Mała kureczka Ten mały gremlinek to pisklę zielonki (Zapornia parva), znanej też jako kureczka zielona. Zielonka jest niewielkim chruścielem wielkości szpaka - dorasta do maksymalnie 20 centymetrów i osiąga wagę do 70 gramów. Żyje w okolicach zbiorników wodnych z gęstą roślinnością przybrzeżną, przede wszystkim na obszarach stepów, i żywi się owadami, różnymi innymi drobnymi stworzeniami oraz nasionami roślin. Jest raczej skryta, a w Polsce jest objęta ścisłą ochroną gatunkową.
Pisklęta zielonki, podobnie jak wielu innych gatunków kureczek i ogólnie chruścieli, są pokryte gęstym, czarnym puchem. Osobniki dorosłe mają oliwkowobrązowe i szare pióra, czerwone nasady dziobów i zielonkawe nogi.
Ptak, który ryczy jak osioł Takahē południowy (Porphyrio hochstetteri) to największy żyjący obecnie chruściel, który swoim wyglądem przypomina trochę jakiegoś pierwotnego ptaka z odległych epok: ma krępą, zaokrągloną sylwetkę, masywny, czerwono-różowy dziób i silne nogi. Nie potrafi latać, jednak wspomaga się swoimi zredukowanymi skrzydłami podczas wspinaczki na wzniesienia. Przeciętnie waży od 2,3 do 2,7 kg. Odgłosy , które wydaje, bywają porównywane do ryczenia osła.
Takahē prawdopodobnie łączą się w pary na całe życie - notowano osobniki, które pozostawały sobie wierne nawet przez dwanaście lat. Prowadzi osiadły tryb życia i zamieszkuje łąki piętra alpejskiego w nowozelandzkich Alpach Południowych. Żywi się roślinami, przede wszystkim różnymi gatunkami górskich traw, oraz owadami.
Gatunek ten jest zagrożony wyginięciem. Już w 1900 roku uznawano go za gatunek wymarły, jednak w połowie XX wieku odkryto liczącą 200-300 osobników populację takahē żyjącą nad niewielkim jeziorem w Alpach Południowych. Jezioro nazwano na cześć jego odkrywcy Jeziorem Orbella, a dolinę, w której się znajduje – Doliną Takahē. Obecnie szacuje się, że populacja takahē liczy około 500 osobników i cały czas prowadzone są działania mające na celu jej utrzymanie i zwiększanie. Takahē są długowieczne i rozmnażają się dość wolno, do tego współcześnie żyjące osobniki miewają niską płodność.
Słyszałem też w Polsce ptaka który pewnie naśladował ręczną piłę do drewna, to było dawno i nie każdy miał wtedy piły spalinowe czy elektryczne. Było to dużo głośniej niż prawdziwa piła ale złudzenie było idealne poza tym. Było w środku głuchego lasu w nocy w górach koło Kotliny Kłodzkiej. Ktoś kto tam często bywa powiedział że to ptak.
@Johnnoosh Ciekawe Czy to nie był przypadkiem derkacz? Derkacze wydają takie charakterystyczne, monotonne, trochę piłujące odgłosy. Są głośne i "derkają" przede wszystkim w nocy.
Łyski niekoniecznie zwyczajne Łyska (Fulica atra) jest u nas powszechnie znana, jednak wielu jej krewniaków mieszka za oceanem, a część z nich wyróżnia się nieco ekstrawaganckim wyglądem.
Łyska czubata (Fulica cristata) ma białoniebieski dziób, a oprócz białej płytki czołowej ma także dwa czerwone wyrostki przypominające trochę małe, zaokrąglone rogi, szczególnie wyraźnie widoczne w sezonie lęgowym. Zasiedla południową i wschodnią Hiszpanię, północne Maroko, wschodnią i południową Afrykę oraz Madagaskar.
Łyska rogata (Fulica cornuta) zamiast płytki czołowej ma nad dziobem mięsistą strukturę przypominającą trochę składające się z trzech części korale: ich środkowa część jest większa od pozostałych i może się nadymać, natomiast dwie pozostałe są pokryte kępkami czarnych piór. Zamieszkuje niektóre regiony Andów w zachodniej części Ameryki Południowej i jest bliska zagrożenia wyginięciem.
Łyska wielka (Fulica gigantea), również żyjąca w Andach, osiąga wagę do dwóch i pół kilograma i jest drugim największym chruścielem na świecie. Ma bardzo masywną budowę ciała, małą głowę z wklęsłym czołem, żółtą płytkę czołową i intensywnie czerwone nogi, co jest unikatowe wśród łysek.
Łysinka, stylowe łapki i bojowe nastawienie Łyska zwyczajna (Fulica atra) zawdzięcza swoją nazwę nagiej, białej, połyskliwej płytce czołowej wyrastającej tuż nad dziobem. Płytka ta swoją strukturą przypomina twardy, zrogowaciały naskórek i pomaga ptakom rozpoznawać się, a także sygnalizuje ich status w stadzie oraz świadczy o ich ogólnej kondycji i sile.
Łapki łyski wyglądają wyjątkowo stylowo. Są pokryte zielonosiwymi łuskami i mają karbowane płatki skórne przypominające trochę falbankę. Stanowią one przystosowanie do poruszania się w różnych środowiskach: w wodzie oraz na terenach podmokłych pomagają łysce pływać i przemieszczać się po miękkim podłożu bez zapadania się w nim, z kolei na lądzie umożliwiają jej sprawne i szybkie chodzenie. Przydają się też łyskom podczas walki.
Podobnie jak kurka wodna z poprzedniego wpisu, łyska należy do chruścieli (Rallidae) i jest naszym największym chruścielem. Bywa towarzyska i poza sezonem lęgowym chętnie dołącza do większych skupisk, w sezonie lęgowym łyskom załączają się jednak bardzo agresywne zachowania terytorialne. W obronie swojego rewiru lub gniazda łyska jest w stanie zaatakować nie tylko obcego przedstawiciela własnego gatunku, ale nawet większego od siebie ptaka, na przykład kaczkę czy łabędzia.
Łyska broniąca swojego terytorium zwykle bierze rozbieg po powierzchni wody i z impetem wpada na intruza. Walka dwóch łysek wygląda w ten sposób, że obydwa ptaki "kładą" się na wodzie naprzeciwko siebie i wymierzają sobie ciosy łapami, popularne jest również podtapianie przeciwnika.
Kurka wodna! Kokoszka (Gallinula chloropus), nazywana też kokoszką wodną lub kurką wodną, jest dość łatwa do rozpoznania – jest wielkości gołębia, ma ciemne upierzenie, czerwono-żółty dziób i czerwoną płytkę czołową. Często można ją zobaczyć, jak chodzi po roślinach wodnych lub jak pływa, chodzi lub biega, w charakterystyczny sposób zadzierając ogonek i ukazując białe pióra pod spodem.
Nazwy kokoszki, w tym także jej nazwa łacińska, nawiązują do tego, że przez swój wygląd i zachowanie od wieków kojarzyła się ludziom z kurą. W rzeczywistości jednak kurki wodne to chruściele (Rallidae) i są spokrewnione między innymi z łyskami.
Kokoszka ma bardzo szeroki zasięg występowania i zamieszkuje nie tylko Eurazję i Afrykę, ale nawet odległe wyspy oceaniczne.