Fresk rzymski ukazujący Menandra (IV-III wiek p.n.e.). Był on greckim dramaturgiem, który napisał łącznie 108 komedii. Obiekt znajduje się w Domu Menandra w Pompejach.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Hazdrubal był w okresie III wojny punickiej głównodowodzącym siłami obronnymi miasta - Kartaginy. Gdy wojska Scypiona rozbiły znajdującą się poza miastem armię kartagińską, miasto zostało odcięte od świata zewnętrznego, tym samym wszelki dowóz żywności ustał. Mieszkańcy miasta, oraz nieliczni żołnierze, byli zdani na łaskę Scypiona. Kierujący obroną Hazdrubal poprosił zatem o pokój, lecz Scypion był bezlitosny (bądź też otrzymał wyraźne instrukcje od senatu) i wiosną 146 r. p.n.e. przypuścił szturm na miasto.
W ciągu sześciu dni na ulicach miasta wrzała zacięta walka. Dopiero siódmego dnia udało się Rzymianom zdobyć Byrsę - akropolis Katraginy.
Hazdrubal wraz ze swoją rodziną i zbiegami z armii rzymskiej, schronili się w świątyni Eszmuna (Eskulapa), gotowi ponieść samobójczą śmierć w płomieniach. Jednakże w decydującym momencie wódz kartagiński załamał się. Wybiegł on ze świątyni i na kolanach począł błagać Scypiona o darowanie mu życia. Ujrzawszy to, żona Hazdrubala, z szyderstwem życzyła małżonkowi uratowania życia i popchnęła dzieci w ogień, aby po chwili pójść, a raczej spaść w ich ślady.
Kartagińczycy dzielnie znosili oblężenie, lecz nie mogli się oprzeć potędze i zawziętości Rzymian. Niektórzy historycy są zdania, iż III wojnę punicką ledwie można nazwać wojną, gdyż była to po prostu "egzekucja". Źródła niestety nie podają, co stało się po tym wydarzeniu z Hazdrubalem, jednakże możemy przypuszczać, iż Scypion "ostro" potraktował zhańbionego wodza, zwłaszcza jeżeli doniesiono mu o dumnym i wyniosłym posunięciu żony Hazdrubala.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Gajusz Mariusz, pod koniec II wieku p.n.e., był w praktyce dominującą postacią na scenie politycznej Rzymu. Dowodem na to było kolejne wielokrotne pełnienie funkcji konsula. Plutarch przekazuje, że kiedy pełnił urząd po raz siódmy z rzędu, został uknuty spisek na jego życie.
Wówczas to miał przebywać w mieście Minturnae, gdzie jego przeciwnicy polityczni postanowili go zgładzić. Jednak ku zdziwieniu wszystkich żaden z lokalnych mieszkańców nie chciał się podjąć zadania. Finalnie jako zamachowca posłano znajdującego się wówczas w mieście barbarzyńcę - był nim albo Gal albo Cymbryjczyk.
Kiedy zamachowiec wszedł do izby, w której przebywał Mariusz, mimo ciemności, z oczu Rzymianina zdawał się uderzać ogień i rozświetlać pomieszczenie. Wówczas to Mariusz miał powiedzieć niskim głosem: "Ośmielisz się zabić Gajusza Mariusza?". Barbarzyńcę ogarnął strach, porzucił miecz i wybiegł z pomieszczenia. Powróciwszy do przeciwników konsula oznajmił - "Nie mogę zgładzić Mariusza".
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Syn Septymiusza Sewera, Marcus Aurelius Antoninus, znany pod pseudonimem Karakalla, od galijskiego płaszcza który chętnie nosił, był ogromnie zafascynowany postacią króla Aleksandra III Macedońskiego. Jego fascynacja była tak duża, że z tego co opisał historyk Kasjusz Dion stworzył on oddziały legionistów, którzy nie tylko nazwą phalangarii nawiązywali do formacji wojsk zdobywcy imperium Achemenidów, ale również byli rekrutowani z terytoriów Macedonii i Tracji, oraz nawet ich uzbrojenie miało odwzorowywać macedońskie (noszenie płóciennych pancerzy i używanie długich włóczni).
To ostatnie oczywiście nie mogło oznaczać wiernej rekonstrukcji hellenistycznej falangi. Raczej nie różnili się oni od wielu legionistów z III wieku, albowiem włócznia i owalna tarcza nie była wtedy domeną oddziałów auxilarnych. Zestaw włócznia i owalna tarcza w III wieku powoli wypierał zestaw tarcza prostokątna plus pilum. Mogło wiązać się to z coraz częstszymi konfliktami z irańskimi państwami Arsacydów i późniejszych Sassanidów, gdzie piechota potrzebowała uzbrojenia, które lepiej sprawdzało się przeciw ciężkiej konnicy.
Przykładem z czasów Karakalli jest choćby bitwa pod Nisibis. Kaftany z płótna również mogły służyć jako samodzielny pancerz, co mogło być szczególnie praktyczne na pustynnych terenach frontów bliskiego wschodu. W skład phalangarii zapewne wchodził II legion Parthica, oraz pretorianie, a przez to ich liczebność można szacować na około 15 tysięcy żołnierzy.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymskie zamki i blokady, które odkryto w miastach zniszczonych przez Wezuwiusza w roku 79 n.e. Obiekty wykonane są z brązu i datowane są na I wiek n.e. Artefakty znajdują się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Zachowane w wulkanicznym popiele domy oraz ich wystrój pozwoliły zobaczyć wiele mechanizmów i przedmiotów stosowanych w antyku. W domach znajdowały się drewniane skrzynie lub szafki, które niekiedy posiadały zamki, aby zabezpieczyć biżuterię czy inne drogocenne przedmioty przed złodziejami. Pomimo katastrofy z 79 roku n.e., wiele skrzyń wciąż posiadało zawartość po ich odkryciu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzymska rzeźba ukazująca mężczyznę w stroju wojskowym
Rzymska rzeźba ukazująca mężczyznę w stroju wojskowym, ze współcześnie wykonaną głową Juliusza Cezara. Obiekt datowany na II-III wiek n.e. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Czarno-biała mozaika rzymska ukazująca bociana zbliżającego się do węża. Obiekt zdobił caldarium (basen z ciepłą wodą) w Villa della Pisanella w Boscoreale (Włochy). Datowane na koniec I wieku n.e. Obecnie można podziwiać w Antiquarium di Boscoreale.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Rzeźba ukazująca chłopca, w wieku młodzieńczym, z I wieku n.e. Obiekt odkryto w Grobowcu Licyniuszów w Rzymie. Artefakt znajduje się w Ny Carlsberg Glyptotek w Kopenhadze (Dania).
Naukowcy przypuszczają, że obiekt może przedstawiać Pompejusza Magnusa, który swoje pochodzenie wywodzi od przodka o tym samym imieniu, który poślubił córkę cesarza Klaudiusza - Klaudię Antonię. Pompejusz miał zginąć z polecenia władcy, wraz z ojcem i matką w roku 47 n.e.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Organizacja walk gladiatorów stała się wielkim przedsięwzięciem, w które zaangażowani byli pośrednicy i, jak byśmy dziś powiedzieli, przedsiębiorcy wszelkich specjalności.
Lanistae – byli to naganiacze rekrutujący zubożałych synów zrujnowanych rodzin, niewolników i wszelkiej maści biedaków do szkoły gladiatorów - ludus gladiatorius. Porównywano ich do lenones – czyli stręczycieli i cieszyli się bardzo złą sławą. Skoszarowani mężczyźni zrzekali się wszelkich praw do swej osoby – auctoritas i stawali się praktycznie niewolnikami poddanymi morderczemu treningowi na podstawie kontraktu – auctoratum. Zwycięzcom gwarantowano pieniądze, ale wymagano zgody drugiej strony no to, że gladiatorzy mogą zostać "spaleni, zakuci, pobici, lub zabici"} przy czym zostaną poddani szkoleniu i ćwiczeniom. Gladiatorzy trafiali do "rodziny". Tzw familia gladiatoria – była to drużyna utrzymywanych na własny koszt niewolników, którzy mieli walczyć na rzecz właściciela.
W późniejszym czasie w Rzymie lanistae zniknęli, gdyż monopol na walki gladiatorów miał tam cesarz. W przeciwieństwie do tego, co ukazuje kultura masowa, gladiatorzy mieli zapewnioną pewną swobodę. Mogli, jak podaje Knapp, swobodnie wchodzić i wychodzić z koszar. Carcopino twierdzi jednak, że warunki ich życia były dalekie od oczekiwań. Jedno jest pewne, gladiatorzy byli dobrze odżywieni, chociaż ich dieta mogła wydawać się monotonna.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Portret ukazujący antyczną kobietę. Malunek znaleziono na cmentarzysku w oazie Fajum (najwięcej odnaleziono w nekropoli w Hawara) i jest jednym z wielu tego typu znalezionych w tym miejscu. Obiekt znajduje się w Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie (Węgry).
Jest to tzw. portret fajumski, czyli realistyczny portret wykonany na drewnie, który był składany przy egipskich mumiach z czasów panowania Rzymian. Było to tak zwane malarstwo tablicowe, które było niezwykle popularne w czasach antycznych. Do naszych czasów zachowało się około 900 takich obrazów.
Warto nadmienić, że po śmierci Aleksandra Wielkiego (323 p.n.e.) i jego podbojach do Egiptu napłynęło dużo Greków i ludności helleńskiej, która osiedliła się w Aleksandrii i Fajum. Z czasem przybyła ludność przyjęła egipskie zwyczaje mumifikowania zmarłych.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
