne arystokratyczne klany bracia Orodes i Mitrydates walczą o schedę po ojcu. Przegrywający rywalizację o tron Mitrydates prosi o interwencję Rzymian. Marek Licyniusz Krassus, jeden z najpotężniejszych ludzi w Rzymie, postanawia wykorzystać słabość Partów i zdobyć nowe ziemie dla Republiki, a dla siebie sławę zwycięskiego wodza i legendarne bogactwa Wschodu. Potrzebuje ich, by skutecznie rywalizować z Cezarem i Pompejuszem o władzę nad Rzymem. Marzenia Krassusa o zostaniu nowym Aleksandrem Wielkim rozwiewają się w roku 53 p.n.e na polach nieopodal miasta zwanego przez Rzymian Carrhae. Armia rzymska zostaje upokorzona przez partyjskiego wodza Surenę. Święte orły legionów trafiają w ręce wrogów. Rozpoczyna się trwająca prawie 300 lat rywalizacja między Rzymem a Imperium Partyjskim o dominację w regionie.
O Autorze
Michał Kowalski, autor książki “Bitwa pod Carrhae 53 p.n.e. Zderzenie Imperiów”, to starożytnik i popularyzator historii. Założyciel wydawnictwa Atryda i strony antyczny.blog. Współpracownik magazynów "Newsweek Historia", "Mówią Wieki", "Focus Historia", „Focus Historia Extra”, „w Sieci Historii”, "Świat Wiedzy Historia", "Uważam Rze Historia". Współautor dwóch tomów “Res Militaris. Studia nad wojskowością antyczną”. Współpracował z portalami Mądre Książki i historia.org.pl. Interesuje się wojskowością starożytną, historią świata hellenistycznego, dziejami królestwa Pontu, ze szczególnym uwzględnieniem panowania Mitrydatesa VI. Ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.
Prace nad sequelem "Gladiatora" ruszyły. W Maroko powstała ogromna scenografia, którą wizytował osobiście minister kultury tego państwa. Z dostępnych w sieci nagrań można mieć przypuszczenie, że początek filmu być może będzie przedstawiać oblężenie miasta. Premiera filmu ma mieć miejsce 22 listopada 2024 roku.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Pozostałości wież i murów obronnych na terenie byłego rzymskiego miasta Viminacium (okolice miasta Kostolac, we wschodniej Serbii). Obiekty datowane na II wiek n.e.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Tego dnia, 363 n.e. – cesarz rzymski Julian Apostata zginął podczas wyprawy wojennej w walce z Persami. Został śmiertelnie raniony włócznią w zamęcie bitewnym. Przy jego łożu do śmierci był przyjaciel, lekarz Orybazjusz. Przydomek Apostata, czyli Odstępca, został mu nadany przez późniejszych pisarzy chrześcijańskich ze względu na odstępstwo od chrześcijaństwa, w którym Julian wychował się, jako dziecko, i powrót do tradycyjnych rzymskich kultów religijnych.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Galen był rzymskim lekarzem greckiego pochodzenia, żyjącym w II wieku n.e. Uważany był w swoich czasach za wielkiego znawcę anatomii ludzkiej i medyka. Co ciekawe, zajmował się także zaburzeniami zdrowia psychicznego.
Jak czytamy w jednym z jego traktatów (De Locis Affectis), jeden z jego pacjentów cierpiał na ciągły niepokój. Jak się okazuje, powodem jego niepokoju była obawa, że mityczny Atlas w końcu się zmęczy i upuści niebo, miażdżąc tym samym ziemię i ludzkość.
Trafiali mu się także pacjenci o bardzo dziwnych zachowaniach. Jeden z nich słysząc pianie koguta, zaczynał uderzać rękoma o boki ciała i naśladował głos ptaka. Inna osoba z kolei wierzyła, że wyhodowała sobie muszlę i z tego powodu unika każdego, kto się do niej zbliży, aby jej nie rozbić.
Czytając zapiski Galena możemy odnieść wrażenie że strach i problemy psychiczne występowały już w starożytności. Jak zauważa Galen, dla niektórych głównym źródłem strachu i depresji jest obawa przed śmiercią. Co ciekawe, są też tacy, którzy zarówno boją się śmierci jak i jej pragną.
Czynnikiem predestynującym występowanie depresji i wszechobecnego strachu jest melancholijność osoby, która z kolei wynika z żółci. Galen promował teorię o „humorach” Hipokratesa mówiącej, że ludzkie zachowania i cechy charakteru podyktowane są poziomem płynów ustrojowych:
krew – optymista, ekstrawertyk
czarna żółć – melancholik, kreatywny, miły i rozważny
żółta żółć – choleryk, pełen energii i pasji
flegma – flegmatyk, niezawodny, życzliwy i uczuciowy.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Fun fact: gość wywarł tak duży wpływ na medycynę i cieszył się tak duzym autorytetem, że do renesansu praktycznie nie był krytykowany (mimo, że jego teorie miały dużo błędów, łatwych do zweryfikowania).
Generalnie przez 1000 lat, w tym prawie całe średniowiecze, bezkrytycznie opierano się na jego pracach
Piękny rzymski kolczyk z twarzą mężczyzny. Obiekt wykonany jest ze złota i kamienia półszlachetnego oraz posiada zawieszki z pereł. Twarz ukazana z profilu to kamea z agatu.
Artefakt datowany jest na III wiek n.e. i znaleziony został w jednym z grobów wykopanych w pozostałościach Viminacium, rzymskiego miasta położonego niedaleko obecnego miasta Kostolac (wschodnia Serbia). Obiekt znajduje się w kolekcja muzeum w Požarevacu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
